All Chapters of ตงกงบูรพาคืนบัลลังก์: Chapter 31 - Chapter 40

ขุนพลเฉิงเหย่าจิน ขันอาสาออกมาแก้ไขโจทย์ข้อนี้ เมื่อเหล่าขุนนางบุ๋นได้เห็นท่าทีของขุนพลเฉิง ต่างออกปากคัดค้าน ใครจะไม่รู้บ้างว่าขุนพลเฉิง รู้หนังสือไม่เกินร้อยตัว สาส์นที่ฝ่าบาทได้จากขุนพลเฉิงมักจะเป็นข้อความผนวกกับรูปวาดแปลก ๆ เสมอ ข้อดีคือฝ่ายข้าศึกไม่รู้ความหมายของสาส์นนั้น ข้อเสียคือถ้าตีความหมายผิดสาส์นนั้นก็เปล่าประโยชน์ขุนพลเฉิงเหย่าจิน ส่งสายตาอ้อนวอนแก่หลี่ซื่อหมิน หลี่ซื่อหมินระอากับความดื้อรั้นของสหายร่วมรบคนนี้ พยักหน้าเชิงอนุญาติให้เขาเป็นคนแก้โจทย์นี้ ขุนนางบุ๋นต่างทำหน้าเหยเก ขุนพลเฉิงยืนเต๊ะท่ามือซ้ายกอดอก มือขวาจับปลายคาง เดินวนไปวน ทบทวนคำถามเรียนแบบนักปราชญ์“ ข้าขอตอบว่า หมุดที่ตอกมีความสูง 1 จั้ง หรือ 10 ฉื่อ เท่าเดิม ไม่ขยับไปไหน ” คำตอบที่ได้ยินกับสร้างความตื่นตะหนกให้กับคณะทูตเป็นอย่างยิ่ง เขาตอบถูกได้อย่างไร คนไร้การศึกษาเช่นขุนพลเฉิงกับตอบถูก คณะทูตหน้าถอดสีทันใด ไม่มีเสียงเอ่ยวาจาใด ๆ แสดงว่าขุนพลเฉิงตอบถูก เขายังคงยืดอก เดินวนไปมาเหมือนนักปราชญ์“ ต้นไม้เจริญเติมโตจากยอด โดยยอดจะค่อย ๆ สูงขึ้น ทำให้ต้นไม้สูงขึ้น ส่วนลำต้นจะยังคงเดิมแต่จะขยายออกด้านข้างมากข

หลี่จิ้งเสนอบุตรชายนาจา อัฉริยะเพลงทวน , ขุนพลเฉิงเสนอบุตรชาย เฉิงฉู่โมพลธนูพิฆาตเจ้านภา , ขุนพลฉินเสนอ บุตรชายฉินหวายอวี กุนซือเจ้าสำราญ เมื่อได้ยินขุนพลฉินเสนอชื่อบุตรชาย ทุกสายตาต่างจับจ้อง ฉินหวายอวี ชื่อเสียงของเขามีมลทินชอบดื่มสุราเที่ยวหอณิกา เหตุใดขุนพลฉินจึงสนับสนุนบุตรคนนี้ คำถามเกิดขึ้นในใจหลายๆ คน หลี่ซื่อหมิน คิดถึงยามอดีต ฉินหวายอวี เคยถูกเขามองว่าเป็นเด็กฉลาดมีอนาคตไกล เก่งหมากกระดานไม่แพ้ผู้ใหญ่ หากเขาเอาดีทางด้านการเป็นกุนซือ จะเป็นประโยชน์กับต้าถังได้ไม่น้อย เหตุไฉนเขากับกลายมาเป็นเช่นนี้ ขุนพลฉินต้องการให้ฉินหวายอวี เป็นขุนพลเฉกเช่นบิดาจึงยัดเยี่ยดสิ่งที่ตนต้องการให้บุตร แต่ในใจของฉินหวายอวี ไม่ต้องการเป็นขุนพลเขาต้องการเป็นกุนซือ เมื่อต้องทำในสิ่งที่ไม่ชอบทำให้เกิดการต่อต้านโดยไม่รู้ตัว รู้ตัวอีกทีเขาก็เป็นขยะในสายตาของผู้อื่นไปแล้วหลี่ซื่อหมินมองเห็นสายตาอันมุ่งมั่นขององค์หญิงฉางเล่อ เขารู้ว่าบุตรสาวของเขาเป็นบุตรพยัคฆ์ เก่งทั้งบุ๋นบู๊ ตั้งแต่ยังเยาว์ แม้แต่รัชทายาทก็ไม่ใช้คู่ปรับของนาง ขณะนี้ต้าถังมี ขุนพลเป็นองค์หญิงฉางเล่อ มีนายกองเป็น หลี่นาจา เฉิงฉู่โม่

คล้อยหลังเข้าพบปราชญ์ลี้ลับ อู๋กงกงรีบนำแปลน ทวาชา ธนูฝนดาวตก และ ปืนกลธนูขงเบ้ง ให้ฝ่าบาททอดพระเนตร หลี่ซื่อหมินพินิจแปลนในมือ เหงื่อกาฬไหลอาบสองมือ หัวใจเต้นรั่ว หากเจ้ายุทโธปกรณ์ทั้งสองสิ่งนี้สามารถใช้ได้จริง มันจะเพิ่มแสนยานุภาพให้แก่กองทัพต้าถังได้อีกมาก หลี่ซื่อหมินดีใจจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ ฉีกยิ้มจนเห็นไรฟัน อู๋กงกงเล่าถึงสิ่งที่หลี่เฉิงเฉียนต้องการให้หลี่ซื่อหมินฟัง ความฉงนแสดงออกทางใบหน้าของเขา ฝ่าบาททอดพระเนตรอู๋กงกง อู๋กงกงได้แต่ส่ายหน้าเขาไม่ทราบถึงสิ่งที่หลี่เฉิงเฉียนจะประดิษฐ์ รู้แค่ว่ามันมีชื่อว่า ดินระเบิดฉินหวายอวี นำเรื่องที่หลี่เฉิงเฉียนต้องการให้ตนส่งหน่วยสอดแนม เข้าสอดแนมในค่ายคณะทูตซีเซี่ยเล่าให้ขุนพลฉินฟัง เมื่อขุนพลฉินได้ฟังพิจารณาดูแล้วก็เห็นด้วย“ ท่านพ่อท่านเคยได้ยินคำคำนี้หรือไม่ ”“ รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง ” เมื่อได้ยินเหมือนตกอยู่ในภวังค์ นิ่งงันไปชั่วขณะหนึ่ง คำนี้เขาก็ไม่เคยได้ยินเป็นคำง่าย ๆ ไม่ซับซ้อน แต่กับให้ความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ ยุทธวิธีเช่นนี้ผู้ที่คิดได้ในต้าถังเห็นทีจะมีแต่ หลี่จิ้งเท่านั้น ขุนพลฉินได้แต่ส่ายหน้าตอบบุตรสามวันผ่านไ

ลูกธนูพุ่งออกจากกระบอกพร้อมกัน 100 ดอก เสียงดังสนั่น ห่าฝนลูกธนูนับร้อยค่อย ๆ กระจายตัวกลางอากาศ ผู้คนในระแวกต่างปากอ้าตาค้าง หลี่เฉิงเฉียนสามารถยิงธนูได้ทีละ 100 ดอกโดยไม่ต้องใช้แรงคน ระยะทางที่ ทวาชา ธนูฝนดาวตก ยิงได้ไกลถึง 30 จั้ง ไกลว่าระยะธนูปกติถึง 3 เท่า ลูกธนูที่พุ่งไปกับไม่ปักลงพื้นดินเพราะหลี่เฉิงเฉียนใช้ดินระเบิดในปริมาณน้อย หากใช้มากอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต คำคืนก่อนงานประลอง ผู้เข้าประลองทั้ง 5 คน กำลังหารือกับหลี่เฉิงเฉียน ที่บ้านพักในค่ายทหาร วันพรุ่งนี้จะมีการประลองกัน ณ สถานที่แห่งนี้ พวกเขาจึงขอพักค้างคืนที่นี่เสียเลย ทั้งหมดนั่งล้อมกองไฟ ฉินหวายอวีได้เล่าถึงแบบแผนการรบแบบใหม่ที่เขาไม่เคยได้ยินให้เหล่า ผู้เข้าประลองทั้ง 4 คน ฟังต่างไม่เชื่อว่าสิ่งเหล่านี้เป็นหลี่เฉิงเฉียนคิดขึ้นมา ซึ่งตัวหลี่เฉิงเฉียนเอกก็ปฏิเสธทันทีที่ได้รับฟังคำถามนี้ เขาอ้างปราชญ์ลี้ลับ เป็นผู้บอกกล่าว โดยเขามีหน้าที่คอยปรนนิบัติ คอยดูแลรับใช้ปราชญ์ลี้ลับเท่านั้นมิได้เป็นศิษย์อาจารย์กัน เมื่อปราชญ์ลี้ลับ ว่างก็จะเล่าสิ่งต่าง ๆ ให้เขาฟันเขาจำได้บ้างจำไม่ได้บ้าง ขึ้นอยู่กับเวลานั้นกำลังทำอะไรอยู่ ห

แปล๊งงงง..!!! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น หลี่นาจายกทวนรับด้วยสัญชาตญาณ ด้วยพละกำลังที่ต่างกัน ผนวกกับน้ำหนักของง้าว ผลักให้เขากระเด็นถอยหลังไปหนึ่งจั่ง สามารถมองเห็นรอยท้าวเป็นทางยาวมือทั้งสองข้างจับทวนสั่นสะท้าน เหงื่อกาฬไหลอาบใบหน้า เขาไม่เคยรู้สึกถึงแรงกดดันเช่นนี้มาก่อน เขาเคยประมือกับแม่ทัพนายกองของบิดาเขามาก็มาก แต่กับไม่มีใครแผ่กลิ่นไอสังหารออกมากดดันเขาเลย นี้เป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่เขาได้พบเจอ นี้สินะเหตุผลที่หลี่เฉิงเฉียนกำชับกับองค์หญิงหนักหนา ว่าให้คิดว่านี้คือศึกที่แท้จริงไม่ใช่การประลองซ้อมรบ หากไม่คิดจะฆ่าเขาเราก็เป็นคนถูกฆ่า ใจกลางป่าใหญ่องค์หญิงฉางเล่อรุกล้ำเข้าไปในเขตศัตรู การเดินทางของรองแม่ทัพเซี่ยซาโถชั่งเงียบงัน แม้แต่เสียงการเดินก็แทบไม่ได้ยิน เขาทยานจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปอีกตนหนึ่งในเวลาไม่นาน องค์หญิงฉางเล่อรับรู้ถึงการมาเยือนของรองแม่ทัพเซี่ยซาโถด้วยความประมาทที่คิดว่าฝั่งต้าถังมีแต่ผู้เยาว์คงไม่มีใครกล้าข้ามเขตแดนมาฝั่งศัตรู ห่าลูกธนูนับ 10 พุ่งมาทางเขาทุกทิศทางครั้นจะหลบก็คงไม่ทัน ได้แต่ใช้ธนูคู่กายปัดป้องลูกธนูที่ยิงมา รองแม่ทัพเซี่ยซาโถ กำลังชุลมุนชุลเก