All Chapters of ตงกงบูรพาคืนบัลลังก์: Chapter 1 - Chapter 10

ณ พระราชวังต้าหมิงกง ปี ค.ศ. 2023 วันนี้ตรงกับวันเทศกาลเช็งเม้ง นักท่องเที่ยวที่มาเข้าชมพระราชวัง เบาบางตาเพราะต้องไปพบปะญาติพี่น้องที่สุสานบรรพบุรุษของตนเอง อีกทั้งมีประกาศจาก สถาบันวิจัยดาราศาสตร์แห่งชาติ แจ้งว่าวันนี้จะเกิดปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่หาดูได้ยาก เกิดขึ้นพร้อมกันสองปรากฏการณ์นั่นคือ สุริยุปราคา และ ฝนดาวตกกลุ่มดาวคนคู่ ตอนเวลาเที่ยงตรงตำหนักแห่งหนึ่ง ในพระราชวังต้าหมิงกง เป็นที่ประดิษฐานพระบรมฉายาลักษณ์ของจักรพรรดิแต่ละพระองค์ ของราชวงศ์ถัง ด้านล่างตั้งโต๊ะวางป้ายวิญญาณของเชื้อพระวงศ์แต่ละพระองค์ ด้านหลังสุด ในมุม ๆ หนึ่งมีป้ายวิญญาณไร้ชื่ออยู่ป้ายหนึ่ง หากไล่รายชื่อป้ายของเชื้อพระวงศ์แล้วจะขาดไปหนึ่งชื่อคือ ป้ายวิญญาณของหลี่เฉิงเฉียนโอรสองค์โตของหลี่ซื่อหมิน ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏทรพี วันนี้เฉกเช่นของทุกปี หลี่จงจะเขามาเยือนพระราชวังต้าหมิงกง เขายืนสงบไว้อาลัย ระลึกถึงบรรพบุรุษของตนเอง พร้อมทั้งบอกเล่าเรื่องราวจากบันทึกของบุตรหลาน สายตรงของหลี่เฉิงเฉียนในอดีต แต่ละช่วงชีวิตของการทำความดีงาม โดยไม่มีการบันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ เขาทำแบบนี้มาหลายปีแล้วด้วยเกิดความคิ

“ ยามเซิน เจ้าหาเกลือ ซัก 1 เหลียง มาให้ข้าได้หรือไม่..? เอาสุรามา 1 ไหด้วยเจ้าพอจะทำได้มั้ย..? ” หลีเฉิงเฉียนเอ่ยถาม ขันทีเกามีท่าทางลำบากใจถ้าติดสินบนคนครัวก็พอจะเป็นไปได้ “ ข้าน้อยจะลองดูขอรับ ” ขันทีเการับปากก่อนจะเดินออกจากตำหนักไปเมื่อขันทีเกาจากไปแล้ว หลีเฉิงเฉียนหวนกับมาคิดถึงห้องลับที่ตนต้องหาให้เจอ แต่จะหาอย่างไรดี เพราะเท่าที่เห็น ตำหนักตงกงถูกทหารรื้อค้นข้าวของออกไปจนหมด ในโถงใหญ่มีแค่ชุดโต๊ะรับแขก 1 ชุด ห้องครัวมีอุปกรณ์ทำครัวอยู่บ้าง ส่วนใหญ่ที่เหลือให้ไม่บุบบู้บี้ ก็มีรูรั่วชำรุดเสียหาย ในห้องนอนมีเตียงเตาอยู่ 1 หลัง กับชุดเครื่องนอน ดีหน่อยที่มีโต๊ะทานอาหาร กับชุดชงชา อยู่ 1 ชุด ทั้งตำหนักไม่เหลือของมีค่าอะไรเลย ของมีคมก็ไม่มี หลีเฉิงเฉียนใช้กิ่งเหมยเคาะตามผนัง มุมห้อง จุดต่างๆ ที่พอจะเป็นห้องลับได้ เคาะอยู่นานก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอ จึงพักเรื่องนี้ไว้ก่อน เขาเดินออกไปดูที่สระน้ำที่เมื่อเช้าเดินมาสำรวจแล้ว พบว่ามีปลาหลี่ฮื้อ ปลาแชฮื้อ และปลากุ้ยฮัว แหวกว่ายอยู่ในสระหลายตัว จึงคิดว่าเย็นนี้คงต้องปลาย่างแกล้มเหล้าอุ่นๆ คลายหนาวยามเย็นดีกว่า ถ้าให้กินแต่ผักดองคงไม่มี

“ ขันทีเผิงขอรับ ปลาเผารสชาติดีมากเลยขอรับ ลองชิมสักหน่อยมั้ยขอรับ ? ” ขันทีกองสุรารีบส่งตะเกียบอันใหม่ให้ขันทีอาวุโส ขันทีเผิงรับตะเกียบมาชิมดู ยังต้องกล่าวชม เพราะปลาเผารสชาติดีจริง ๆ ก่อนจะถามขันทีน้อย “ เจ้าชื่อว่าอะไร ”“ ข้าน้อย เกาหยวน ขอรับรับหน้าที่ดูแลตำหนักตงกงขอรับ ” ขันทีเกาตอบด้วยท่าทางสุภาพ“ คนคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง ” คำถามที่ไม่เอ่ยชื่อแต่ก็รู้ว่าถามถึงใคร ขันทีเกาก้มหน้าตอบเสียงค่อย“ ร่างกายภายนอกหายดีใกล้จะเป็นปกติแล้วขอรับ ส่วนภายในยังต้องใช้เวลาสักระยะขอรับ ”“ จงจำเอาไว้ ใต้พระบาทโอรสสวรรค์ไม่มีอะไรที่พระองค์ไม่รู้จะทำอะไรให้ระมัดระวังให้มาก หากต้องการอะไร ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงให้มาหาข้า ขันทีเผิง ที่ตำหนักคุนหนิง หรือหากมีเหตุด่วนเหตุร้ายก็ให้รีบมาพบข้า ” ขันทีอาวุโสกล่าวตักเตือนพร้อมให้ที่พักพิงก่อนจะเดินจากมา ขันทีทั้งสองทำความเคารพตามหลังอย่างนอบน้อม ขันทีเผิงรีบกลับตำหนักคุนหนิง นำความไปกราบทูลข่าวคราวที่ได้รับมา ให้ฮองเฮาจ่างซุนฟัง“ รสชาติของปลาที่เจ้าได้ชิมเป็นอย่างไรบ้าง ” ฮองเฮาถามด้วยความคาดหวัง ขันทีเผิงกล่าวรายงานโดยไม่ใส่สีใส่ไข่ รสชาติเป็นเลิศยิ่ง

“ แกร๊ก…ครื่นนน !!” เสียงกลไกประตูทางออกปิดตัวลง มันสามารถปิดจากด้านในได้ ก็น่าจะเปิดจากด้านในได้เช่นกัน หลี่เฉิงเฉียนจึงลองดันอิฐสลักรูปมังกรอีกครั้ง “ แกร๊ก…ครื่นนน !!” เสียงกลไกประตูทางออกเปิดออกอีกครั้ง หลีเฉิงเฉียนรีบออกจากห้องลับ เดินไปกดธรณีประตูเพื่อปิดประตูห้องลับ เขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ในที่สุดก็สามารถหาห้องลับเจอ ลาภลอยที่ได้มาด้วยความบังเอิญ ทำให้เขาตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ“ จิ๊บ…จิ๊บ..จิ๊บ..!!” เสียงนกร้องยามเช้า เป็นดั่งนาฬิกาบอกเวลาให้หลี่เฉิงเฉียนลุกจากเตียงนอน อากาศหนาวเช่นนี้ หลี่เฉิงเฉียนอาลัยอาวรณ์ ผ้าห่มนุ่มๆ เตียงอุนๆ ยิ่งนัก เมื่อปัญหาห้องลับที่หนักอกมาเป็นเดือนถูกขจัดไปแล้ว ความเกียจคล้านก็เข้ามาครอบงำ แต่ทันใดนั้น ..!!! หลี่เฉิงเฉียนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ กระวีกระวาด ลุกจากเตียง ตำหนักคุนหนิงสั่งชาเก๊กฮวยให้ไปส่งทุก ๆ 7 วัน หากเป็นฤดูร้านก็ไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ แต่นี้เป็นฤดูหนาวการอบชาจะยุ่งยากมากกว่า หลีเฉิงเฉียนรีบเข้าครัวอบชาดอกเก๊กฮวยให้ตำหนักคุนหนิงโดยเร็ว การอบชาต้องใส่ใจทุกขั้นตอน อย่างพิถีพิถัน เวลาในการอบ และความร้อนต้องสัมพันธ์กันจึงจะได้ชาทีดี

ขันทีเการีบกับตำหนักตงกง ยื่นรางวัลที่ได้รับให้หลี่เฉิงเฉียน เขายังคงให้ 1 ตำลึงทองแก่ขันทีเกาเช่นเคย แม้ขันทีเกาจะบ่ายเบียงยังไง หลีเฉิงเฉียนก็ยังคงยัดเงินให้เขา หลี่เฉิงเฉียนไม่เคยมองว่าขันทีเกาเป็นทาส เขามองว่าเป็นสหายเสมอ ทุกค่ำคืน เมื่อปลอดคน หลี่เฉิงเฉียนจะลงไปห้องลับ เขาสนใจตำราโบราณบนชั้นหลังโต๊ะทำงานยิ่งนัก เขาจะนั่งอ่านวันละ 1 ชั่วยามทุกคืน มีบันทึกตำราบางม้วนเป็นตำราการแพทย์ ตำราบางม้วนเก่าเก็บจนไม้ไผ่สึกกร่อน เช่นเดียวกับตำราที่อยู่ในมือเขานะตอนนี้ เป็นตำราเกี่ยวกับบันทึกการเดินทางของบันฑิตท่านหนึ่ง บันฑิตท่านนี้ได้บันทึกถึงโรคระบาดโรคหนึ่ง กล่าวว่าในตำบลหนึ่งเกิดโรคระบาดผู้คนล้มตายหลายหลังคาเรือน ผู้ที่ติดโรคจะมีตุ่มหนองขึ้นตามตัว หน้าเกียดหน้ากลัวมาก บางรายสามารถหายเองได้ บางรายเสียชีวิต แต่มีอยู่บ้านหนึ่งเป็นเด็กเลี้ยงวัว เพื่อนบ้านใกล้เคียงติดโรคหมด มีแต่เขาที่ไม่ติด สืบความได้ว่า เด็กเลี้ยงวัวบ้านยากจนเขามีวัวอยู่แค่ตัวเดียว วัวเขาเหมือนจะติดโรคระบาดกับผู้อื่นเหมือนกัน มันมีตุ่มหนองขึ้นตามตัว เด็กน้อยมิอาจตัดใจปล่อยให้มันตายได้ เขาเฝ้าประคบประหงมมัน ทั้งอาบน้ำเช็ดตัว