บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครั้งขออยู่อย่างสงบแล้วกันนะ: บทที่ 111 - บทที่ 120

ภาพที่เห็นคือรถจอดอยู่ในเขตรั่วบ้านหลังสีขาวสะอาดสะอานสไตล์โมเดิร์นเหมาะสำหรับครอบครัวเล็กๆ เฉินเซินเปิดประตูรถให้เธอเดินลงมาทันทีที่เท้าเหยียบพื้นดินใบหน้าและเส้นผมก็ถูกสายลมเอื่อยๆ พัดโฉบผิวเนื้อทำให้รู้สึกชดชื่นเป็นอย่างมาก สองข้างทางเป็นต้นไม้ใหญ่เขียวชอุมให้ความรู้สึกสบายตา แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ด

เป่าเป้ยฉีกยิ้มกว้างพยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ เธอนั่งอ่านคอมเมนต์ไปหัวเราะไปอย่างอารมณ์ดี ทว่ามีคอมเมนต์หนึ่งที่มาพร้อมกับลางสังหรณ์แปลกๆเมื่อส่องเข้าไปดูโปรไฟล์ เป่าเป้ยเริ่มหน้าตึงก็เป็นผู้หญิงตามที่คาดการณ์ไว้แถมเธอก็ยังสวยมากๆ ราวกับหลุดมาจากซีรีย์จีนย้อนยุคคนฟอลเกือบหมื่นไม่แปลกใจก็สวยซะขนาดนี้ เป่

เป่าเป้ยยืนหน้าเคร่งเครียดดวงตากลมโตมองกระทะบนเตาที่เฉินเซินตั้งไว้ให้เหลือแค่เพียงใส่เกี๊ยวลงไปทอดทุกอย่างก็จบแล้ว“เมื่อกี้เขาบอกว่าไงนะ ต้องเอาน้ำใส่ลงไปหรือทาเนยกันแน่เนี่ย” เธอมองขวดน้ำมันกับกระปุกเนยสลับกันไปมา “แต่ของทอดก็ต้องใช้น้ำมันสิถึงจะถูก” ใบหน้ารูปไข่พยักเห็นด้วยกับตัวเองหยิบขวดน้ำมัน

“เมื่อกี้มันเดินข้ามฉันไปเลยเห็นใช่มั้ยวะ ไอ้เวรนี่วอนซะแล้ว”“เฮียอย่าพูดคำหยาบนะตบปากเลย” เป่าเป้ยหน้าบึ้งมองฉางเหยียนอย่างคาดโทษ ไม่รู้ว่าเพราะคำหยาบหรือเพราะเฮียฉางว่าสามีเธออยู่กันแน่กระทั่งเฉินเซินเดินกลับฉางเหยียนก็ยังไม่ไดลุกขึ้นคราวนี้เขาตั้งใจจะสะกัดขามันให้ล้มกันไปข้าง เมื่อสบจังหวะก็ยื่

“แล้วทำไมเธอถึงมาโผล่งานนี้ได้ละซูมี่ มาเดินเก็บแก้วหรือเปล่า” คนที่ถูกกล่าวหาว่ามาเก็บแก้วถึงกับเลือดขึ้นหน้า“ฉันมากับคู่หมั้นตั้งหากย่ะ”“อ้าว! มีคู่หมั้นกับเขาด้วยเหรอ” เป่าเป้ยยกมือทาบอกทำตกใจ ซูมี่แค่นหัวเราะได้ใจไปเถอะ! ปรายตามองบริกรที่กำลังเดินเสิร์ฟค็อกเทลพลางยิ้มย่องแค้นนี้ต้องชำระครั้งก