All Chapters of รักกลางผืนทราย... เจ้าชายแห่งซาฮารา: Chapter 1 - Chapter 10

แสงแดดยามบ่ายแผดเผาผืนทรายสีทองจนระยิบระยับราวกับอัญมณีนับพันเม็ด ลมร้อนพัดผ่านใบหน้าของหญิงสาวชาวไทยที่กำลังยืนมองทิวทัศน์ตรงหน้าด้วยความตื่นตาตื่นใจลลิตา อายุยี่สิบหกปี เดินทางมาถึงเมืองอัลซาฮาราได้เพียงสองวัน เธอเลือกเมืองแห่งนี้เป็นจุดหมายปลายทางของวันหยุดฤดูร้อน เพราะต้องการหลีกหนีจากชีวิตที่วุ่นวาย และเริ่มต้นอะไรใหม่ ๆ ให้กับตัวเอง หลังจากความรักครั้งก่อนจบลงอย่างเจ็บปวด ลลิตาเคยสัญญากับตัวเองว่า ต่อจากนี้เธอจะไม่ยอมให้ผู้ชายคนไหนเข้ามาทำให้หัวใจของเธอเจ็บอีก การเดินทางครั้งนี้จึงควรเป็นเพียงวันหยุดธรรมดาแต่เธอไม่รู้เลยว่า…โชคชะตากำลังเตรียมบางอย่างเอาไว้ให้เธอ“สวยกว่าที่เห็นในรูปอีก…” ลลิตาพึมพำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาคู่สวยเป็นประกายขณะยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพผืนทรายเบื้องหน้า รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนหมุนตัวมองไปรอบ ๆ “ไหน ๆ ก็มาแล้ว ขอเที่ยวให้เต็มที่เลยก็แล้วกัน” หญิงสาวพูดกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น พร้อมกำหมัดเล็ก ๆ ราวกับกำลังให้กำลังใจตัวเอง วันนี้เธอตั้งใจจะไปเที่ยวตลาดเก่า ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่พักนัก แต่

ค่ำคืนมาเยือนเมืองอัลซาฮาราอย่างรวดเร็ว แสงไฟจากพระราชวังส่องประกายท่ามกลางความมืดของทะเลทราย ลลิตานั่งอยู่ริมหน้าต่างในห้องรับรองที่ทางราชวังจัดเตรียมไว้ให้ ดวงตาคู่สวยมองออกไปยังผืนทรายที่ทอดยาวสุดสายตา เธอถอนหายใจเบา ๆ นี่ควรเป็นเพียงการเดินทางมาพักผ่อนแต่กลับกลายเป็นว่าเธอกำลังนั่งอยู่ในพระราชวังของเจ้าชาย“ถ้าเล่าให้เพื่อนฟัง พวกเขาต้องคิดว่าฉันแต่งเรื่องแน่ ๆ” ลลิตาพูดกับตัวเองพร้อมหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นกุมหน้าผากอย่างไม่อยากเชื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก…ก๊อก… ลลิตาหันไปมอง ก่อนลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูเมื่อประตูเปิดออก เธอก็พบกับคาริมที่ยืนอยู่ด้านหน้า“คุณลลิตา ยังไม่นอนเหรอครับ?” คาริมถามด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายจนทำให้บรรยากาศรอบตัวไม่อึดอัดเหมือนตอนที่อยู่กับรามิล“ยังค่ะ ฉันยังไม่ง่วง” ลลิตาตอบพลางยิ้มบาง ๆ ก่อนเปิดประตูกว้างขึ้นเพื่อให้เขาเห็นว่าเธอยังไม่ได้เตรียมตัวเข้านอน คาริมพยักหน้าอย่างเข้าใจ“ผมเลยคิดว่าคุณอาจจะเบื่อ เลยเอาของหวานมาให้” เขาพูดพร้อมยื่นถาดขนมเล็ก ๆ ให้เธอ ดวงตาเป็นประกายอย่างคนที่ตั้งใจเอาใจแขก ลลิตา

เช้าวันใหม่ในเมืองอัลซาฮาราเริ่มต้นขึ้นพร้อมแสงแดดอ่อน ๆลลิตายืนอยู่หน้ากระจกในห้องพักของโรงแรม พลางมองนามบัตรสีดำที่อยู่ในมือด้วยความลังเลชื่อของเจ้าชายรามิลยังคงอยู่บนบัตรนั้นเมื่อคืนเธอคิดว่าตัวเองคงไม่จำเป็นต้องใช้มันแต่คำพูดของเขากลับวนเวียนอยู่ในหัว“มีคนกำลังตามหาเจ้า”“หรือฉันควรกลับประเทศไทยก่อนกำหนด…”ลลิตาพึมพำด้วยสีหน้าครุ่นคิด ขณะถอนหายใจออกมาเบา ๆเธอไม่อยากสร้างปัญหาให้ใครโดยเฉพาะกับเจ้าชายที่เพิ่งรู้จักกันหลังจากแต่งตัวเสร็จ ลลิตาตัดสินใจลงไปหาอาหารเช้าที่ร้านอาหารของโรงแรมทันทีที่เดินออกจากลิฟต์ เธอกลับรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังมองอยู่หญิงสาวชะงักแล้วหันกลับไปผู้คนยังคงเดินผ่านไปมาเหมือนปกติไม่มีใครผิดสังเกต“คิดมากไปเองหรือเปล่านะ…”เธอพึมพำพลางส่ายหน้า ก่อนเดินต่อแต่ทันทีที่ลลิตาเดินออกจากโรงแรม ชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีเข้มก็เดินตามออกมาอย่างเงียบ ๆเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา“เธอออกจาก

เช้าวันรุ่งขึ้น ลลิตาตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลกประหลาดเธอยืนอยู่หน้ากระจก พลางมองตัวเองในชุดเดรสสีขาวเรียบง่ายที่เลือกใส่สำหรับการเที่ยววันนี้ปลายนิ้วเรียวแตะริมฝีปากเบา ๆ ขณะที่ภาพเมื่อคืนย้อนกลับมา“พรุ่งนี้ไปกับข้า”เพียงประโยคสั้น ๆ จากเจ้าชายรามิล กลับทำให้เธอคิดถึงมันจนแทบหลับไม่ลง“บ้าจริง…”ลลิตาพึมพำพร้อมย่นจมูก ก่อนส่ายหน้าแรง ๆ ราวกับต้องการไล่ความคิดออกจากหัว“เขาแค่พาเที่ยวเอง ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย”แต่แก้มของเธอกลับขึ้นสีอย่างห้ามไม่ได้เสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก…ก๊อก…ลลิตารีบสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเดินไปเปิดประตูทันทีที่ประตูเปิดออก หญิงสาวก็ต้องชะงักรามิลยืนอยู่ตรงหน้าในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีเข้ม เรียบง่ายแต่ยังคงความสง่างามแบบเจ้าชายเอาไว้เขากวาดตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพียงครู่หนึ่ง ก่อนหยุดสายตาที่ใบหน้าลลิตารู้สึกถึงความร้อนบนแก้มทันที จึงรีบก้มมองเสื้อผ้าของตัวเอง“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะ?”เธอถามด้วยน้ำเสียงประหม่า พลางดึงชายกระโปรงเบา ๆ“ไม่มี”รามิลตอบสั

บรรยากาศภายในห้องรับรองเงียบลงทันที หลังจากรามิลอ่านข้อความข่มขู่จบ ลลิตานั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ปลายนิ้วทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วซีด สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล คำพูดของเขายังคงก้องอยู่ในหัว “คนที่ข้ารักจะต้องเป็นคนรับผลแทน” เธอไม่กล้าถามออกไปตรง ๆ ว่าเขาหมายถึงใคร แต่หัวใจกลับกำลังบอกคำตอบบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ รามิลเก็บโทรศัพท์ลง ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ “กลัวหรือ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าปกติ ขณะย่อตัวลงตรงหน้าเธอเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ลลิตาพยายามฝืนยิ้ม แต่ดวงตากลับสั่นไหว “นิดหน่อยค่ะ” เธอตอบตามตรง ก่อนก้มหน้าลง “ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชีวิตฉันถึงกลายเป็นแบบนี้” รามิลมองเธอด้วยแววตารู้สึกผิด เขาอยากบอกเธอว่าเป็นเพราะเขา แต่ก็รู้ว่าคำพูดนั้นคงทำให้เธอยิ่งหวาดกลัว “ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายเจ้า” เขาพูดอย่างหนักแน่น พร้อมยื่นมือไปจับมือเธอ ฝ่ามือของเขาอบอุ่นและมั่นคง ลลิตาเงยหน้าขึ้นมอง “คุณพูดแบบนี้ทุกครั้งเลยนะคะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แม้แววตายังคงมีความกังวล “แต่คุณจะปกป้องฉันไปได้ตลอดเหรอ?” คำถามนั้นทำให้รามิลนิ่งไป