로그인แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างห้องรับรอง ลลิตาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากนอนหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน
ทุกครั้งที่หลับตา ภาพเหตุการณ์ที่ถูกไล่ล่ากลางทะเลทรายก็ย้อนกลับมา รวมถึงใบหน้าของชายหนุ่มผู้ช่วยชีวิตเธอ “เจ้าชายรามิล…” ลลิตาพึมพำเบา ๆ ก่อนรีบส่ายหน้าเหมือนต้องการไล่ความคิดนั้นออกไป “หยุดคิดถึงเขาได้แล้วลลิตา เขาเป็นเจ้าชาย ส่วนเธอเป็นแค่นักท่องเที่ยว” เธอพูดกับตัวเองด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อก…ก๊อก… ลลิตาหันไปมอง ก่อนเดินไปเปิดประตู ชายหนุ่มในชุดสีเข้มยืนอยู่ด้านหน้า รามิล “พร้อมหรือยัง?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ขณะที่สายตากวาดมองเธอเพียงครู่หนึ่ง “พร้อมแล้วค่ะ” ลลิตาตอบพลางสะพายกระเป๋า ก่อนเดินออกจากห้อง รามิลเหลือบมองกระเป๋าใบเล็กของเธอ แล้วขมวดคิ้ว “แค่นี้?” เขาถามด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ลลิตาก้มมองกระเป๋าของตัวเอง ก่อนหัวเราะเบา ๆ “ค่ะ ฉันมาเที่ยว ไม่ได้ย้ายบ้าน” เธอตอบด้วยสีหน้าขบขัน ทำให้มุมปากของรามิลขยับเล็กน้อยอย่างแทบสังเกตไม่เห็น “ไปกันเถอะ” เขาพูดพลางเดินนำไป ลลิตามองแผ่นหลังของเขา ก่อนรีบเดินตาม บริเวณหน้าพระราชวังมีรถยนต์สีดำจอดรออยู่ เมื่อรามิลเปิดประตูให้ เธอชะงักเล็กน้อย “ฉันนั่งเองก็ได้ค่ะ” ลลิตาพูดอย่างเกรงใจ พลางยื่นมือไปจับประตู “ขึ้นไป” รามิลตอบสั้น ๆ พร้อมมองเธอนิ่ง ๆ ลลิตาถอนหายใจ “คุณนี่สั่งเก่งจังเลยนะคะ” เธอบ่นเบา ๆ พร้อมยอมขึ้นรถในที่สุด รามิลนั่งลงข้าง ๆ ก่อนรถจะเคลื่อนตัวออกจากพระราชวัง ตลอดทาง ทั้งสองแทบไม่ได้พูดอะไรกัน จนกระทั่งลลิตาหันไปมองนอกหน้าต่าง “เมืองนี้สวยมากเลยนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม ดวงตาเป็นประกายเมื่อมองตลาด ร้านค้า และอาคารโบราณที่เรียงรายอยู่สองข้างทาง รามิลมองเธอเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปมองถนน “เจ้าชอบที่นี่?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติ ลลิตาพยักหน้าทันที “ชอบค่ะ ทุกอย่างดูแตกต่างจากประเทศไทยมาก” เธอตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันกลับไปมองเขา “คุณเคยไปประเทศไทยไหมคะ?” รามิลส่ายหน้า “ไม่เคย” เขาตอบเรียบ ๆ “ถ้ามีโอกาส คุณควรไปนะคะ” ลลิตาพูดด้วยความกระตือรือร้น พร้อมเล่าเรื่องประเทศไทยให้เขาฟัง ทั้งอาหาร ทะเล วัฒนธรรม และสถานที่ท่องเที่ยว รามิลไม่ได้พูดแทรก เขาเพียงนั่งฟังเงียบ ๆ แต่สายตาที่มองเธอกลับเปลี่ยนไปทีละน้อย หญิงสาวคนนี้แตกต่างจากคนที่เขาเคยพบ เธอพูดอย่างเป็นธรรมชาติ หัวเราะง่าย และไม่เคยพยายามเอาใจเขาเพียงเพราะเขาเป็นเจ้าชาย “คุณฟังอยู่หรือเปล่าคะ?” ลลิตาถามพลางหันมามอง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปนาน “ฟังอยู่” รามิลตอบพร้อมพยักหน้าเล็กน้อย “จริงเหรอคะ?” เธอหรี่ตาอย่างไม่เชื่อ ก่อนยิ้มขำ “ฉันพูดตั้งนาน คุณไม่พูดอะไรเลย” “ข้าชอบฟังมากกว่าพูด” เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย ลลิตาเงียบไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอกลับเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล เธอจึงรีบหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง “แปลกจัง…” เธอพึมพำเบา ๆ “อะไร?” รามิลถามพลางเลิกคิ้ว ลลิตารีบส่ายหน้า “ไม่มีอะไรค่ะ” รถจอดลงหน้าโรงแรมในที่สุด ลลิตากำลังจะเปิดประตูลงจากรถ แต่รามิลกลับเรียกเธอเอาไว้ “ลลิตา” เสียงเรียกชื่อทำให้เธอชะงัก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอโดยตรงหญิงสาวหันกลับมา “คะ?” รามิลมองเธอนิ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อย่าออกไปไหนคนเดียว” เขาพูดพลางสบตาเธออย่างหนักแน่น “ทำไมคะ?” ลลิตาถามด้วยสีหน้าสงสัย “เพราะเหตุการณ์เมื่อวานยังไม่จบ” น้ำเสียงของเขาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายไปทันที “หมายความว่าอะไรคะ?” เธอถามด้วยความหวาดหวั่น พลางกำสายกระเป๋าแน่นขึ้น รามิลนิ่งไปครู่หนึ่ง “มีคนกำลังตามหาเจ้า” คำพูดนั้นทำให้ลลิตาหน้าซีด “ตามหาฉัน?” เธอถามเสียงเบา ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “ใช่” รามิลตอบสั้น ๆ ก่อนเปิดประตูรถให้เธอ “ถ้าเกิดอะไรขึ้น โทรหาข้า” เขาพูดพลางยื่นนามบัตรให้เธอ ใบหน้าของเขาจริงจังกว่าทุกครั้ง ลลิตารับมันมาอย่างลังเล “แต่ฉันไม่มีเบอร์คุณ…” “เบอร์อยู่ด้านหลัง” รามิลตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆลลิตาพลิกนามบัตรดู ก่อนเงยหน้าขึ้น “ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ รามิลมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ดูแลตัวเองด้วย” รถค่อย ๆ เคลื่อนออกไป ลลิตายืนมองจนรถหายลับไปจากสายตา เธอก้มมองนามบัตรในมือ หัวใจกลับเต้นแรงอีกครั้ง “ทำไมฉันถึงรู้สึกปลอดภัยเวลาที่อยู่ใกล้เขานะ…” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนส่ายหน้า แต่ในขณะเดียวกัน บนตึกฝั่งตรงข้าม ชายคนหนึ่งกำลังยกกล้องส่องทางไกลขึ้น ภาพของลลิตาปรากฏอยู่ในเลนส์อย่างชัดเจน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรออก “เจอตัวแล้วครับ” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงเย็นเยียบจะดังขึ้น “อย่าเพิ่งแตะต้องเธอ” ชายคนนั้นเลิกคิ้วด้วยความสงสัย “แล้วเราจะทำอย่างไรครับ?” เสียงปลายสายหัวเราะเบา ๆ “รอให้เจ้าชายรามิลรักเธอมากกว่านี้เสียก่อน…” “แล้วค่อยใช้เธอทำลายเขา” ชายคนนั้นยิ้มออกมา เกมแห่งอำนาจกำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบ ๆ และลลิตา… กำลังกลายเป็นเป้าหมายโดยที่เธอไม่รู้ตัวหลังจากเหตุการณ์ในห้องรับรองผ่านไป ลลิตาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ทุกครั้งที่เธอเผลอมองรามิล ภาพจูบแรกก็ย้อนกลับมาเสมอ แก้มของเธอร้อนขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ “เป็นอะไรของเราเนี่ย…” ลลิตาพึมพำพลางยกมือแตะแก้มตัวเอง ก่อนรีบหันหน้าหนีเมื่อรู้ว่ารามิลกำลังมองมา ชายหนุ่มยืนอยู่ไม่ไกล สายตาคมจับจ้องเธออย่างอ่อนโยน “เจ้าไม่สบายหรือ?” เขาถามพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าแสดงความเป็นห่วงอย่างชัดเจน “เปล่าค่ะ!” ลลิตาตอบเร็วเกินไป ก่อนรีบยิ้มกลบเกลื่อน รามิลมองเธออย่างสงสัย “แน่ใจ?” “แน่ใจค่ะ” เธอพยักหน้ารัว ๆ จนรามิลเผลอยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นก็ดี” เสียงของเขานุ่มลง ทำให้ลลิตาต้องหลบสายตาอีกครั้ง ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะพูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าของคนจำนวนหนึ่งก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน คาริมเดินเข้ามา พร้อมทหารสองนาย สีหน้าของเขาจริงจังกว่าปกติเล็กน้อย “พี่รามิล” เขาเรียกพี่ชาย ก่อนก้มศีรษะเล็กน้อย “มีแขกจากพระราชวังชั้นในมาขอพบครับ” รามิลขมวดคิ้ว “ใคร?” คาริมยังไม่ทันตอบ เสียงหวานของหญิงสาวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ…รามิล” ลลิตาหันไปมองตามเสี
เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังอยู่ทั่วพระราชวัง หลังเหตุการณ์ระเบิด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกระจายกำลังตรวจสอบทุกพื้นที่ ขณะที่คาริมออกไปควบคุมสถานการณ์ด้วยตัวเองภายในห้องรับรอง รามิลยังยืนอยู่ตรงหน้าลลิตา มือของเขายังคงวางอยู่บนไหล่เธออย่างปกป้อง ส่วนลลิตาเอาแต่เงยหน้ามองเขา หัวใจของเธอยังเต้นแรงจากความกลัวเมื่อครู่แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวกลับเป็นสายตาของชายตรงหน้า“คุณ…”ลลิตาเอ่ยเสียงเบา ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย“คะ?” ทรามิลตอบพร้อมก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าที่เคยเคร่งเครียดผ่อนคลายลงเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ“เมื่อกี้คุณพูดว่า…”เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ“ตราบใดที่คุณยังอยู่ จะไม่มีใครแตะต้องฉันได้”รามิลนิ่งไป“ใช่”เขาตอบเสียงต่ำอย่างมั่นคง ลลิตาก้มหน้าลง ก่อนถามด้วยเสียงแผ่ว“แล้วถ้าวันหนึ่งคุณไม่ได้อยู่ตรงนี้ล่ะคะ?”คำถามนั้นทำให้รามิลขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบความคิดนั้นเลยแม้แต่น้อย“ข้าจะอยู่”เขาตอบทันที ลลิตาเงยหน้าขึ้นมองเขา“คุณแน่ใจเหรอคะ?”รามิลสบตาเธออย่างหนักแน่น“ข้าไม่เคยพูดอะไรที่ตัวเองไม่ตั้งใจ”คำตอบนั้นทำให้ดวงตาของลลิตาสั่นไ
บรรยากาศภายในห้องรับรองเงียบลงทันที หลังจากรามิลอ่านข้อความข่มขู่จบ ลลิตานั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ปลายนิ้วทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วซีด สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล คำพูดของเขายังคงก้องอยู่ในหัว “คนที่ข้ารักจะต้องเป็นคนรับผลแทน” เธอไม่กล้าถามออกไปตรง ๆ ว่าเขาหมายถึงใคร แต่หัวใจกลับกำลังบอกคำตอบบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ รามิลเก็บโทรศัพท์ลง ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ “กลัวหรือ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าปกติ ขณะย่อตัวลงตรงหน้าเธอเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ลลิตาพยายามฝืนยิ้ม แต่ดวงตากลับสั่นไหว “นิดหน่อยค่ะ” เธอตอบตามตรง ก่อนก้มหน้าลง “ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชีวิตฉันถึงกลายเป็นแบบนี้” รามิลมองเธอด้วยแววตารู้สึกผิด เขาอยากบอกเธอว่าเป็นเพราะเขา แต่ก็รู้ว่าคำพูดนั้นคงทำให้เธอยิ่งหวาดกลัว “ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายเจ้า” เขาพูดอย่างหนักแน่น พร้อมยื่นมือไปจับมือเธอ ฝ่ามือของเขาอบอุ่นและมั่นคง ลลิตาเงยหน้าขึ้นมอง “คุณพูดแบบนี้ทุกครั้งเลยนะคะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แม้แววตายังคงมีความกังวล “แต่คุณจะปกป้องฉันไปได้ตลอดเหรอ?” คำถามนั้นทำให้รามิลนิ่งไป
เช้าวันถัดมา ณ พระราชวังอัลซาฮารา ลลิตานั่งอยู่ในห้องรับรอง พลางมองภาพถ่ายที่ถ่ายไว้เมื่อวานบนโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มภาพทะเลทรายยามเย็นสวยจนเธออดประทับใจไม่ได้แต่มีภาพหนึ่งที่ทำให้เธอเผลอหยุดนิ้ว เป็นภาพที่เธอถ่ายโดยไม่ตั้งใจรามิลกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น ใบหน้าของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่กลับมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อลลิตาจ้องภาพนั้นอยู่นาน ก่อนรีบกดปิดหน้าจอ“ฉันเป็นอะไรของฉันเนี่ย…”เธอพึมพำพร้อมยกมือแตะแก้มที่เริ่มร้อนขึ้นทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็ดังมาจากหน้าประตู“ถ้าผมไม่เข้ามา ผมคงไม่รู้เลยนะครับว่าใครบางคนกำลังแอบดูรูปพี่ชายผม”>ลลิตาสะดุ้งสุดตัวเธอรีบหันไปมอง ก่อนเห็นคาริมยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“คาริม!”ลลิตาเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ ใบหน้าแดงขึ้นทันที ขณะที่รีบวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ“คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”“ตั้งแต่ตอนที่คุณมองรูปพี่รามิลแล้วทำหน้าเหมือนคนกำลังตกหลุมรักครับ”คาริมตอบหน้าตาย ก่อนหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ“ฉันไม่ได้ทำหน้าแบบนั้นสักหน่อย!” ลลิตารีบปฏิเสธพร้อมส่ายหน้าแรง ๆ ม
เช้าวันรุ่งขึ้น ลลิตาตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลกประหลาดเธอยืนอยู่หน้ากระจก พลางมองตัวเองในชุดเดรสสีขาวเรียบง่ายที่เลือกใส่สำหรับการเที่ยววันนี้ปลายนิ้วเรียวแตะริมฝีปากเบา ๆ ขณะที่ภาพเมื่อคืนย้อนกลับมา“พรุ่งนี้ไปกับข้า”เพียงประโยคสั้น ๆ จากเจ้าชายรามิล กลับทำให้เธอคิดถึงมันจนแทบหลับไม่ลง“บ้าจริง…”ลลิตาพึมพำพร้อมย่นจมูก ก่อนส่ายหน้าแรง ๆ ราวกับต้องการไล่ความคิดออกจากหัว“เขาแค่พาเที่ยวเอง ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย”แต่แก้มของเธอกลับขึ้นสีอย่างห้ามไม่ได้เสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก…ก๊อก…ลลิตารีบสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเดินไปเปิดประตูทันทีที่ประตูเปิดออก หญิงสาวก็ต้องชะงักรามิลยืนอยู่ตรงหน้าในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีเข้ม เรียบง่ายแต่ยังคงความสง่างามแบบเจ้าชายเอาไว้เขากวาดตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพียงครู่หนึ่ง ก่อนหยุดสายตาที่ใบหน้าลลิตารู้สึกถึงความร้อนบนแก้มทันที จึงรีบก้มมองเสื้อผ้าของตัวเอง“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะ?”เธอถามด้วยน้ำเสียงประหม่า พลางดึงชายกระโปรงเบา ๆ“ไม่มี”รามิลตอบสั
หลังเหตุการณ์ในตลาด ลลิตาถูกพากลับมาที่โรงแรมพร้อมกับรามิลตลอดทางเธอนั่งเงียบผิดจากปกติ มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นบนตัก ภาพชายแปลกหน้าที่พยายามจับตัวเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวรามิลที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองเธอเป็นระยะ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล แม้จะพยายามเก็บอาการเอาไว้ก็ตามเมื่อรถจอดหน้าโรงแรม เขากลับไม่ยอมลงจากรถทันที“คืนนี้อย่าออกไปไหน”รามิลเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาคมจับจ้องลลิตาอย่างเป็นห่วงลลิตาหันไปมองเขา ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“ฉันไม่ออกไปไหนหรอกค่ะ แต่ฉันอยากรู้ว่าทำไมเรื่องพวกนี้ถึงเกิดขึ้นกับฉัน”เธอถามด้วยสีหน้าสับสน ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยคำถามที่ค้างคาใจรามิลเงียบไปครู่หนึ่ง“เพราะข้า”เขาตอบสั้น ๆ น้ำเสียงแผ่วลงกว่าปกติลลิตาชะงัก“เพราะคุณ?”เธอทวนคำด้วยความไม่เข้าใจ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยรามิลพยักหน้า“ศัตรูของข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ใกล้ข้า และพวกมันคิดว่าเจ้าคือจุดอ่อนของข้า”เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อ







