แชร์

ตอนที่ 3 : คืนแรกในพระราชวัง

ผู้เขียน: สายธารลับ
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-12 06:58:36

ค่ำคืนมาเยือนเมืองอัลซาฮาราอย่างรวดเร็ว

แสงไฟจากพระราชวังส่องประกายท่ามกลางความมืดของทะเลทราย ลลิตานั่งอยู่ริมหน้าต่างในห้องรับรองที่ทางราชวังจัดเตรียมไว้ให้ ดวงตาคู่สวยมองออกไปยังผืนทรายที่ทอดยาวสุดสายตา

เธอถอนหายใจเบา ๆ นี่ควรเป็นเพียงการเดินทางมาพักผ่อน

แต่กลับกลายเป็นว่าเธอกำลังนั่งอยู่ในพระราชวังของเจ้าชาย

“ถ้าเล่าให้เพื่อนฟัง พวกเขาต้องคิดว่าฉันแต่งเรื่องแน่ ๆ”

ลลิตาพูดกับตัวเองพร้อมหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นกุมหน้าผากอย่างไม่อยากเชื่อ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก…ก๊อก…

ลลิตาหันไปมอง ก่อนลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

เมื่อประตูเปิดออก เธอก็พบกับคาริมที่ยืนอยู่ด้านหน้า

“คุณลลิตา ยังไม่นอนเหรอครับ?”

คาริมถามด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายจนทำให้บรรยากาศรอบตัวไม่อึดอัดเหมือนตอนที่อยู่กับรามิล

“ยังค่ะ ฉันยังไม่ง่วง”

ลลิตาตอบพลางยิ้มบาง ๆ ก่อนเปิดประตูกว้างขึ้นเพื่อให้เขาเห็นว่าเธอยังไม่ได้เตรียมตัวเข้านอน คาริมพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ผมเลยคิดว่าคุณอาจจะเบื่อ เลยเอาของหวานมาให้”

เขาพูดพร้อมยื่นถาดขนมเล็ก ๆ ให้เธอ ดวงตาเป็นประกายอย่างคนที่ตั้งใจเอาใจแขก ลลิตามองถาดขนมแล้วเผลอยิ้ม

“ขอบคุณนะคะ”

เธอรับถาดมาด้วยความเกรงใจ ก่อนมองขนมตรงหน้าด้วยความสนใจ

“ของหวานของที่นี่เหรอคะ?”

“ใช่ครับ ลองชิมดูสิ”

คาริมตอบพลางหัวเราะเบา ๆ ลลิตาหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมาชิม ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

“อร่อยมากเลยค่ะ”

เธอพูดด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนหยิบขึ้นมาชิมอีกชิ้นอย่างอดไม่ได้

คาริมหัวเราะอย่างพอใจ

“ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องชอบ”

เขาพูดด้วยรอยยิ้ม ก่อนพิงกรอบประตูอย่างสบาย ๆ

ลลิตาหันไปมองเขา

“เจ้าชายคาริมคะ…”

เธอเรียกด้วยน้ำเสียงลังเลเล็กน้อย

“เรียกผมว่าคาริมก็พอครับ”

เขาตอบทันทีพร้อมยิ้มอย่างเป็นกันเอง

ลลิตาพยักหน้า

“คาริมก็ได้ค่ะ”

“แล้วคุณก็ไม่ต้องเรียกพี่รามิลว่าเจ้าชายทุกครั้งหรอกครับ”

คาริมพูดพลางหัวเราะเบา ๆ

ลลิตารีบส่ายหน้า

“ไม่ได้หรอกค่ะ เขาเป็นถึงเจ้าชาย”

เธอตอบด้วยสีหน้าจริงจัง เพราะยังรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเธอกับเขาไม่ควรลดลงมากเกินไป คาริมมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอย่างรู้ทัน

“พี่รามิลคงชอบคนแบบคุณ”

“คะ?”

ลลิตาชะงักทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

คาริมหัวเราะออกมา

“ผมล้อเล่นครับ”

เขารีบพูดพร้อมยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความขบขัน ลลิตาถอนหายใจอย่างโล่งอก

“อย่าแกล้งกันแบบนี้สิคะ”

เธอพูดพลางหัวเราะเบา ๆ แต่แก้มกลับขึ้นสีโดยไม่รู้ตัว

คาริมกำลังจะพูดต่อ แต่เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“คาริม”

น้ำเสียงเย็นชาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคาริมหยุดลงทันที

ลลิตาหันไปมอง รามิลกำลังยืนอยู่ตรงปลายโถง

ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบง่ายแทนชุดพิธีการ ใบหน้าของเขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม แต่ดวงตากลับจับจ้องมาที่คาริมอย่างไม่พอใจ

“พี่มาทำอะไรครับ?”

คาริมถามพร้อมยิ้มกวน ๆ สีหน้าของเขาไม่ได้หวาดกลัวพี่ชายแม้แต่น้อย

“ข้าควรถามเจ้ามากกว่า”

รามิลตอบเสียงเรียบ พลางเดินเข้ามาใกล้

คาริมหัวเราะเบา ๆ

“ผมเอาขนมมาให้คุณลลิตาเองครับ ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”

“ข้ารู้”

รามิลตอบสั้น ๆ แต่สายตากลับเลื่อนไปมองถาดขนมในมือของลลิตา

ลลิตารีบพูดขึ้น

“คาริมเอามาให้ฉันจริง ๆ ค่ะ”

เธออธิบายด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมยิ้มเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ทั้งสองพี่น้องเข้าใจผิด รามิลมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”

เขาตอบเสียงเบาลงเล็กน้อย คาริมมองพี่ชายสลับกับลลิตา ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์

“พี่เป็นห่วงเธอเหรอครับ?”

คำถามนั้นทำให้รามิลชะงัก ลลิตาเองก็เงียบลงทันที

ชายหนุ่มมองน้องชายด้วยสายตาคมกริบ

“ข้าแค่รับผิดชอบแขกของข้า”

เขาตอบอย่างเย็นชา แต่ปลายเสียงกลับแผ่วลงเล็กน้อย

คาริมยิ้มกว้าง

“ครับ…รับผิดชอบแขก”

เขาลากเสียงยาวอย่างจงใจ ก่อนหันมาขยิบตาให้ลลิตา ลลิตารีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม เธอเริ่มรู้แล้วว่า…แม้รามิลจะดูเย็นชาและเข้าถึงยาก แต่เมื่ออยู่กับคาริม เขากลับกลายเป็นเพียงพี่ชายธรรมดาคนหนึ่ง

“พรุ่งนี้ฉันกลับโรงแรมได้ใช่ไหมคะ?”

ลลิตาถามขึ้นพลางเงยหน้ามองรามิล น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกรงใจ

รามิลนิ่งไปครู่หนึ่ง

“พรุ่งนี้ข้าจะไปส่งเจ้าเอง”

เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาคมจับจ้องเธออย่างจริงจัง ลลิตาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ฉันกลับเองได้”

“ไม่ได้”

รามิลตอบทันที สีหน้าเคร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“พื้นที่ที่เจ้าเดินหลงไปเมื่อวานไม่ปลอดภัย”

เขาพูดพลางสบตาเธอ น้ำเสียงจริงจังจนลลิตาไม่กล้าโต้เถียง คาริมมองทั้งสองคน ก่อนยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย ดูเหมือนพี่ชายของเขาจะเริ่มสนใจผู้หญิงคนนี้มากกว่าที่เจ้าตัวรู้เสียแล้ว แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้ก็คือ…

ในเวลาเดียวกันนั้น บริเวณอีกด้านของพระราชวัง ชายคนหนึ่งกำลังยืนมองภาพถ่ายของลลิตาในมือ เขากำกระดาษแน่น ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?”

ชายอีกคนก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม

“นักท่องเที่ยวชาวไทยครับ แต่ดูเหมือนองค์รัชทายาทจะให้ความสนใจเธอเป็นพิเศษ”

ชายผู้ถือภาพเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนแสยะยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้น…”

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“บางที เราอาจใช้เธอเป็นประโยชน์ได้”

ค่ำคืนในอัลซาฮารายังคงเงียบสงบ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า…

อันตรายกำลังค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหาลลิตา และความรักที่ยังไม่ทันเริ่มต้น กำลังจะถูกทดสอบเสียแล้ว

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • รักกลางผืนทราย... เจ้าชายแห่งซาฮารา   ตอนที่ 11 : หญิงสาวจากราชวงศ์

    หลังจากเหตุการณ์ในห้องรับรองผ่านไป ลลิตาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ทุกครั้งที่เธอเผลอมองรามิล ภาพจูบแรกก็ย้อนกลับมาเสมอ แก้มของเธอร้อนขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ “เป็นอะไรของเราเนี่ย…” ลลิตาพึมพำพลางยกมือแตะแก้มตัวเอง ก่อนรีบหันหน้าหนีเมื่อรู้ว่ารามิลกำลังมองมา ชายหนุ่มยืนอยู่ไม่ไกล สายตาคมจับจ้องเธออย่างอ่อนโยน “เจ้าไม่สบายหรือ?” เขาถามพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าแสดงความเป็นห่วงอย่างชัดเจน “เปล่าค่ะ!” ลลิตาตอบเร็วเกินไป ก่อนรีบยิ้มกลบเกลื่อน รามิลมองเธออย่างสงสัย “แน่ใจ?” “แน่ใจค่ะ” เธอพยักหน้ารัว ๆ จนรามิลเผลอยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นก็ดี” เสียงของเขานุ่มลง ทำให้ลลิตาต้องหลบสายตาอีกครั้ง ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะพูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าของคนจำนวนหนึ่งก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน คาริมเดินเข้ามา พร้อมทหารสองนาย สีหน้าของเขาจริงจังกว่าปกติเล็กน้อย “พี่รามิล” เขาเรียกพี่ชาย ก่อนก้มศีรษะเล็กน้อย “มีแขกจากพระราชวังชั้นในมาขอพบครับ” รามิลขมวดคิ้ว “ใคร?” คาริมยังไม่ทันตอบ เสียงหวานของหญิงสาวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ…รามิล” ลลิตาหันไปมองตามเสี

  • รักกลางผืนทราย... เจ้าชายแห่งซาฮารา   ตอนที่ 10 : จูบแรกกลางทะเลทราย

    เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังอยู่ทั่วพระราชวัง หลังเหตุการณ์ระเบิด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกระจายกำลังตรวจสอบทุกพื้นที่ ขณะที่คาริมออกไปควบคุมสถานการณ์ด้วยตัวเองภายในห้องรับรอง รามิลยังยืนอยู่ตรงหน้าลลิตา มือของเขายังคงวางอยู่บนไหล่เธออย่างปกป้อง ส่วนลลิตาเอาแต่เงยหน้ามองเขา หัวใจของเธอยังเต้นแรงจากความกลัวเมื่อครู่แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวกลับเป็นสายตาของชายตรงหน้า“คุณ…”ลลิตาเอ่ยเสียงเบา ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย“คะ?” ทรามิลตอบพร้อมก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าที่เคยเคร่งเครียดผ่อนคลายลงเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ“เมื่อกี้คุณพูดว่า…”เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ“ตราบใดที่คุณยังอยู่ จะไม่มีใครแตะต้องฉันได้”รามิลนิ่งไป“ใช่”เขาตอบเสียงต่ำอย่างมั่นคง ลลิตาก้มหน้าลง ก่อนถามด้วยเสียงแผ่ว“แล้วถ้าวันหนึ่งคุณไม่ได้อยู่ตรงนี้ล่ะคะ?”คำถามนั้นทำให้รามิลขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบความคิดนั้นเลยแม้แต่น้อย“ข้าจะอยู่”เขาตอบทันที ลลิตาเงยหน้าขึ้นมองเขา“คุณแน่ใจเหรอคะ?”รามิลสบตาเธออย่างหนักแน่น“ข้าไม่เคยพูดอะไรที่ตัวเองไม่ตั้งใจ”คำตอบนั้นทำให้ดวงตาของลลิตาสั่นไ

  • รักกลางผืนทราย... เจ้าชายแห่งซาฮารา   ตอนที่9 : คนที่ทำให้หัวใจเต้นแรง

    บรรยากาศภายในห้องรับรองเงียบลงทันที หลังจากรามิลอ่านข้อความข่มขู่จบ ลลิตานั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ปลายนิ้วทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วซีด สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล คำพูดของเขายังคงก้องอยู่ในหัว “คนที่ข้ารักจะต้องเป็นคนรับผลแทน” เธอไม่กล้าถามออกไปตรง ๆ ว่าเขาหมายถึงใคร แต่หัวใจกลับกำลังบอกคำตอบบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ รามิลเก็บโทรศัพท์ลง ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ “กลัวหรือ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าปกติ ขณะย่อตัวลงตรงหน้าเธอเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ลลิตาพยายามฝืนยิ้ม แต่ดวงตากลับสั่นไหว “นิดหน่อยค่ะ” เธอตอบตามตรง ก่อนก้มหน้าลง “ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชีวิตฉันถึงกลายเป็นแบบนี้” รามิลมองเธอด้วยแววตารู้สึกผิด เขาอยากบอกเธอว่าเป็นเพราะเขา แต่ก็รู้ว่าคำพูดนั้นคงทำให้เธอยิ่งหวาดกลัว “ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายเจ้า” เขาพูดอย่างหนักแน่น พร้อมยื่นมือไปจับมือเธอ ฝ่ามือของเขาอบอุ่นและมั่นคง ลลิตาเงยหน้าขึ้นมอง “คุณพูดแบบนี้ทุกครั้งเลยนะคะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แม้แววตายังคงมีความกังวล “แต่คุณจะปกป้องฉันไปได้ตลอดเหรอ?” คำถามนั้นทำให้รามิลนิ่งไป

  • รักกลางผืนทราย... เจ้าชายแห่งซาฮารา   ตอนที่ 8 : น้องชายตัวแสบ

    เช้าวันถัดมา ณ พระราชวังอัลซาฮารา ลลิตานั่งอยู่ในห้องรับรอง พลางมองภาพถ่ายที่ถ่ายไว้เมื่อวานบนโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มภาพทะเลทรายยามเย็นสวยจนเธออดประทับใจไม่ได้แต่มีภาพหนึ่งที่ทำให้เธอเผลอหยุดนิ้ว เป็นภาพที่เธอถ่ายโดยไม่ตั้งใจรามิลกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น ใบหน้าของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่กลับมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อลลิตาจ้องภาพนั้นอยู่นาน ก่อนรีบกดปิดหน้าจอ“ฉันเป็นอะไรของฉันเนี่ย…”เธอพึมพำพร้อมยกมือแตะแก้มที่เริ่มร้อนขึ้นทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็ดังมาจากหน้าประตู“ถ้าผมไม่เข้ามา ผมคงไม่รู้เลยนะครับว่าใครบางคนกำลังแอบดูรูปพี่ชายผม”>ลลิตาสะดุ้งสุดตัวเธอรีบหันไปมอง ก่อนเห็นคาริมยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“คาริม!”ลลิตาเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ ใบหน้าแดงขึ้นทันที ขณะที่รีบวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ“คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”“ตั้งแต่ตอนที่คุณมองรูปพี่รามิลแล้วทำหน้าเหมือนคนกำลังตกหลุมรักครับ”คาริมตอบหน้าตาย ก่อนหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ“ฉันไม่ได้ทำหน้าแบบนั้นสักหน่อย!” ลลิตารีบปฏิเสธพร้อมส่ายหน้าแรง ๆ ม

  • รักกลางผืนทราย... เจ้าชายแห่งซาฮารา   ตอนที่ 7 : ค่ำคืนใต้แสงดาว

    เช้าวันรุ่งขึ้น ลลิตาตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลกประหลาดเธอยืนอยู่หน้ากระจก พลางมองตัวเองในชุดเดรสสีขาวเรียบง่ายที่เลือกใส่สำหรับการเที่ยววันนี้ปลายนิ้วเรียวแตะริมฝีปากเบา ๆ ขณะที่ภาพเมื่อคืนย้อนกลับมา“พรุ่งนี้ไปกับข้า”เพียงประโยคสั้น ๆ จากเจ้าชายรามิล กลับทำให้เธอคิดถึงมันจนแทบหลับไม่ลง“บ้าจริง…”ลลิตาพึมพำพร้อมย่นจมูก ก่อนส่ายหน้าแรง ๆ ราวกับต้องการไล่ความคิดออกจากหัว“เขาแค่พาเที่ยวเอง ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย”แต่แก้มของเธอกลับขึ้นสีอย่างห้ามไม่ได้เสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก…ก๊อก…ลลิตารีบสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเดินไปเปิดประตูทันทีที่ประตูเปิดออก หญิงสาวก็ต้องชะงักรามิลยืนอยู่ตรงหน้าในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีเข้ม เรียบง่ายแต่ยังคงความสง่างามแบบเจ้าชายเอาไว้เขากวาดตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพียงครู่หนึ่ง ก่อนหยุดสายตาที่ใบหน้าลลิตารู้สึกถึงความร้อนบนแก้มทันที จึงรีบก้มมองเสื้อผ้าของตัวเอง“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะ?”เธอถามด้วยน้ำเสียงประหม่า พลางดึงชายกระโปรงเบา ๆ“ไม่มี”รามิลตอบสั

  • รักกลางผืนทราย... เจ้าชายแห่งซาฮารา   ตอนที่ 6 : คำเชิญจากเจ้าชาย

    หลังเหตุการณ์ในตลาด ลลิตาถูกพากลับมาที่โรงแรมพร้อมกับรามิลตลอดทางเธอนั่งเงียบผิดจากปกติ มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นบนตัก ภาพชายแปลกหน้าที่พยายามจับตัวเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวรามิลที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองเธอเป็นระยะ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล แม้จะพยายามเก็บอาการเอาไว้ก็ตามเมื่อรถจอดหน้าโรงแรม เขากลับไม่ยอมลงจากรถทันที“คืนนี้อย่าออกไปไหน”รามิลเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาคมจับจ้องลลิตาอย่างเป็นห่วงลลิตาหันไปมองเขา ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“ฉันไม่ออกไปไหนหรอกค่ะ แต่ฉันอยากรู้ว่าทำไมเรื่องพวกนี้ถึงเกิดขึ้นกับฉัน”เธอถามด้วยสีหน้าสับสน ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยคำถามที่ค้างคาใจรามิลเงียบไปครู่หนึ่ง“เพราะข้า”เขาตอบสั้น ๆ น้ำเสียงแผ่วลงกว่าปกติลลิตาชะงัก“เพราะคุณ?”เธอทวนคำด้วยความไม่เข้าใจ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยรามิลพยักหน้า“ศัตรูของข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ใกล้ข้า และพวกมันคิดว่าเจ้าคือจุดอ่อนของข้า”เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status