Semua Bab เดิมพันรักหมอเถื่อน: Bab 111 - Bab 120

ติ๊ด... แกร๊ก!เสียงปลดล็อกอิเล็กทรอนิกส์จากประตูใหญ่หน้าเพนต์เฮาส์ดังฝ่าความเงียบเข้ามา ทำให้นิรินสะดุ้งสุดตัว แผ่นหลังบางยืดตรงโดยอัตโนมัติ สองมือที่กำผ้าห่มอยู่เกร็งแน่นขึ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินเข้ามาตามโถงทางเดิน มันไม่ใช่จังหวะการเดินที่มั่นคงและทรงอำนาจเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับลากเท้าเล็กน้อยและดูเร่งรีบผิดปกตินิรินตวัดขวาลงจากเตียง สอดเท้าเข้ากับสลิปเปอร์อย่างรวดเร็ว เธอเดินตรงไปที่ประตูบานเลื่อนกระจกที่เชื่อมระหว่างห้องนอนกับห้องทำงานส่วนหน้า มือเล็กเอื้อมไปจับขอบบานเลื่อนแล้วเลื่อนเปิดออกเพียงรอยแยกเล็กๆ เพื่อมองออกไปด้านนอกไฟในห้องทำงานไม่ได้ถูกเปิดขึ้น มีเพียงแสงสลัวจากด้านนอกที่ลอดเข้ามา ร่างสูงใหญ่ของผู้ชายที่เธอคุ้นเคยกำลังเดินโซเซเข้ามาในห้อง อารัญไม่ได้สวมเสื้อสูทสากลเหมือนตอนที่เขาออกไปเมื่อเช้า เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่หลุดลุ่ย กระดุมสองสามเม็ดบนถูกกระชากออกจนเห็นแผงอกกว้างทว่าสิ่งที่ทำให้นิรินต้องเบิกตากว้างและกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่ใช่สภาพที่ยับเยินของเขา แต่เป็นกลิ่นที่ลอยปะทะจมูกทันทีที่บานประตูถูกแง้มออก

ทุกอย่างในเพนต์เฮาส์กลับมาสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย เหมือนไม่เคยมีเหตุการณ์รุนแรงใดๆ เกิดขึ้น แต่มันกลับตอกย้ำความรู้สึกกลวงเปล่าในอกของนิรินให้ลึกขึ้นไปอีก กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งและแววตาดุดันเกรี้ยวกราดของผู้ชายคนนั้นยังคงสลักแน่นอยู่ในความทรงจำ คำด่าทอที่เขาใช้ผลักไสเธอยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท'หน้าที่ของเธอคืออยู่ในห้องนี้ นอนบนเตียง และทำตัวเป็นคนไข้ที่ดี ไม่ใช่สาระแนมาจัดการเรื่องบาดแผลของฉัน'นิรินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดก้อนความน้อยใจที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอให้จมลงไป เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ จัดการล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีครีมตัวหลวม ก่อนจะเดินออกไปที่โซนรับประทานอาหาร บนโต๊ะหินอ่อนมีถาดอาหารเช้าและถ้วยยาพลาสติกใบเล็กวางเตรียมไว้ ฝาครอบอาหารกักเก็บความร้อนเอาไว้ได้ส่วนหนึ่ง ข้าวต้มปลาแซลมอนส่งกลิ่นหอมกรุ่น แต่กระเพาะอาหารของเธอกลับตีบตันจนไม่รู้สึกหิวเธอนั่งลงบนเก้าอี้ ตักอาหารเข้าปากทีละคำอย่างแกนๆ ทำหน้าที่ของ 'คนไข้ที่ดี' ตามที่เขาออกคำสั่งเอาไว้ เมื่อฝืนกลืนข้าวต้มไปได้ครึ่งชาม เธอก็รวบช้อนและหยิบยาเม็ดสีขา

แฟ้มประวัติ... เลือดบนเสื้อเชิ้ต... การกักขัง... และความตายของครอบครัว ทุกอย่างถูกนำมาร้อยเรียงเข้าด้วยกันจนกลายเป็นภาพที่น่ากลัวที่สุด อารัญไม่ได้ปกป้องเธอ เขาแค่เก็บเธอไว้ในกรงกระจกเพื่อรอเวลาเชือด เขาหลอกให้เธอเชื่อใจ หลอกให้เธอคิดว่าตัวเองมีค่า เพื่อให้เธอเป็นเหยื่อที่เชื่องและง่ายต่อการใช้งานเขาใช้ร่างกายของเธอระบายอารมณ์ และใช้ความเปราะบางของเธอเป็นอาวุธทิ่มแทงพ่อของเธอนิรินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นพรม ขาทั้งสองข้างหมดเรี่ยวแรงที่จะยืนหยัด เธอพยายามจะคลานกลับไปที่โซฟาเพื่อหยิบกระบอกยาพ่นขยายหลอดลม แต่ความเจ็บปวดจากการตระหนักรู้ว่าตัวเองถูกหลอกใช้อย่างเลือดเย็น มันรุนแรงยิ่งกว่าอาการทางกายติ๊ด... แกร๊ก!เสียงระบบล็อกอิเล็กทรอนิกส์จากประตูใหญ่หน้าเพนต์เฮาส์ดังขึ้น ตัดผ่านเสียงหอบหายใจที่ติดขัดของนิริน บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักให้เปิดออกกว้าง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อสูทสากลสีดำสนิทก้าวเข้ามาภายในห้อง ท่าทางของเขาเร่งรีบ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีเงินตวัดมองเข้ามาด้านในทันทีที่ก้าวพ้นประตูอารัญเพิ่งจัดการปัญหาข้างล่างเสร็จ และสังหรณ์ใจไม่ดีเกี่ยวกับระบบสื่อสารที่ถูกรบกวนชั่วข

"ไม่! อย่าทำแบบนี้ รินขอร้อง..." นิรินสะอื้นไห้ น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม เธอรู้ดีว่าในสถานะที่อารมณ์ของเขาเดือดพล่านขนาดนี้ เธอไม่มีทางสู้แรงเขาได้เลยอารัญทำหูทวนลมต่อเสียงขอร้องนั้น เขาจัดการรั้งชายเสื้อยืดของเธอขึ้น รูดมันออกพ้นศีรษะพร้อมกับเสื้อคาร์ดิแกน โยนทิ้งไปบนพื้นพรมอย่างไม่ไยดี ร่างกายท่อนบนของหญิงสาวเปลือยเปล่า ปราศจากบราเซียปกปิด หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจที่ถี่กระชั้นอากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อซีดเซียว นิรินยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดอกตัวเองไว้โดยสัญชาตญาณ พยายามปกปิดความงดงามจากสายตาที่จาบจ้วงของเขา"เอามือออก" อารัญสั่งเสียงเหี้ยม"ไม่..." เธอส่ายหน้า หลับตาปี๋"ฉันบอกให้เอามือออก!" อารัญตวาดลั่น เขาใช้มือขวาเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของนิริน ดึงรั้งมันให้กางออกและตรึงกดไว้กับเบาะหนังเหนือศีรษะของเธออย่างแน่นหนาความอ่อนแอและไร้ทางสู้ของเธอไม่ได้ช่วยดับไฟในใจของเขาได้เลย กลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนของการเป็นผู้ล่าให้รุนแรงขึ้น อารัญก้มหน้าลง ซุกไซ้เข้ากับซอกคอขาวเนียนของนิริน

‘ฉันก็จะตอกย้ำให้เธอรู้ว่า ตอนนี้ร่างกายนี้มันเป็นกรรมสิทธิ์ของใคร!’ประโยคประกาศกร้าวนั้นยังคงดังก้องซ้ำไปซ้ำมาในโสตประสาท นิรินยกมือทั้งสองข้างขึ้นกอดตัวเองไว้แน่น พยายามระงับอาการสั่นสะท้านที่เกิดจากความหวาดกลัวและความขมขื่นที่เกาะกินอยู่ลึกสุดของหัวใจเมื่อคืน หลังจากที่เขาตักตวงความปรารถนาจากร่างกายของเธอจนพอใจ เขาก็ลุกจากไปอย่างเลือดเย็น ทิ้งให้เธอนอนจมอยู่กับคราบน้ำตาและความอัปยศบนโซฟาหนังสีดำตัวนั้น จนกระทั่งรุ่งเช้า แม่บ้านถึงได้เข้ามาพบและพยุงเธอที่แทบจะไร้สติกลับเข้ามานอนในห้องนอน โดยไม่มีแม้แต่เงาของผู้ชายสวมแว่นตากรอบเงินคนนั้นก้าวเข้ามาร่วมชายคาอีกเลย