Semua Bab เดิมพันรักหมอเถื่อน: Bab 91 - Bab 100

"พี่รัญ..." เธอเรียกเขาเสียงแผ่วเบา เอื้อมมือไปจับแขนเสื้อของเขาอารัญหันกลับมามอง นัยน์ตาที่เคยกราดเกรี้ยวใส่ลูกน้องอ่อนแสงลงเมื่อสบตากับเธอ เขาจับมือเธอที่เกาะแขนเขาอยู่ เลื่อนปลายนิ้วไปสัมผัสที่จี้รูปมีดผ่าตัดบนลำคอของเธอเบาๆ"การทำแบบนั้น... มันจะทำให้พี่รัญตกเป็นเป้าของสภานะคะ" นิรินพูดด้วยความเป็นห่วง "ลุงเสือจะไม่ยอมแน่ๆ เขาจะหาทางทำลายพี่รัญ""พี่รู้" อารัญตอบรับสั้นๆ น้ำเสียงของเขาสงบและมั่นคง "แต่มันคือราคาที่พี่ต้องจ่าย"เขาดึงร่างบอบบางของเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด วางปลายคางลงบนกลุ่มผมสีดำสนิทของเธอ ทอดสายตามองข้ามไหล่บางออกไปยังตึกระฟ้าของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยการแย่งชิงอำนาจ"ตระกูลหวังสร้างรอยแผลให้พี่เมื่อสิบปีก่อน และตอนนี้พวกมันพยายามจะพรากชีวิตหนูไปจากพี่..." อารัญกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ราวกับจะผนึกเธอให้ปลอดภัยอยู่ใต้ปีกของเขา "พี่จะปล่อยให้พวกมันมีอำนาจเหนือเราอีกไม่ได้ การถล่มโกดังมันคือการตัดรากถอนโคน เพื่อไม่ให้ไอ้เฮียหวังมันมีทุนกลับมาทำร้ายหนูได้อีก""แต่รินกลัว..." นิรินซบหน้าลงกับแผงอกของเขา เสียงของเธอสั่นเครือ "รินไ

"พี่รัญสั่งไว้เองไม่ใช่เหรอคะ ว่าห้ามถอดเด็ดขาด" นิรินตอบ ยกมือขวาขึ้นมาทาบทับลงบนหลังมือของเขาที่กำลังจับจี้มีดผ่าตัดอยู่ "รินอาบน้ำรินก็ไม่ถอดค่ะ กลัวโดนคนเผด็จการดุเอา"อารัญหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาเลื่อนปลายนิ้วหัวแม่มือเกลี่ยลงบนจี้มีดผ่าตัด ก่อนจะไล้ไปตามแนวไหปลาร้าของเธอ สัมผัสที่ทะนุถนอมและแฝงความหวงแหนอย่างลึกซึ้ง"มันไม่ใช่แค่คำสั่ง นิริน..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นความจริงจังและหนักแน่น "มันคือเครื่องหมายที่บอกว่า ไม่ว่าข้างนอกนั่นจะมีใครพยายามตั้งค่าหัวหนู หรือตระกูลหวังจะประกาศตัดขาดหนูยังไง... หนูคือคนของพี่ คือกรรมสิทธิ์ของหมออารัญ ที่ไม่มีใครมีสิทธิ์มาแตะต้อง"

"นิริน" อารัญเรียกชื่อเธอเสียงแข็ง ขัดจังหวะคำพูดของหญิงสาว เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของเธอไว้จนถึงระดับอก "หน้าที่ของหนูคือทำตัวให้แข็งแรง กินยาให้ตรงเวลา และใช้ชีวิตอยู่ในเพนต์เฮาส์นี้ให้ปลอดภัย ส่วนเรื่องไอ้พวกลุงเสือหรือสภามาเฟียข้างนอกนั่น มันเป็นเรื่องของพี่ หนูไม่มีหน้าที่ต้องไปรับรู้หรือกังวลอะไรทั้งนั้น""แต่รินไม่อยากทำตัวเป็นภาระให้พี่รัญต้องมาคอยตามแก้ปัญหาให้นะคะ รินไม่ใช่เด็กแล้ว" เธอเถียงสู้ มือเล็กดึงขอบผ้าห่มแน่นขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงกำแพงที่เขากำลังก่อตัวขึ้นมาขวางกั้นระหว่างพวกเขาทีละก้อน มันเป็นกำแพงที่สร้างขึ้นจากความลับและการปกป้องที่เผด็จการที่สุด"หนูไม่ใช่ภาระ!" อารัญสวนกลับทันควัน ความหงุดหงิดเริ่มฉายชัดบนใบหน้า ไม่ใช่หงุดหงิดที่เธอถาม แต่หงุดหงิดที่เขารู้ดีว่าลุงเสือกำลังเล็งเป้ามาที่เธอจริงๆ และเขาไม่สามารถบอกความจริงข้อนี้ให้เธอรับรู้ได้ ถ้าเธอกำลังรู้สึกผิดที่ตระกูลหวังทิ้งขว้างเธอ หากเธอรู้ว่าตอนนี้สภามาเฟียกำลังใช้เธอเป็นข้อต่อรองเพื่อบีบเขา ผู้หญิงคนนี้อาจจะทำเรื่องโง่ๆ อย่างการเดินออกไปมอบตัวเพื่อแลกกับความ

"พี่อยากให้หนูพักผ่อนอย่างเต็มที่ รังสีจากหน้าจอมันทำให้หนูไม่ได้พักสายตา แถมแสงกระพริบพวกนั้นมันกระตุ้นระบบประสาทให้หัวใจทำงานหนักขึ้น" อารัญยกเหตุผลทางการแพทย์มาอ้างอย่างแนบเนียน "ถ้าเกิดมีเรื่องฉุกเฉิน หรือหนูเจ็บหน้าอก ให้กดปุ่มสีแดงที่อินเตอร์คอมข้างเตียง พยาบาลและบอดี้การ์ดข้างนอกจะพังประตูเข้ามาหาหนูภายในสามสิบวินาที หนูไม่จำเป็นต้องใช้โทรศัพท์""แต่ว่า...""ไม่มีแต่ ริน" อารัญตัดบทเสียงเฉียบขาด ความไม่อดทนเริ่มปรากฏให้เห็น เขาไม่อนุญาตให้เธอเปิดปากประท้วงเรื่องนี้อีก "อยู่ในห้องนี้ ห้ามเปิดทีวี ห้ามพยายามต่อเน็ต และที่สำคัญ..." เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ดวงตาของมัจจุราชแผดเผาลงมาเพื่อตรึงร่างและจิตใจของเธอไว้กับคำสั่งที่เด็ดขาดที่สุด "รอพี่อยู่ที่นี่ ห้ามก้าวออกไปไหนเด็ดขาด"นิรินเม้มริมฝีปากแน่น กำมือทั้งสองข้างเข้าหากัน ความรู้สึกน้อยใจและอึดอัดตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย เขาขังเธอไว้ในกรงทองที่ปลอดภัยที่สุด ตัดขาดเธอจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ เขาบอกว่ารักเธอ แต่กลับไม่ยอมให้เธอมีส่วนร่วมในการรับรู้ปัญหาใดๆ ที่จะเกิดกับชีวิตของเขา เธอกลายเป็นเพียงสิ่งของล้

"เรื่องของนิริน เป็นเรื่องระหว่างผมกับตระกูลหวัง" อารัญสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขากดต่ำลงจนแทบจะเป็นเสียงคำราม "เธอคือลูกหนี้ของผม และตอนนี้เธอคือ 'คนของผม' สภาไม่มีสิทธิ์เข้ามาก้าวก่าย""ผิดแล้ว อารัญ" ลุงเสือแย้งเสียงแข็งขึ้น ท่าทีใจดีเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น "เด็กคนนั้นไม่ใช่แค่คนของแก แต่เธอคือเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลที่สั่งฆ่าพ่อบุญธรรมของแก! ตระกูลที่เพิ่งส่งคนมาเหยียบย่ำพื้นที่ของสภา!"ลุงเสือโน้มตัวมาข้างหน้า วางฝ่ามือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ กดดันด้วยฐานะผู้รักษาการผู้นำสภา "กฎของสภาข้อที่สี่ หากตระกูลใดกระทำการอันเป็นปฏิปักษ์ต่อพื้นที่ส่วนกลาง สภามีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะริบทรัพย์สิน หรือจับกุมสายเลือดของตระกูลนั้นมาลงทัณฑ์เพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง... และในเมื่อตอนนี้ ไอ้เจ้าสัวกับไอ้เฮียหวังมันหนีหัวซุกหัวซุน เราก็ต้องใช้ตัวเด็กนิรินนั่นแหละ เป็นเป้าในการลงดาบตระกูลหวัง"ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมโกดังร้างในทันที ผู้นำตระกูลย่อยคนอื่นๆ นั่งนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ทุกคนรู้ดีว่าอารัญหวงผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหน การกวาดล้างลูกน้องตระกูลหวังที่กล้ามาแตะต้องตัวเธอเมื่