All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 131 - Chapter 140

ชายหนุ่มลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีเงินทอดมองฝ่าความมืดออกไปอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่ได้ส่งตัวนิรินให้ลุงเสือตามที่มันเรียกร้อง เขาเลือกที่จะยืดอกรับเงื่อนไขที่โหดร้ายที่สุด แลกเปลี่ยนเส้นทางลำเลียงเวชภัณฑ์และยาเสพติดใต้ดินทั้งหมดที่คลินิกคุมอยู่ โอนสิทธิ์ขาดทุกอย่างกลับไปให้สภามาเฟีย เพื่อซื้อเวลาและซื้อชีวิตของผู้หญิงที่เขาขังไว้ในเพนต์เฮาส์เขาต้องตัดแขนตัดขาตัวเอง ทิ้งอาวุธและอำนาจต่อรองทั้งหมดที่มี กลายเป็นเพียงหมาป่าไร้เขี้ยวเล็บในสายตาของพวกมัน แลกกับการให้ตำรวจระดับสูงทำลายหลักฐานปลอมที่ชี้ว่าเขาเป็นคนวางระเบิดฆ่าเจ้าสัวหวังทิ้งไป"นายครับ..."

"ถ้าคุณหมออยากทำ... ก็ทำเลยค่ะ"คำตอบนั้นทำให้อารัญชะงักค้าง มือที่ถือถ้วยยาค้างอยู่กลางอากาศนิรินไม่ได้ท้าทาย เธอไม่ได้ทำเสียงประชดประชัน เธอเพียงแค่ยอมจำนนต่อทุกสิ่งทุกอย่าง หญิงสาวยังคงนั่งหลังตรงนิ่ง ไม่เบือนหน้าหนี ไม่ขยับตัวหลบการคุกคามของเขา เธอพร้อมรับการกระทำรุนแรงทุกรูปแบบที่เขาจะยัดเยียดให้ ราวกับว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธออีกต่อไป"ริน..." อารัญเค้นเสียงเรียกชื่อเธออย่างยากลำบาก ความมั่นใจที่เคยมีพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดีเขาวางถ้วยยาลงบนโต๊ะตามเดิม ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิด สอดท่อนแขนทั้งสองข้างเข้าโอบรัดร่างบอบบางของหญิงสาว รั้งตัวเธอเข้ามากอดแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขาทันทีที่ร่างกายปะทะกัน อารัญรับรู้ได้ถึงความแข็งทื่อของแผ่นหลังบาง นิรินไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน ไม่ได้ยกมือขึ้นผลักไสแผงอกของเขาเหมือนทุกครั้งที่เขาทำตัวคุกคาม ทว่าเธอก็ไม่ได้โอนอ่อนหรือทิ้งน้ำหนักตัวลงมาพิงเขาเช่นกันแขนทั้งสองข้างของเธอทิ้งตัวลงข้างลำตัวอย่างคนไร้เรี่ยวแรง ศีรษะของเธอพิงอยู่กับลาดไหล่ของเขาอย่างแกนๆ ไม่มีการซุกไซ้ ไม่มีการหาไออุ่นเธอปล่อยให้

"สายของเรารายงานว่า ไอ้ลุงเสือมันส่งคนไปปิดล้อมเส้นทางรอบนอกของตึกนี้ไว้หมดแล้ว" อารัญตอบกลับ แววตาของเขาฉายความอำมหิตออกมาอย่างชัดเจน "มันกำลังบีบให้ฉันส่งตัวผู้หญิงคนนั้นให้มัน... แต่ฝันไปเถอะ"นิรินที่นั่งฟังอยู่ด้านในถึงกับเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกลุงเสือ... สภามาเฟีย... ต้องการตัวเธอ?ทำไมกัน? ในเมื่อพ่อของเธอตายไปแล้ว ตระกูลหวังพังทลายลงแล้ว ทำไมสภามาเฟียถึงยังต้องการตัวลูกสาวนอกสมรสที่ไม่มีค่าอะไรอย่างเธออีก"นายจะให้ผมเตรียมรถกันกระสุนเพื่อพาคุณนิรินหนีออกทางอุโมงค์ใต้ดินไหมครับ" คินเสนอแผนสำรอง"ไม่" อารัญปฏิเสธทันที "การเคลื่อนย้ายตอนนี้เสี่ยงเกินไป พวกมันดักรออยู่ทุกทาง เซฟรูมนี้คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด กระจกนี่กันกระสุนปืนกลได้ทุกชนิด และมีระบบระบายอากาศแยกต่างหาก ต่อให้พวกมันรมแก๊สพิษเข้ามาก็ทำอะไรคนข้างในไม่ได้"ชายหนุ่มหันมามองที่บานกระจกนิรภัยเป็นครั้งแรก นัยน์ตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของนิรินที่มองสวนออกมาพอดีความเย็นชาและความเหี้ยมเกรียมที่เขาใช้สั่งการลูกน้องเมื่อครู่ มลายหายไปในพริบตาเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของเธอ มั

"ฮึก... พี่รัญ..." นิรินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องกระจก น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตกภาพเหตุการณ์เมื่อวานซ้อนทับขึ้นมาอย่างแจ่มชัดเธอขว้างหนังสือใส่เขา ทุบตีเขา ด่าทอเขาด้วยถ้อยคำที่รุนแรงที่สุด เธอไล่ให้เขาไปตาย เธอบอกว่าเกลียดเขาและเขา... ผู้ชายที่แบกรับความพินาศของอาณาจักรตัวเอง ผู้ชายที่เพิ่งจะยอมทิ้งทุกอย่างที่สร้างมากับมือเพื่อซื้อความปลอดภัยให้เธอ ทำเพียงแค่ยืนนิ่งเป็นเสาหิน ปล่อยให้เธอทำร้ายเขาทั้งร่างกายและจิตใจ โดยไม่ปริปากแก้ตัวแม้แต่คำเดียว'ถ้าคิดว่าฉันเป็นคนทำ... แล้วมันทำให้เธอมีแรงหายใจต่อ เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่มาเกลียดฉัน... ก็เชิญคิดไป'ความหมายที่แท้จริงของประโยคนั้นเพิ่งจะกระจ่างแจ้งในใจของเธอ เขาเลือกที่จะเป็นปีศาจในสายตาของเธอ เพื่อให้ความเกลียดชังกลายเป็นเกราะคุ้มกันไม่ให้เธอต้องแตกสลายไปกับความจริง"แล้ว... แล้วตอนนี้ พี่รัญไปไหนคะ" นิรินเงยหน้าขึ้นถามทั้งน้ำตา สองมือเกาะแผ่นกระจกแน่น พยายามมองผ่านภาพที่พร่ามัว "เขาบอกว่าจะออกไปจัดการ... เขาจะไปทำอะไรคุณคิน!"คินสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจบอกความจริงท

เสียงไซเรนเตือนภัยสีแดงที่ถูกติดตั้งไว้ตามแนวเพดาน แผดเสียงแหลมสูงดังก้องไปทั่วทุกตารางนิ้ว แสงไฟฉุกเฉินกะพริบวาบสาดส่องสลับกับความมืด สร้างเงาทะมึนที่ทาบทับลงบนผนังทางเดินให้ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น เมื่อพ้นจากเขตเก็บเสียงของเซฟรูม สรรพเสียงของการปะทะก็ทะลวงเข้าสู่โสตประสาทอย่างชัดเจนปัง! ปัง! ปัง!เสียงกัมปนาทของการสาดกระสุนดังสะท้อนมาจากโถงด้านหน้า แรงอัดของมันทำให้อากาศรอบตัวสั่นสะเทือน นิรินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นดินปืนคละคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดลอยมาเตะจมูก มันรุนแรงและชวนให้พะอืดพะอมยิ่งกว่ากลิ่นใดๆ ที่เธอเคยสัมผัส ทว่าเธอกลับฝืนกลืนก้อนความหวาดกลัวลงคอ บังคับขาทั้งสองข้างให้ก้าวเดินต่อไป'นายไม่ได้ฆ่าพ่อของคุณรินครับ'ประโยคของคินยังคงดังก้องซ้อนทับกับเสียงปืน นิรินกัดริมฝีปากตัวเองจนรู้สึกถึงรสฝาดเฝื่อน ความโง่เขลาและความหูเบาของตัวเองย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจจนเหวอะหวะ ผู้ชายที่เธอด่าทอ สาดหนังสือใส่ และขับไล่ให้ไปตาย คือคนที่กำลังเอาแผ่นหลังของตัวเองรับกระสุนแทนเธออารัญคือมัจจุราชที่เย่อหยิ่ง เขาเกลียดการถูกหยามเกียรติเหนือสิ่งอื่นใด แ