All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

“เฮียหวังบอกว่า... การส่งตัวคุณนิรินมาให้หมอ มันเป็นแค่การซื้อเวลาของเจ้าสัว...” คนร้ายละล่ำละลักอธิบาย “แต่ถ้าสภามาเฟียรู้ว่าคุณนิรินมีชีวิตรอด และหมออาจจะใช้เธอเป็นข้อต่อรองเรียกร้องอะไรจากตระกูลหวังเพิ่มเติม... เฮียหวังไม่อยากรับภาระตรงนั้น... เลยสั่งให้ผมมาปิดปากเธอซะ ตายที่นี่ ก็โยนความผิดให้คลินิกหมอได้ด้วย...”ความจริงที่โสมมและเน่าเฟะของตระกูลหวังถูกตีแผ่ออกมาจนหมดเปลือกอารัญขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน เขาเคยคิดว่าเจ้าสัวหวังส่งลูกสาวมาเป็นหมากขัดดอกเพื่อให้เขาเชือดทิ้งเล่นๆ ก็ว่าเลวทรามแล้ว แต่การที่พี่ชายแท้ๆ ส่งมือปืนมาลอบฆ่าน้องสาวตัวเองเพื่อตัดรำคาญและหวังจะป้ายสีให้คลินิกของเขา มันเป็นการกระทำที่เกินกว่าคำว่าเดรัจฉานไปมากชายหนุ่มชักมีดผ่าตัดกลับ ยกเท้าออกจากหน้าอกของคนร้าย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันไปพยักหน้าให้คินที่ยืนรอคำสั่งอยู่“ลากตัวมันลงไปที่ห้องใต้ดินชั้นสาม มัดมันไว้กับเก้าอี้” อารัญสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “รอจนกว่าฉันจะลงไปสะสางบัญชีกับมันด้วยตัวเอง”“รับทราบครับนาย&r

เธอก้มมองสำรวจตัวเอง ชุดคนไข้สีฟ้าถูกถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สิ่งที่ห่อหุ้มร่างกายบอบบางของเธออยู่ในตอนนี้คือเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำสนิทตัวโคร่ง เนื้อผ้าคอตตอนผสมซิลก์ลื่นมือ ทรงเสื้อที่ใหญ่เกินไปทำให้ชายเสื้อยาวลงมาคลุมถึงช่วงต้นขา แขนเสื้อที่ยาวรุ่มร่ามถูกพับขึ้นลวกๆ สองทบเพื่อให้พ้นข้อมือกลิ่นอายเฉพาะตัวที่ฝังอยู่ในเนื้อผ้า ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่านี่คือเสื้อของใครนพ. อารัญ ภักดีดำรงนิรินกำคอเสื้อเชิ้ตเข้าหากันแน่น ความทรงจำอันโหดร้ายเมื่อคืนย้อนกลับมาโจมตีจิตใจอีกครั้ง ภาพมือปืนในชุดบุรุษพยาบาล เข็มฉีดยาพิษ และคำสารภาพที่หลุดออกจากปากคนร้ายว่า ‘เฮียหวัง’ พี่ชายต่างแม่ของเธอเป็นคนจ้างวานมาฆ่าปิดปากความจริงข้อนั้นกรีดทึ้งความรู้สึกของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี เธอรู้ตัวว่าไม่เคยเป็นที่รัก แต่ไม่เคยคิดเลยว่าครอบครัวที่มีสายเลือดครึ่งหนึ่งเหมือนกัน จะทนเห็นเธอมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้จนต้องส่งคนมาปลิดชีพหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอให้จมลงไป เธอไม่มีน้ำตาจะไหลอีกแล้ว ร่างกายและจิตใจมันแห้งแล้งเกินก

ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ถอยห่างออกมาเพื่อดึงระยะห่างให้กลับมาเป็นปกติ"หยุดพูดเรื่องความตายไร้สาระนั่นได้แล้ว" เขาปรับน้ำเสียงให้กลับมาราบเรียบ "กินยาเสร็จแล้วก็ไปพักผ่อนซะ ตอนบ่ายฉันมีผ่าตัดคนไข้ข้างล่าง จะให้แม่บ้านขึ้นมาเก็บถาดอาหาร"พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินตรงไปยังประตูห้องนอน นิรินมองแผ่นหลังกว้างของเขากำลังจะเดินจากไป ความรู้สึกอึดอัดและไม่ปลอดภัยในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคยทำให้เธอเผลอเรียกเขาเอาไว้อีกครั้ง"คุณหมอคะ..."

ฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน ความหวาดกลัวที่สั่นคลอนจิตใจจนแทบเสียสติ และ... อ้อมกอดที่แข็งแกร่งของผู้ชายคนนั้นนิรินยกมือขึ้นแตะปลายจมูกตัวเอง กลิ่นมินต์อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วบดที่ฝังอยู่ในเนื้อผ้าของเสื้อเชิ้ตสีดำตัวโคร่งที่เธอสวมใส่อยู่ ยังคงชัดเจนราวกับเจ้าของเสื้อเพิ่งผละจากไปได้ไม่นาน เธอจำได้ว่าตัวเองร้องไห้จนหมดแรงและหลับไปในอ้อมอกของอารัญ มันเป็นความย้อนแย้งที่น่าตลก ผู้ชายที่ประกาศตัวว่าเป็นศัตรูกับตระกูลของเธอ ผู้ชายที่ขู่จะหักขาเธอหากคิดหนี กลับกลายเป็นคนเดียวบนโลกใบนี้ที่กางปีกปกป้องเธอจากความตายหญิงสาวยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง อาการเหนื่อยหอบลดลงไปมาก ยาควบคุมหัวใจที่อารัญบังคับป้อนเมื่อวานทำงานได้ดี

"คุณหมอคะ..."เสียงเรียกแผ่วเบาทำให้อารัญเลิกคิ้วขึ้น นิรินเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง คราวนี้สายตาของเธอไม่ได้อยู่ที่แผลกระสุนปืน แต่เลื่อนไปหยุดอยู่บริเวณหัวไหล่ซ้ายของเขา"เลือดออกค่ะ" เธอบอกสั้นๆอารัญขมวดคิ้ว หันไปมองตามสายตาของเธอ บริเวณหัวไหล่ซ้ายเหนือรอยสักรูปชนเผ่า มีรอยขีดข่วนเป็นทางยาวประมาณสามนิ้ว มันไม่ใช่แผลลึก แต่มีเลือดสีแดงสดซึมออกมาเป็นหยดเล็กๆ เกาะอยู่บนผิวหนัง คงเป็นรอยข่วนที่ได้มาจากการปะทะกับคนไข้คลุ้มคลั่งเมื่อช่วงเช้า ตอนอาบน้ำเขาไม่ได้ใส่ใ