All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 31 - Chapter 40

อารัญก้าวพ้นกรอบประตูห้องทำงานออกมา ชายหนุ่มอยู่ในชุดลำลองที่ดูผ่อนคลายกว่าปกติ กางเกงสแล็กสีดำและเสื้อยืดคอวีสีเทาเข้มที่รัดรึงแผงอกกว้าง แว่นตากรอบเงินยังคงสวมอยู่บนสันจมูกโด่ง ทว่าแววตาภายใต้เลนส์ใสนั้นกลับราบเรียบและเย็นชาจนเดาอารมณ์ไม่ถูกเขาปรายตามองเธอเพียงแวบเดียว ไม่มีการเอ่ยทักทาย ไม่มีการพาดพิงถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า ชายหนุ่มเดินตรงไปยังโซนรับประทานอาหารที่ตั้งอยู่เชื่อมต่อกับห้องนั่งเล่น โต๊ะกระจกตัวยาวถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วโดยแม่บ้านที่ขึ้นมาจัดการให้เงียบๆ ระหว่างที่นิรินนั่งอ่านหนังสืออยู่"มานั่ง" คำสั่งสั้นๆ หลุดออกจากริมฝีปากหยักลึก น้ำเสียงไม่ได้ตะคอก แต่เด็ดขาดจนไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

"เธออยากรู้ใช่ไหม ว่าทำไมฉันถึงหงุดหงิด" อารัญเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน เขาปล่อยมือจากต้นแขนของเธอ แล้วเลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางเรียวเล็ก บังคับให้ขากรรไกรของเธอเชิดขึ้นรับสายตาดุดันของเขา "เพราะหน้าที่ของเธอ คือการเป็นสิ่งของของฉัน เป็นกรรมสิทธิ์ของฉันคนเดียว"ปลายนิ้วหัวแม่มือของอารัญกดลงบนผิวแก้มนุ่มอย่างจงใจ แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนสร้างรอยช้ำเหมือนในวันแรกที่ห้องพักฟื้น แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยความเผด็จการ"เธอไม่มีสิทธิ์ไปมองหน้าผู้ชายคนอื่น ไม่มีสิทธิ์ส่งสายตาขอความเห็นใจจากใคร ไม่ว่าจะเป็นไอ้คิน หรือไอ้สวะตัวไหนข้างนอกนั่น" นัยน์ตาของมัจจุราชแผดเผาลงมาหลอมละลายการต่อต้านของเธอ "ถ้าเธออยากได้คว

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุด อารัญก้าวเท้าออกมาบนพื้นพรมทางเดิน ถอดรองเท้าหนังราคาแพงทิ้งไว้ที่ชั้นวาง ก่อนจะเดินเท้าเปล่าเข้าไปยังโซนนั่งเล่นส่วนหน้าเขาคาดหวังว่าจะเห็นนิรินหมกตัวอยู่ในห้องนอนเหมือนที่ผ่านมา หรือไม่ก็นั่งหดตัวอยู่ที่มุมโซฟาด้วยความหวาดระแวง แต่ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ฝีเท้าของศัลยแพทย์หนุ่มต้องชะงักภายในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงบ แสงธรรมชาติจากหน้าต่างบานกระจกสาดเข้ามาอาบย้อมร่างบอบบางที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น นิรินสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาตัวโคร่งของเขาที่คินเอาไปให้เปลี่ยนเมื่อวาน ปลายเสื้อร่นลงมาคลุมถึงต้นขา แขนเสื้อที่ถูกพับลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนขาวซีดที่กำลังขยับดินสอไปมาบนสมุดปกแข็งเส้นผมสีดำสนิทของเธอถูกปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง มีเพียงบางปอยที่ตกลงมาคลอเคลียกรอบหน้ายามที่เธอก้มมองหน้ากระดาษ เธอไม่ได้สังเกตเห็นการมาถึงของเขา สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับงานศิลปะตรงหน้า ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างคนกำลังใช้ความคิดภาพนั้นดูขัดแย้งกับความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง ผู้หญิงคนนี้คือเป้าหมายการล้างแค้น คือหมากที่ตระกูลหวังโยนมาทิ้งไว้ คือคนท

เขาปิดสมุดปกแข็งลงอย่างช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สมุดสเกตช์เล่มนั้นยังคงถูกหนีบไว้แนบลำตัวนิรินมองตามการกระทำของเขาด้วยความแปลกใจ "คุณหมอจะเอาไปไหนคะ หนูยังลงเงาไม่เสร็จเลย"อารัญปรายตามองเธอ มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น แต่มันก็ปราศจากความเย้ยหยันเหมือนทุกครั้ง"รูปนี้ฉันยึด ถือเป็นค่ารักษาของวันนี้"สิ้นประโยค

อารัญไม่สนใจอะไรอีกต่อไป เขาสอดแขนเข้าใต้แผ่นหลังและข้อพับเข่าของเธอ อุ้มร่างที่กำลังตัวสั่นเทาขึ้นมาไว้ในอ้อมอก แนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา นิรินไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน สองมือเล็กๆ ของเธอกำเสื้อยืดของเขาไว้แน่น ซุกหน้าลงกับลาดไหล่ของเขา ร้องไห้สะอื้นออกมาอย่างไร้เสียงชายหนุ่มกอดเธอไว้แน่น นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นพรมท่ามกลางความสลัวของไฟฉาย เขาฝังใบหน้าลงกับกลุ่มผมสีดำสนิทที่เปียกชื้นเหงื่อของเธอ สูดดมกลิ่นแชมพูอ่อนๆ เพื่อยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่มือขวาที่เพิ่งใช้ปั๊มหัวใจเธอเมื่อครู่ เลื่อนมาลูบแผ่นหลังบางอย่างทะนุถนอมที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสใครมา