บทที่ 25

Latest chapter

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 27

  "อย่า... ปล่อย..."เสียงละเมอแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก หยาดเหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นตามไรผมและกรอบหน้า ทั้งที่อุณหภูมิในห้องเย็นเฉียบ เธอกำลังตกอยู่ในฝันร้ายที่น่ากลัวที่สุดในห้วงความฝันของนิริน ภาพโกดังร้างที่มืดมิดและหนาวเหน็บกลับมาฉายซ้ำ เธอเห็นใบหน้าของเฮียหวัง พี่ชายต่างแม่ที่แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ในมือของเขามีเข็มฉีดยาขนาดใหญ่บรรจุของเหลวสีขุ่น'แกมันตัวซวย!' เสียงของเฮียหวังดังก้องไปทั่วโกดัง 'แกเกิดมาก็ทำให้ครอบครัวเรามีแต่ปัญหา ตายๆ ไปซะ ตระกูลเราจะได้พ้นเคราะห์!'นิรินพยายามวิ่งหนี แต่สองขากลับหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว อากาศรอบตัวลดน้อยลง หลอดลมของเธอตีบตันจนหายใจไม่ออก เธออ้าปากร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา เข็มฉีดยานั้นพุ่งตรงเข้ามาที่ลำคอของเธอ..."นิริน!"เสียงเรียกที่ดุดันและทรงพลังดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับแรงเขย่าหนักๆ ที่หัวไหล่นิรินสะดุ้งเฮือกสุดตัว ดวงตาเบิกกว้าง ลมหายใจหอบกระตุกโกยอากาศเข้าปอดอย่างรุนแรง ภาพในความฝันยังคงซ้อนทับกับความจริง เมื่อเธอเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของผ

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 26

  ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ถอยห่างออกมาเพื่อดึงระยะห่างให้กลับมาเป็นปกติ"หยุดพูดเรื่องความตายไร้สาระนั่นได้แล้ว" เขาปรับน้ำเสียงให้กลับมาราบเรียบ "กินยาเสร็จแล้วก็ไปพักผ่อนซะ ตอนบ่ายฉันมีผ่าตัดคนไข้ข้างล่าง จะให้แม่บ้านขึ้นมาเก็บถาดอาหาร"พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินตรงไปยังประตูห้องนอน นิรินมองแผ่นหลังกว้างของเขากำลังจะเดินจากไป ความรู้สึกอึดอัดและไม่ปลอดภัยในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคยทำให้เธอเผลอเรียกเขาเอาไว้อีกครั้ง"คุณหมอคะ..."

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 25

  นิรินพยักหน้ารับรู้ เธอเพิ่งสังเกตว่าผ้าม่านในห้องนี้ถูกปิดทึบเกือบทั้งหมด เหลือเพียงช่องว่างเล็กๆ ให้แสงอาทิตย์ลอดเข้ามาได้บ้างเท่านั้น"และข้อสาม... ข้อนี้สำคัญที่สุด" อารัญเน้นเสียงหนัก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "กินข้าว กินยา ให้ตรงเวลา และกินให้หมด ห้ามมีข้ออ้างว่ากลืนไม่ลง พะอืดพะอม หรืออะไรก็ตามแต่ ถ้าฉันเห็นข้าวเหลือในชามเกินสามคำ หรือเห็นยาถูกคายทิ้งไว้... ฉันจะใช้วิธีป้อนแบบเดิมบังคับให้เธอกลืนมันลงไปเอง"เมื่อนึกถึง 'วิธีป้อนแบบเดิม' ที่เขายัดเยียดรสชาติขมปร่าผ่านจูบที่ดุดันรุน

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 24

  เธอก้มมองสำรวจตัวเอง ชุดคนไข้สีฟ้าถูกถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สิ่งที่ห่อหุ้มร่างกายบอบบางของเธออยู่ในตอนนี้คือเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำสนิทตัวโคร่ง เนื้อผ้าคอตตอนผสมซิลก์ลื่นมือ ทรงเสื้อที่ใหญ่เกินไปทำให้ชายเสื้อยาวลงมาคลุมถึงช่วงต้นขา แขนเสื้อที่ยาวรุ่มร่ามถูกพับขึ้นลวกๆ สองทบเพื่อให้พ้นข้อมือกลิ่นอายเฉพาะตัวที่ฝังอยู่ในเนื้อผ้า ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่านี่คือเสื้อของใครนพ. อารัญ ภักดีดำรงนิรินกำคอเสื้อเชิ้ตเข้าหากันแน่น ความทรงจำอันโหดร้ายเมื่อคืนย้อนกลับมาโจมตีจิตใจอีกครั้ง ภาพมือปืนในชุดบุรุษพยาบาล เข็มฉีดยาพิษ และคำสารภาพที่หลุดออกจากปากคนร้ายว่า ‘เฮียหวัง’ พี่ชายต่างแม่ของเธอเป็นคนจ้างวานมาฆ่าปิดปากความจริงข้อนั้นกรีดทึ้งความรู้สึกของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี เธอรู้ตัวว่าไม่เคยเป็นที่รัก แต่ไม่เคยคิดเลยว่าครอบครัวที่มีสายเลือดครึ่งหนึ่งเหมือนกัน จะทนเห็นเธอมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้จนต้องส่งคนมาปลิดชีพหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอให้จมลงไป เธอไม่มีน้ำตาจะไหลอีกแล้ว ร่างกายและจิตใจมันแห้งแล้งเกินก

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 23

  “หยุดพูดจาไร้สาระเดี๋ยวนี้ นิริน” อารัญกดเสียงต่ำ ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน“มันคือความจริงนี่คะ” นิรินเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นครั้งแรก นัยน์ตากลมโตที่พร่ามัวด้วยน้ำตาสะท้อนความรวดร้าวที่แสนสาหัส “ถ้าการมีรินอยู่มันทำให้พี่รัญเดือดร้อน ปล่อยรินไปเถอะค่ะ”ความโกรธที่อารัญพยายามระงับไว้ ปะทุขึ้นมาอีกครั้งเขาไม่ได้โกรธที่เธอต่อปากต่อคำ แต่เขาโกรธที่เธอด้อยค่าชีวิตของตัวเอง โกรธที่เธอยอมแพ้ต่อความบัดซบของครอบครัวตัวเองอย่าง

• เดิมพันรักหมอเถื่อน   บทที่ 22

  “เฮียหวังบอกว่า... การส่งตัวคุณนิรินมาให้หมอ มันเป็นแค่การซื้อเวลาของเจ้าสัว...” คนร้ายละล่ำละลักอธิบาย “แต่ถ้าสภามาเฟียรู้ว่าคุณนิรินมีชีวิตรอด และหมออาจจะใช้เธอเป็นข้อต่อรองเรียกร้องอะไรจากตระกูลหวังเพิ่มเติม... เฮียหวังไม่อยากรับภาระตรงนั้น... เลยสั่งให้ผมมาปิดปากเธอซะ ตายที่นี่ ก็โยนความผิดให้คลินิกหมอได้ด้วย...”ความจริงที่โสมมและเน่าเฟะของตระกูลหวังถูกตีแผ่ออกมาจนหมดเปลือกอารัญขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน เขาเคยคิดว่าเจ้าสัวหวังส่งลูกสาวมาเป็นหมากขัดดอกเพื่อให้เขาเชือดทิ้งเล่นๆ ก็ว่าเลวทรามแล้ว แต่การที่พี่ชายแท้ๆ ส่งมือปืนมาลอบฆ่าน้องสาวตัวเองเพื่อตัดรำคาญและหวังจะป้ายสีให้คลินิกของเขา มันเป็นการกระทำที่เกินกว่าคำว่าเดรัจฉานไปมากชายหนุ่มชักมีดผ่าตัดกลับ ยกเท้าออกจากหน้าอกของคนร้าย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันไปพยักหน้าให้คินที่ยืนรอคำสั่งอยู่“ลากตัวมันลงไปที่ห้องใต้ดินชั้นสาม มัดมันไว้กับเก้าอี้” อารัญสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “รอจนกว่าฉันจะลงไปสะสางบัญชีกับมันด้วยตัวเอง”“รับทราบครับนาย&r