All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 51 - Chapter 60

บรรยากาศในโถงรับรองเย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลัน นิรินที่แอบฟังอยู่บนชั้นลอยกลั้นหายใจ หัวใจในอกซ้ายเริ่มเต้นรัวเร็วขึ้น เธอรู้ดีว่าเรื่องที่ลุงเสือพูดถึง คือเหตุการณ์ที่เฮียหวังส่งมือสังหารมาฉีดยาพิษใส่สายน้ำเกลือของเธออารัญดันแว่นตากรอบเงินบนสันจมูกขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาของเขาไม่มีความหวั่นไหว "แค่พวกหนูสกปรกหลงเข้ามา ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไร ผมจัดการทำความสะอาดไปเรียบร้อยแล้ว ลุงไม่ต้องเป็นห่วง""ทำความสะอาดไปแล้ว... งั้นเหรอ" ลุงเสือหรี่ตาลง แววตาใจดีแปรเปลี่ยนเป็นความแหลมคม "แต่ดูเหมือนแกจะยังเก็บตัวต้นเหตุของความสกปรกเอาไว้อยู่นะ อารัญ"

เขาไม่ได้กลับขึ้นมาเพียงลำพัง คินเดินตามหลังเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสองสามแฟ้มในมือ บอดี้การ์ดหนุ่มมีสีหน้าเรียบตึงไม่ต่างจากเจ้านาย"ส่งรายงานความเสียหายของโกดังท่าเรือมาให้ฉันคืนนี้" อารัญหันไปสั่งงานลูกน้องเสียงห้วนกระด้าง ขณะดึงเนกไทออกจากคอแล้วโยนทิ้งพาดไว้บนพนักเก้าอี้บาร์ "แล้วสั่งให้พวกไอ้เชิดไปสแตนด์บายที่โกดังย่อย เผื่อพวกสภามันเล่นตุกติกส่งคนไปป่วนอีก""รับทราบครับนาย" คินรับคำสั่ง วางแฟ้มเอกสารลงบนเคาน์เตอร์บาร์ "เรื่องสายสืบที่นายให้ตามประกบรถของลุงเสือ...""เอาไว้ก่อน" อารัญยกมือขึ้นห้าม ตัดบทลูกน้องอย่างรวดเร็วเมื่อสายตาของเขาตวัดมาเห็นร่างบอบบางที่นั่งหดตัวอยู่บนโซฟาในโซนนั่งเล่น "แกออกไปได้แล้ว ไปจัดการเรื่องที่สั่งให้เรียบร้อย"คินค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากเพนต์เฮาส์ไปอย่างรู้หน้าที่ เมื่อประตูบานหนาปิดลง อารัญก็พรูลมหายใจออกทางจมูกหนักๆ เขายกมือขวาขึ้นบีบนวดสันจมูกของตัวเองเพื่อขับไล่อาการปวดหัวไมเกรนที่เริ่มก่อตัวจากการปะทะคารมกับพวกสภามาเฟียชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาในโซนนั่งเล่น กวาดสายตามองนิรินที่ยังคงนั่งกอดเข่า

"อยากเสนอตัวไปตายเพื่อโชว์ความเสียสละนักใช่ไหม!" อารัญคำรามเสียงต่ำลอดไรฟัน นัยน์ตาของมัจจุราชแผดเผาลงมาด้วยความโกรธจัดที่ทะลุขีดจำกัด "เธอคิดว่าชีวิตของเธอมีสิทธิ์เลือกอะไรได้เองตั้งแต่เมื่อไหร่ นิริน!"เขาก้มลงมาประชิดใบหน้าของเธอ มือใหญ่คว้าเข้าที่ปลายคางเรียวเล็ก ออกแรงบีบจนนิรินต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด"ฉันคือคนที่ดึงเธอขึ้นมาจากความตาย ฉันคือเจ้าของลมหายใจของเธอ!" เขาย้ำสถานะอย่างดุดัน ไร้ซึ่งความทะนุถนอมเหมือนเมื่อเช้า "การที่ฉันเก็บเธอไว้ ไม่ได้แปลว่าเธอมีสิทธิ์มาแส่รู้เรื่องการจัดการของฉัน หรือมีสิทธิ์มาตัดสินใจว่าจะอยู่หรือจะไป!"

"ผลเลือดของเธอจะออกตอนบ่าย" อารัญเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงราบเรียบติดจะห้วนกระด้าง พยายามใช้เรื่องการรักษามาเป็นข้ออ้างในการเข้าหา "ถ้าค่าโพแทสเซียมยังไม่ดีขึ้น ฉันจะสั่งปรับยาเพิ่ม"นิรินไม่ตอบรับในทันที เธอค่อยๆ แกะพลาสเตอร์ที่ปิดรอยเจาะเลือดออก นำสำลีไปทิ้งในถังขยะใบเล็กข้างเตียง ก่อนจะหันกลับมานั่งหลังตรง"รับทราบค่ะ คุณหมอ"สรรพนามนั้นกรีดลึกลงบนความรู้สึกของอารัญ น้ำเสียงของเธอปราศจากอารมณ์โกรธเกรี้ยว มีเพียงความแห้งแล้งและเหินห่างจนสัมผัสได้ บ่งบอกถึงกา

เขาหันกลับไปมองบานประตูห้องนอนที่ปิดสนิท บานประตูที่กักขังคนที่สร้างความปั่นป่วนให้ชีวิตเขามากที่สุดเอาไว้ด้านในชายหนุ่มชี้หน้าไปทางประตูนั่น เสียงตวาดของเขาดังก้องไปทั่วเพนต์เฮาส์ ดังพอที่จะทะลุผ่านกำแพงหนาเข้าไปให้คนที่นั่งอยู่ข้างในได้ยินอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ"อยากประชดนักก็เชิญ ฉันไม่มีเวลามาโอ๋เด็กงี่เง่า!" ความเงียบสงัดภายในเพนต์เฮาส์ให้ความรู้