All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 41 - Chapter 50

ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ นิรินได้เห็นใบหน้ายามหลับใหลของศัลยแพทย์เถื่อนอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก ไม่มีรังสีความน่าเกรงขาม ไม่มีมาดของมาเฟียผู้คุมกฎ ใต้ตาของเขามีรอยคล้ำจางๆ คิ้วเข้มที่มักจะขมวดเข้าหากันเสมอคลายออกเล็กน้อย แต่ขากรรไกรของเขายังคงเกร็งแน่นแม้ในยามนิทราผู้ชายคนนี้คือคนที่ด่าทอเธอสารพัด คือคนที่บอกว่าชีวิตเธอเป็นแค่ของขัดดอกที่รอวันชำระหนี้เลือดแต่เขาก็คือคนเดียวกันกับที่คุกเข่าลงบนพื้น ทิ้งทิฐิทุกอย่างเพื่อปั๊มหัวใจยื้อชีวิตเธอเอาไว้ และร้องไห้ออกมาเมื่อคิดว่าเธอกำลังจะตายมือซ้ายของนิรินที่ไม่มีรอยเจาะสายน้ำเกลือ ค่อยๆ ยกขึ้นจากฟูกนอน ปลายนิ้วเรียวเล็กสั่นระริกเล็กน้อยจากความอ่อนเพลียและความประหม่า เธอไม่เคยกล้าแตะต้องตัวเขาก่อน ไม่เคยมีความคิดที่จะก้าวล้ำเส้นแบ่งที่เขาสร้างไว้แต่เช้านี้ ความรู้สึกบางอย่างในใจมันเปลี่ยนไปแล้วปลายนิ้วของเธอแตะลงบนเส้นผมสีดำสนิทที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเขา สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึก นิรินเกลี่ยเส้นผมนั้นออกให้พ้นจากกรอบหน้าคมคายอย่างเชื่องช้า ซึมซับความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากผิวเนื้

"พี่จะทิ้งคนไข้วีไอพีของพี่ไปดูแลพวกสวะข้างล่างได้ยังไง"คำตอบของเขาทำให้นิรินพูดไม่ออก หัวใจในอกซ้ายเต้นแรงขึ้นมาอีกจังหวะ เธอรู้ว่าเขาเป็นคนบ้างานและให้ความสำคัญกับอำนาจในคลินิกแค่ไหน การที่เขายอมหยุดทุกอย่างเพื่อมานั่งเฝ้าเธอ มันเป็นการกระทำที่เกินกว่าคำว่าความรับผิดชอบของหมอที่มีต่อคนไข้ไปมากความตึงเครียดที่เคยมีจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงบรรยากาศของความห่วงใยที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัวอารัญนั่งล้วงกระเป๋ากางเกงวอร์ม มองผู้หญิงที่กำลังนั่งก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มบางๆ ไว้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเ

"พี่ต้องแน่ใจ... ว่าร่างกายหนูรับไหว" อารัญกระซิบเสียงต่ำ แววตาของเขาจริงจังและดุดันเขาทาบแผ่นรับเสียงที่ทำจากโลหะเย็นเฉียบ ลงบนผิวเนื้อบริเวณหน้าอกซ้ายของนิรินโดยตรงความเย็นของโลหะที่กระทบกับผิวร้อนผ่าวทำให้นิรินสะดุ้งตัวโยน แต่ฝ่ามือใหญ่ของอารัญกดทับลงบนหลังแผ่นรับเสียงนั้นไว้ บังคับให้เธออยู่นิ่งอารัญหลับตาลง สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับเสียงที่ดังผ่านสายยาง

นิรินยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงอย่างระมัดระวัง ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมร่างเลื่อนหลุดลงมากองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นผิวเนื้อขาวซีดที่ปราศจากเสื้อผ้าปกปิดดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อก้มลงสำรวจร่างกายของตัวเองตั้งแต่ลาดไหล่บอบบาง ไหปลาร้า เนินอก ลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบ เต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงเข้มและสีม่วงอมช้ำกระจายอยู่ทั่วทุกตารางนิ้ว ร่องรอยบางจุดมีรอยขบเม้มจากไรฟันอย่างชัดเจน รอยจ้ำสีเข้มเหล่านั้นแตกต่างจากรอยช้ำของอุบัติเหตุที่เธอเคยเผชิญ เพราะมันคือตราประทับแห่งการครอบครองที่เขาทิ้งไว้ ร่องรอยที่ศัลยแพทย์เถื่อนคนนั้นจงใจตีตราฝากฝังเอาไว้ด้วยริมฝีปากและแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด

"ในโลกของพี่..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและกังวานลึก "มีดผ่าตัดคือสัญลักษณ์ของอำนาจเด็ดขาด มันคือสิ่งที่ตัดสินว่าใครจะได้อยู่ หรือใครจะต้องตาย ใครก็ตามที่ก้าวเข้ามาในคลินิกของพี่ ต้องก้มหัวให้กับมีดเล่มนี้"เขากระชับฝ่ามือที่จับไหล่เธอให้แน่นขึ้นอีกนิด"การที่หนูสวมมันไว้บนคอ... มันคือการประกาศให้ทุกคนรู้ ว่าหนูคือคนของหมออารัญ คือกรรมสิทธิ์ของพี่อย่างสมบูรณ์แบบ" อารัญอธิบายความหมายที่แท้จริงของการตีตราครั้งนี้ "ใครหน้าไหนที่กล้าแตะต้องตัวหนู แม้แต่รอยขีดข่วนเดียว... มันเท่ากับประกาศสงครามกับพี่ และพี่จะใช้มีดของจริงชำแหละมันให้ไม่เหลือซาก"นิรินยืนนิ่งงัน ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อได้รับรู้ถึงน้ำหนักของสร้อยเส้นนี้มันไม่ใช่เครื่องประดับสวยงาม ไม่ใช่ของขวัญแทนใจแบบที่คู่รักทั่วไปให้กัน แต่มันคือป้ายประกาศอาณาเขต มันคือเครื่องรางคุ้มภัยที่สร้างจากความเผด็จการและความหวงแหนขั้นสูงสุดของผู้ชายที่เป็นมาเฟียสำหรับผู้หญิงคนอื่น การถูกตีตราและยัดเยียดสถานะของสะสมอาจเป็นเรื่องน่าหวาดกลัว แต่สำหรับนิริน ผู้ซึ่งถูกครอบครัวทิ้งขว้างและผลักไสให้ไปตาย สร้อยเส้นน