All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณหมอ... ทำแบบนี้ทำไมคะ” นิรินถามเสียงแผ่ว “หนูบอกแล้วไงคะ ว่าหนูไม่มีค่าพอให้คุณพ่อมาไถ่ตัว... คุณหมอเสียเงินค่ายาแพงๆ ไปก็ไม่ได้อะไรกลับคืนมาหรอกค่ะ”แทนที่จะตอบคำถาม อารัญเดินกลับมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง เขาโน้มตัวลงมาใกล้ วางมือทั้งสองข้างท้าวลงบนฟูกนอน คร่อมกักขังร่างบอบบางของเธอไว้กลายๆ นัยน์ตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ มันไม่ได้มีความสงสาร ไม่ได้มีความเมตตา แต่เต็มไปด้วยความดุดันและเผด็จการตามสไตล์มาเฟีย“ฉันไม่ได้สนใจว่าพ่อเธอจะมาไถ่ตัวหรือไม่ไถ่” อารัญพูดด้วยระดับเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน “และฉันก็ไม่ได้ทำเพราะใจดีอยากสงเคราะห

"อ้าว หมอรัญ วันนี้ลงมาตรวจถึงข้างล่างเลยเหรอครับ" ชายรอยสักงูทักทาย น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและติดจะก้าวร้าว"แค่ลงมาดูความเรียบร้อย" อารัญตอบเสียงเรียบ "แผลถูกยิงที่สีข้างของแกเป็นยังไงบ้าง ไอ้เชิด""หายห่วงครับหมอ ฝีมือเย็บของหมอเนียนซะจนผมแทบจะกลับไปรับงานกระทืบคนได้พรุ่งนี้เลย" ไอ้เชิดหัวเราะร่วนแต่ในขณะที่พูด สายตาของไอ้เชิดกลับไม่ได้มองหน้าอารัญ มันตวัดเลยไปด้านหลัง เล็งเป้าหมายไปที่ร่างเล็กบางของนิรินที่ยืนหลบอยู่หลังแผ่นหลังกว้างของศัลยแพทย์หนุ่มรอยยิ้มหยาบโลนปรากฏขึ้นบนมุมปากของนักเลงปลายแถว มันไล่สายตามองตั้งแต่ใบหน้าซีดเซียวที่ปราศจากเครื่องสำอาง ลำคอระหงที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ต ลงมาจนถึงช่วงขาเรียวเล็กที่ซ่อนอยู่ในกางเกงผ้าฝ้าย"แล้วนั่น..." ไอ้เชิดพยักหน้าไปทางนิริน "พยาบาลคนใหม่ของคลินิกเหรอครับหมอ หน้าตาจิ้มลิ้มสเปกผมเลยว่ะ ดูท่าทางบอบบางน่ารังแกดีจัง"คำพูดแทะโลมที่มาพร้อมกับสายตาหยาบคายทำให้นิรินตัวชาวาบ เธอถอยหลังไปครึ่งก้าว มือบางเผลอยกขึ้นกำชายเสื้อเชิ้ตสีดำของอารัญไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว มันคือปฏิกิริยาป้องกันตัวของคนที่กำลังห

นิรินเปิดก๊อกน้ำฝักบัว ปรับอุณหภูมิให้อุ่นพอดีเพื่อไม่ให้ร่างกายช็อก สายน้ำอุ่นจัดไหลทะลักลงมารดศีรษะและแผ่นหลัง หญิงสาวหลับตาลง ปล่อยให้ความร้อนซึมซาบเข้าสู่กล้ามเนื้อที่ตึงเครียด สองมือยกขึ้นขยี้แชมพูลงบนเส้นผมอย่างทุลักทุเล ความเมื่อยล้าเริ่มโจมตีท่อนขาที่ต้องรับน้ำหนัก แต่เธอกัดฟันฝืนยืนต่อไปไอน้ำเริ่มลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องน้ำแคบๆ อุณหภูมิที่สูงขึ้นทำให้ออกซิเจนในอากาศเบาบางลง นิรินเริ่มรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองถี่ขึ้นทีละนิด หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้นลงเร็วกว่าปกติ เธอพยายามรีบล้างฟองแชมพูและสบู่ออกให้เร็วที่สุด แต่การยกแขนสูงและขยับตัวไปมาทำให้หัวใจที่เพิ่งฟื้นตัวต้องทำงานหนักขึ้น"อีกนิดเดียว..." เธอพึมพำกับตัวเอง มือบางยันผนังกระเบื้องเย็นๆ ไว้เพื่อพยุงตัวขณะล้างฟองสบู่ออกจากเรียวขาความวิงเวียนเริ่มก่อตัวขึ้นที่ขมับ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือนเล็กน้อย นิรินรู้ตัวว่าเธอประเมินสภาพร่างกายตัวเองสูงเกินไป เธอรีบเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำฝักบัว ร่างกายเปียกชุ่มสั่นเทาจากการสูญเสียพลังงาน หญิงสาวหันไปคว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่สีขาวที่พาดอยู่บนราวมาคลุมร่าง ลนลานพันมันรอบอกอย่

นิรินรีบขยับตัวม้วนผ้าขนหนูปิดบังตัวเองให้แน่นหนาที่สุด เธอนั่งคุดคู้ชิดหัวเตียง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขา อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะผิวที่เปียกชื้นทำให้เธอสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้งอารัญยืนมองผู้หญิงบนเตียงด้วยลมหายใจที่ยังไม่กลับมาเป็นปกติ เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาเปียกชุ่มเป็นวงกว้างตรงหน้าอกและหน้าท้อง แนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อจากการอุ้มเธอเมื่อครู่ เขาล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงเพื่อซ่อนความสั่นไหวของปลายนิ้วที่เกิดจากการกดทับความต้องการของตัวเองเขาโกรธที่ตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ได้ โกรธที่ปล่อยให้ร่างกายของศัตรูมีอิทธิพลต่อความรู้สึกขนาดนี้ชายหนุ่มดึงผ้าห่มสีขาวผืนหนาขึ้นมาคลุมทับร่างของนิรินจนถึงคอ ปิดบังทุกสัดส่วนและการสั่นสะท้านให้พ้นจากสายตา ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้ ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากใบหน้าซีดเซียวของเธอเพียงคืบดวงตาของมัจจุราชที่จ้องมองมา ไม่ได้มีความเป็นหมอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันมีเพียงความดุดัน หวงแหน และความต้องการครอบครองที่แผ่กระจายออกมาชัดเจนจนคนมองรู้สึกหายใจไม่ออก"คราวหลัง... ถ้าอยากอาบน้ำ หรืออยากทำอะไร" อารัญกระซิบเสี

"คุณหมอ... อื้อ!"เสียงประท้วงของนิรินถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่ออารัญทาบทับริมฝีปากหยักลึกของเขาลงบนริมฝีปากอิ่มของเธออย่างรุนแรงและเอาแต่ใจสัมผัสนั้นไม่ได้นุ่มนวลหรืออ่อนหวาน มันคือการบุกรุกที่เต็มไปด้วยอำนาจและการลงโทษ อารัญใช้กลีบปากของเขาบดเบียดริมฝีปากของเธอ บังคับให้ขากรรไกรที่ปิดสนิทต้องอ้าออก นิรินพยายามขัดขืน สองมือเล็กยกขึ้นทุบลงบนท่อนแขนและบ่ากว้างของเขา แต่พละกำลังของเธอเทียบไม่ได้เลยกับศัลยแพทย์ร่างใหญ่เมื่อริมฝีปากของเธอเปิดออก อารัญก็สอดแทรกปลายลิ้นร้อนชื้นเข้าไปในโพรงปากของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว เขาผลักดันเม็ดยาสีขาวและน้ำอุ่นที่อมไว้ ส่งผ่านจากปากของเขาเข้าสู่ปากของเธอโดยตรงรสชาติขมปร่าของยาแผ่ซ่านขึ้นมาทันที แต่มันถูกผสมปนเปไปกับรสชาติของกาแฟดำเอสเปรสโซที่ติดอยู่บนปลายลิ้นของอารัญ กลิ่นมินต์อ่อนๆ จากลมหายใจของเขาปะทะเข้ากับโสตประสาทของนิริน สร้างความปั่นป่วนในช่องท้องอย่างรุนแรงนิรินตาเบิกโพลง ร่างกายแข็งทื่อ สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปชั่วขณะ เธอพยายามจะดันตัวออกเพื่อบ้วนยาทิ้ง แต่อารัญรู้ทัน เขาเลื่อนมืออีกข้างขึ้นมาบีบปลายคางของเธอไว้