BAD FRIEND เพื่อนกัน (มันส์) ก็ดีอยู่แล้ว のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

BAD FRIEND 20เชื่อใจหลังจากเก็บเอกสารและปิดโน้ตบุ๊กเรียบร้อยแล้ว เซกิก็เดินไปหยิบผ้าห่มผืนบางจากในห้องนอน ก่อนจะนำมาวางไว้บนพนักโซฟาคันไซนั่งเอนหลังอยู่ตรงนั้น กำลังเลื่อนโทรศัพท์ดูอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนคนที่ไม่ได้รู้สึกว่าการมาค้างห้องเพื่อนผู้หญิงในตอนดึกเป็นเรื่องผิดปกติแม้แต่น้อย"นายจะนอนเลยไหม" เซกิถาม"อีกแป๊บ""อย่าเล่นโทรศัพท์จนเช้าล่ะ""เข้าใจแล้ว"เซกิพูดจบก็เดินเข้าห้องนอน ทิ้งให้คันไซนั่งอยู่ตรงห้องนั่งเล่นตามลำพัง เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่ได้เข้านอนทันที เพราะรู้ว่าคันไซยังอยู่ข้างนอกเซกิเดินออกมาหยิบน้ำที่ห้องครัว และพบว่าคันไซยังนั่งอยู่ที่เดิม เพียงแต่โทรศัพท์ในมือถูกวางลงแล้ว"ยังไม่นอนอีกเหรอ""กำลังจะนอน""งั้นก็ห่มผ้าด้วย""อืม""ถ้าหนาวก็เปิดแอร์ให้อุ่นขึ้นเองนะ รีโมตอยู่ตรงโต๊ะ""รู้แล้ว""แล้วถ้าหิว""เซกิ""อะไร""เธอเป็นแม่ฉันรึไง""ก็ฉันกลัวนายมาบ่นตอนกลางคืน" เซกิชะงักไป ก่อนจะทำหน้าบึ้ง"ฉันไม่บ่น""นายบ่นเก่งจะตาย""เธอต่างหากที่พูดเยอะ""งั้นฉันไม่พูดแล้ว" เธอหมุนตัวกลับทันที"ฝันดี" คันไซมองตามแผ่นหลังของเธอ ก

BAD FRIEND 22 พอได้แล้ว คืนนั้น เซกินอนอยู่บนเตียงโดยที่ยังไม่หลับ ห้องทั้งห้องเงียบสนิท มีเพียงแสงจากโคมไฟข้างหัวเตียงที่ส่องให้เห็นใบหน้าซึ่งยังคงมีร่องรอยความเหนื่อยล้า เธอพลิกตัวไปมาอยู่หลายครั้งหน้าอกยังเจ็บ บางจังหวะที่สูดหายใจลึกจะรู้สึกแน่นจนต้องหยุดพัก แต่สิ่งที่ทำให้เซกินอนไม่หลับกลับไม่ใช่ความเจ็บทางร่างกาย เป็นโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนต่างหาก เซกิเหลือบมองมันอีกครั้ง หน้าจอยังคงมืดสนิท ไม่มีข้อความ ไม่มีสายเรียกเข้า ไม่มีแม้แต่การแจ้งเตือนจากคันไซ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจออีกครั้ง ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคงไม่มีอะไร ไม่มีจริง ๆ "ไม่คิดจะถามกันเลยหรือไง..." เซกิเม้มริมฝีปาก เสียงพึมพำเบาจนแทบไม่ได้ยิน เธอวางโทรศัพท์ลงหลับตา แล้วภาพเมื่อช่วงบ่ายก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง ภาพที่เธอกำลังจมลงไปในน้ำ ภาพมือของตัวเองที่พยายามคว้าหาอะไรสักอย่าง ภาพเจ้าหน้าที่ที่กระโดดลงมาช่วย และภาพคันไซที่กำลังประคองโรสอยู่ เขาเลือกไปหาโรสก่อน เซกิพยายามบอกตัวเองว่าเธอเข้าใจ คันไซชอบโรส เขาเห็นโรสกำลังจมน้ำ เขาก็ต้องไปช่วยมันเป็นเรื่องธรรมดา เธอไม่ควรโกรธ ไม่ควรน้อยใจ และไม่ควรคาด

BAD FRIEND 24 วันที่สามของการคัดดัมเมเยอร์ บรรยากาศในโรงเรียนตั้งแต่ช่วงเช้าค่อนข้างตึงเครียดกว่าสองวันที่ผ่านมา วันนี้เป็นวันที่คณะกรรมการจะประกาศผลการคัดเลือกอย่างเป็นทางการว่าใครจะได้ตำแหน่งดัมเมเยอร์ของโรงเรียน นักเรียนหลายคนจับกลุ่มคุยกันตั้งแต่ยังไม่เริ่มเรียนบางคนพูดถึงคะแนน บางคนเดาว่าใครจะได้อันดับหนึ่ง และชื่อที่ถูกพูดถึงมากที่สุดก็ยังคงเป็นสามคนเดิม โรส เซกิ และเฟิร์น เซกินั่งอยู่ในห้องเรียนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เธอไม่ได้สนใจว่าคนอื่นจะพูดถึงใคร ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เธอพยายามบอกตัวเองให้สนใจแค่เรื่องเรียนกับการซ้อม ไม่ยุ่งกับโรส ไม่ช่วยคันไซ และไม่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในสระน้ำ แม้จะทำได้ไม่ค่อยดีนักก็ตามเสียงของรุ่นพี่หยวนหยวนก็ดังขึ้นหน้าห้อง "เอาล่ะค่ะ วันนี้เราจะประกาศผลการคัดเลือกดัมเมเยอร์อย่างเป็นทางการนะคะ" เสียงพูดคุยภายในห้องเงียบลงทันที นักเรียนทุกคนหันไปมองหน้าห้อง รุ่นพี่ถือเอกสารอยู่ในมือ ก่อนจะมองรายชื่อแล้วเริ่มประกาศ "อันดับหนึ่ง... โรส ห้อง 6/3" เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้องประชุม โรสยิ้มกว้างทันทีใบหม่อนที่นั่งอยู่ไม่ไกลปรบมือแรงกว่าคนอื่น

BAD FRIEND 26เจ็บข้างในเซกิกลับมาถึงห้องในช่วงหัวค่ำ หลังจากวันที่เหนื่อยจนแทบไม่อยากคิดอะไรอีก เธอวางกระเป๋าลงบนโซฟา ถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าห้องนอนด้วยท่าทีเรื่อยเปื่อย ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วมองเพดานอยู่นานภาพของคันไซยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหายไป โดยเฉพาะตอนที่ทั้งคู่ทำรายงานด้วยกัน ระยะห่างที่ใกล้เกินไป เสียงหัวเราะของเขาสีหน้าตอนที่แกล้งเธอ รวมถึงจังหวะที่มือของทั้งคู่เผลอแตะกันเซกิยกมือขึ้นปิดหน้าอย่างหงุดหงิด"ทำไมต้องเป็นนายด้วยนะ..." เธอพึมพำกับตัวเองทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคันไซชอบใคร ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเขามองโรสยังไง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอเป็นคนช่วยเขาทุกอย่างเพื่อให้เขาได้เข้าใกล้โรสแต่สุดท้ายคนที่ต้องมานั่งเจ็บอยู่คนเดียวกลับเป็นเธอเซกิถอนหายใจแล้วลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังโต๊ะอ่านหนังสือที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่างเธอเปิดลิ้นชัก หยิบสมุดโน้ตเล่มหนึ่งออกมาสมุดเล่มนี้ไม่มีชื่อ ไม่มีปกสวยๆ และไม่มีใครรู้ว่ามันมีอยู่เพราะมันเป็นที่เดียวที่เซกิยอมเขียนทุกอย่างที่ไม่กล้าพูดออกมาเธอนั่งลงบนเก้าอี้ เปิดไปยังหน้าว่าง ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมา ปลายปากกาค้างอยู่เหนือกระดาษนานหลายนาทีสุ

BAD FRIEND 28หลังเลิกเรียนห้องเรียนค่อย ๆ เงียบลงทีละน้อยเสียงเก้าอี้ถูกลาก เสียงนักเรียนพูดคุย และเสียงฝีเท้าที่เดินออกจากห้องดังต่อเนื่องอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อยจางหายไปตามทางเดินเซกิเก็บหนังสือใส่กระเป๋าวันนี้เธอไม่ได้รีบกลับห้อง เพราะมีใครบางคนยืนรออยู่หน้าห้องตั้งแต่ก่อนคนอื่นจะทยอยกลับกันหมดแล้ว "เสร็จหรือยัง" คันไซยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองเธอด้วยสีหน้าปกติ"นายจะรีบอะไรนักหนา" เซกิเงยหน้าขึ้น"เธอบอกว่าจะสอนฉัน""ก็รู้แล้ว"เธอปิดกระเป๋าแล้วลุกขึ้น คันไซมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามออกจากห้อง ทั้งคู่เดินไปยังห้องของเซกิที่อยู่ไม่ไกลจากห้องของคันไซนักตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ คันไซเคยเข้าห้องเซกิอยู่บ้างในฐานะเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ช่วงหลัง ๆ เขากลับใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่ห้องของตัวเองมากกว่า วันนี้จึงเป็นอีกครั้งที่เขาได้เข้ามานั่งในห้องของเธอหลังเลิกเรียน เซกิเปิดประตูแล้วเดินเข้าไป"นั่งรอตรงนี้ก่อน"คันไซถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือเขากวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องของเซกิยังเหมือนเดิม ทุกอย่างถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ หนังสือเรียงตามหมวด ปากกาถูกใส่ไว้ใน