BAD FRIEND เพื่อนกัน (มันส์) ก็ดีอยู่แล้ว のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

BAD FRIEND 30ทำตามที่พูดอีกด้านหนึ่งหลังเลิกเรียน คันไซกลับมาถึงคอนโดตามปกติ เขาเดินออกจากลิฟต์พร้อมกระเป๋าสะพายบนไหล่ ก่อนจะหยุดสายตาไปยังประตูห้องที่อยู่ถัดจากห้องของตัวเองห้องของเซกิยังเงียบสนิท ไม่มีเสียงเปิดประตู ไม่มีเสียงรองเท้าของเธอ ไม่มีเสียงที่เขาคุ้นเคยแม้แต่นิดเดียวคันไซยืนมองประตูนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ปกติเขาไม่เคยสนใจด้วยซ้ำว่าเซกิจะกลับถึงห้องตอนไหนเพราะต่อให้กลับช้าหรือเร็ว เธอก็มักจะส่งข้อความมาบอกเขาเองอยู่แล้ว แต่วันนี้ไม่มี เขาเหลือบมองโทรศัพท์ หน้าจอไม่มีข้อความใหม่จากเซกิ คันไซเม้มริมฝีปากเล็กน้อยบางทีเธออาจยังไม่กลับหรืออาจแวะไปไหนต่อหลังเลิกเรียน เขารู้ว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง หลังจากเมื่อคืนเขาไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปถามเธอด้วยซ้ำคันไซยืนอยู่ตรงนั้นอีกไม่กี่วินาที ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินผ่านประตูห้องของเซกิไปเขาไม่ได้เคาะ ไม่ได้ส่งข้อความถามและไม่ได้พยายามโทรหา เพียงเดินเข้าห้องของตัวเอง เปิดประตู แล้วโยนกระเป๋าลงบนโซฟาห้องเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศคันไซถอดนาฬิกาวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้าจอแล้วเลื่อนดู

32 ไปเถอะ“นายกลับไปเถอะ” ลับร่างโรฟาเซกิก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่อยากพูดอะไรมากกว่านี้ แล้วก็ไม่อยากให้มีปากเสียงกันมากกว่านี้ด้วย “กลับพร้อมกัน”“บอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากอยู่ใกล้นาย”“ทำไม เธอชอบฉันไม่ใช่หรอ” “ตอนนั้นใช่ แต่ตอนนี้ ฉันไม่อยากชอบนายแล้ว” เธอเอ่ยออกมาชัดถ้อยชัดคำทุกคำพูดจนแววตาคันไซไหววูบไปครู่หนึ่ง “คิดว่าห้ามใจตัวเองได้ก็ลองดู” หมับ! ข้อมือเล็กถูกคว้าหมับอย่างแรง จนร่างบางเซลุกขึ้นปลิวจากบนเตียง ดวงตากลมโตเองก็ต้องมองคันไซด้วยความรู้สึกมากมาย มากจนเธอไม่สามารถเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้ “ปล่อย” เรียวปากสีหวานเอ่ยย้ำ แต่กลับถูกคันไซบีบมือเอาไว้แน่นกว่าเดิม “ฉันไม่อยากพูดคำเดิมอีกแล้ว” “คันไซ” คนตัวเล็กพยายามใช้แรงที่มีทั้งหมดสะบัดข้อมือออกจากมือหนาแต่ก็ไม่เป็นผล การต่อต้านของเซกิทำให้เจ้าของร่างสูงที่พยายามอดกลั้นอารมณ์ตนเองเริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่ คันไซขบกรามแน่น พยายามฉุดกระชากร่างเซกิตรงมาที่ประตูห้อง ทั้งสองยื้อแย่งกันอยู่อย่างงั้นก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งเข้ามา เขาและเธอหยุดนิ่งแต่มืออีกข้างของคันไซยังไม่ยอมปล่อยข้อมือเล็กของเซกิ กลับยกมือถือขึ้นมาดูว่าเป็นแ

BAD FRIEND 34ไม่ตั้งใจหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คันไซก็พาเซกิออกจากห้องของนิกกี้ในเวลาที่ดึกมากแล้วตลอดทางจากห้องของนิกกี้กลับคอนโด ไม่มีใครพูดอะไรออกมาภายในรถเงียบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์กับเสียงเพลงเบา ๆ ที่คันไซเปิดทิ้งไว้ เซกินั่งอยู่ข้างคนขับ มองออกไปนอกหน้าต่างตลอดทางเธอไม่หันมามองเขาแม้แต่ครั้งเดียวคันไซเองก็ไม่ได้พูดอะไรในช่วงแรกสองมือจับพวงมาลัยแน่น สายตาจับอยู่กับถนนด้านหน้า แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เขาไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงต้องตามไปหานิกกี้ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทนเห็นเซกิอยู่กับผู้ชายคนอื่นไม่ได้ และยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมตอนนี้เขาถึงรู้สึกหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ผ่านไปเกือบสิบนาที คันไซจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้น"ต่อไปอย่าไปยุ่งกับนิกกี้อีก""ทำไม" เซกิยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง"เพราะนิกกี้ไม่ใช่คนดี""แล้วนายเป็นคนดีมากหรือไง ?" เซกิหัวเราะ"ฉันไม่ได้พูดเรื่องตัวเอง" มือของคันไซบนพวงมาลัยเกร็งขึ้นทันที"แต่นายกำลังพูดเหมือนตัวเองมีสิทธิ์มาสั่งฉัน""ฉันแค่เตือน""ไม่ต้อง ฉันโตพอจะตัดสินใจเอง" เซกิตัดบทคันไซเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพ

BAD FRIEND 36เอาคืนหลังจากงานกีฬาสีจบลง สนามที่เคยเต็มไปด้วยเสียงเพลงและเสียงเชียร์ค่อยๆ กลับเข้าสู่ความวุ่นวายของนักเรียนที่กำลังทยอยแยกย้ายกันกลับบ้านแต่สำหรับเซกิวันนี้ยังไม่จบง่าย ๆ ทันทีที่เธอเดินออกจากบริเวณสนาม ก็มีรุ่นน้องกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหา"พี่เซกิคะ!""คะ ?" เซกิหันไปมอง"ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ"เซกิชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มให้"ได้ค่ะ"รุ่นน้องสองสามคนรีบมายืนข้างเธอ หลังจากถ่ายรูปเสร็จ อีกกลุ่มก็เดินเข้ามาแทบจะทันที"พี่เซกิ ขอถ่ายด้วยได้ไหมครับ""ได้ค่ะ""พี่วันนี้สวยมากเลย""ขอบคุณนะ""ชุดพี่ทำเองจริงเหรอครับ""ปรับเองนิดหน่อยค่ะ""โคตรสวยเลย""ขอบคุณค่ะ" เซกิหัวเราะเบา ๆแต่ยังไม่ทันเดินต่อ ก็มีนักเรียนจากอีกโรงเรียนที่มาร่วมงานเดินเข้ามาขอถ่ายรูปอีก"ขอโทษนะครับ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหม""ได้ค่ะ" เซกิหันไปมองโทรศัพท์ถูกยกขึ้นอีกหลายเครื่อง เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังขึ้นรอบตัวจากหนึ่งกลุ่มกลายเป็นสองกลุ่ม จากสองกลุ่มกลายเป็นหลายคน จนเซกิแทบไม่มีโอกาสเดินออกจากบริเวณนั้น"พี่เซกิ ขอไอจีได้ไหมครับ""ขอไอจีได้ไหมคะ""พี่มีแฟนหรือยัง"คำถามเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เซกิทำได้เพ

BAD FRIEND 38สิ่งแลกเปลี่ยนคันไซไม่ตอบ เขายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเซกิ สีหน้าที่เคยควบคุมทุกอย่างได้กลับแข็งค้าง ราวกับคำถามเพียงไม่กี่คำของเธอทำให้เขาไม่รู้ว่าควรตอบอะไร"นายหึงเหรอ"ไม่มีคำตอบเซกิรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ มองมือของเขาที่กำข้อมือเธออยู่ ความรู้สึกเจ็บไม่ได้มากเท่าความรู้สึกบางอย่างในใจ เธอรู้คำตอบอยู่แล้วหรืออย่างน้อยเธอก็รู้ว่าคำตอบนั้นไม่สำคัญอีกต่อไป เซกิสะบัดมือออกจากการจับของเขา"ปล่อย"คันไซไม่ได้รั้งไว้เธอถอยออกมาหนึ่งก้าว แล้วมองหน้าเขานิ่ง ๆ"เป็นคนไล่ อย่ามาเป็นคนตาม" น้ำเสียงของเธอไม่ได้ดังแต่ทุกคำกลับชัดเจน"มันเสียศักดิ์ศรี""ฉันไม่ได้..." คันไซขมวดคิ้ว"ไม่ต้องอธิบาย" เซกิตัดบท "ฉันไม่อยากฟังแล้ว"เธอเดินผ่านเขาไป ก่อนจะหยุดอยู่ตรงประตูห้องน้ำแล้วหันกลับมาเล็กน้อย"นายไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่กลับไปชอบนายแล้ว" พูดจบ เธอก็เดินเข้าไปด้านในทิ้งให้คันไซยืนอยู่ตรงทางเดินเพียงลำพังภายในห้องน้ำ เซกิยืนอยู่หน้ากระจกอีกครั้ง เธอมองตัวเองเงียบ ๆ มือที่เพิ่งถูกเขาจับยังรู้สึกถึงสัมผัสนั้นอยู่หัวใจของเธอเองก็ยังคงเต้นแรง นั่นเป็นสิ่งที่น่าหงุดหงิดที่สุดเพราะต่อใ