CHAPTER 2

มุมมองของเลียน (Lian's POV)

ผมรู้สึกปวดร้าวที่ท้องอย่างรุนแรง สองมือของผมกุมมันไว้แน่น และผมก็ไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะต่อสู้ขัดขืน วิสัยทัศน์ของผมพร่ามัวลง แล้วผมก็หลับตาลง

วินาทีต่อมา เมื่อผมลืมตาขึ้น แสงแดดส่องกระทบดวงตาจนทำให้ลืมตาแทบไม่ขึ้น ผมกะพริบตาอยู่สองสามครั้งแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่ง จึงตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนถนน

ผมมองไปรอบๆ ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย เมื่อก้มมองตัวเอง ผมก็เห็นว่าเสื้อผ้าของผมฉีกขาด และร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

จังหวะที่ผมกำลังจะลุกขึ้นยืน ผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังมาจากในป่า ผมหันขวับไปทางต้นไม้พวกนั้น

ผู้ชายสี่คน ซึ่งเป็นลูกชายของพวกเบต้าเดินออกมา พวกเขาสวมชุดเครื่องแบบของสถาบันในฝูงของเรา

ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปตามสันหลังเมื่อผมสังเกตเห็นคราบเลือดรอบตัว กางเกงของผมขาดวิ่น และมีรอยเลือดแห้งกรังเกรอะกรังอยู่บนต้นขา... มันไหลลงมาจากบั้นท้ายของผม

ไม่... ไม่นะ สิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่มันต้องไม่เกิดขึ้นสิ จอชเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี้ต่างหาก

แล้วความทรงจำก็ไหลทะลักกลับเข้ามา... ภาพที่ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อคืนตอนที่จอชกำลังย่ำยีผม เมื่อเขาเสร็จกิจ เขาก็ขับรถออกไป ทิ้งผมไว้ตรงนั้นในสภาพแบบนั้น

จากนั้นรถอีกคันก็มาจอด แล้วไอ้สี่คนนั้นก็ลงมา พวกมันทำระยำกับผม... นั่นคือตอนที่ผมหมดสติไป

ร่างกายของผมสั่นเทิ้มไปทั้งตัว “พวกสารเลว” ผมสบถด่า พวกมันเดินตรงเข้ามาหาผม ในมือของคนหนึ่งถือโทรศัพท์อยู่ มันเปิดวิดีโอที่บันทึกสิ่งที่พวกมันทำกับผมให้ดู

“ร่างกายกายนายนี่มันเด็ดจริงๆ พวกเราแทบไม่ได้หยุดกันเลยทั้งคืน แล้วรู้ไหม? ถ้าแกเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร พวกเราจะปล่อยคลิปนี้ลงในเพจของฝูง ถ้าไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ก็หุบปากซะ” หนึ่งในนั้นพูดขึ้น

หลังจากมองผมด้วยสายตาน่าขยะแขยง พวกมันก็ขึ้นรถแล้วขับออกไป

ผมมองไปรอบๆ ร่างกายของผมปวดร้าวไปหมด แม้แต่หมาป่าในตัวผมก็กำลังโกรธเกรี้ยว แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้เลยในสถานการณ์นี้

ผมถอดเสื้อออกแล้วนำมาผูกพันรอบเอวไว้เพราะกางเกงของผมขาดจนไม่เหลือชิ้นดี

ความเจ็บปวดแล่นพล่านตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงทั่วทั้งร่างกาย ขณะที่ผมเริ่มออกเดินฝ่าอาณาเขตของฝูงมุ่งหน้ากลับบ้าน

“ดูเขาสิ! ไปไหนมา ถึงได้กลับมาในสภาพแบบนี้?” เสียงกระซิบดังแว่วเข้าหูผม

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขามันตัวประหลาด เป็นผู้ชายแท้ๆ แต่กลับตัวเล็กแค่นั้น แล้วนี่อะไร... ไปอ้าขาให้ใครต่อใครมางั้นเหรอ? เขามันวิปริต แล้วถ้าโรคร้ายของเขามาติดเด็กผู้ชายของเราล่ะ?” อีกคนพูดเสริม

พวกเขาหาว่าผมวิปริต มองไม่ออกหรือไงว่าผมถูกบังคับ?

ผมกำเสื้อที่ผูกเอวไว้แน่น เอาแต่ก้มหน้ามองพื้น ผมลากก้าวเดินอย่างอ่อนแรงจนในที่สุดก็ถึงบ้าน

เมื่อเปิดประตูเข้าไป พ่อ แม่เลี้ยง และเอริน น้องชายต่างแม่ของผมกำลังยืนอยู่ตรงนั้น

“เมื่อคืนแกไปทำอะไรมา!?” พ่อตวาดลั่น เขามองเห็นสภาพของผม แต่สิ่งที่เขาทำมีเพียงการถลึงตาใส่ “แกมันก็เป็นแค่ความด่างพร้อยของวงศ์ตระกูลเรา!”

เอรินเข้าไปกอดแขนพ่อ “พ่อครับ ใจเย็นๆ ก่อน ดูเลียนสิครับ สภาพเขาฟ้องชัดเลยว่าชอบให้ผู้ชายเอาแค่ไหน เขามันวิปริตจริงๆ

เขาจะไปชอบผู้ชายอีกคนได้ยังไงในเมื่อตัวเขาเองก็เป็นผู้ชาย? น่าขยะแขยงชะมัด” เอรินพูด สายตาของเขาที่จ้องมองมาที่ผมเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“ตาบอดหรือไง? มองไม่เห็นสภาพฉันเหรอ? ดูเหมือนฉันสนุกกับมันนักหรือไง? ทำไมนายไม่ลองไปโดนเอาบ้างล่ะ?” ผมสวนกลับอย่างเดือดดาล

พ่อพุ่งตัวเข้ามาแล้วตบหน้าผมฉาดใหญ่ แรงกระแทกทำให้เลือดคละคลุ้งเต็มปากของผม

ผมแค่นหัวเราะเยาะ “ผมเคยคิดจริงๆ นะว่าพ่อจะเปลี่ยนไป ว่าพ่อจะกลับมารักผมเหมือนเมื่อก่อน แต่ไม่เลย พ่อไม่เปลี่ยน แถมยังเกลียดผมมากขึ้นเรื่อยๆ ผมก็เกลียดพ่อเหมือนกัน พ่อมันรังเกียจผม” ผมพูดพลางถอยหลังกลับเข้าห้องของตัวเอง

เมื่อเข้ามาข้างใน สิ่งแรกที่ผมทำคือตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย น้ำที่อาบทำให้ผมแสบไปทั้งตัว เมื่อมองตัวเองในกระจก ผมก็ปล่อยโฮออกมา

ร่างกายของผมเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผล ผมนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น เฝ้าถามตัวเองว่าทำไมเรื่องนี้ถึงต้องเกิดกับผม ทำไมต้องเป็นผม

ทำไมเทพีแห่งดวงจันทร์ถึงเกลียดชังผมนัก? อย่างแรก เธอสร้างผมมาให้เป็นผู้ต้องคำสาปที่ไม่มีวันกลายร่างได้ตลอดชีวิต ผมไม่ได้ดีไปกว่ามนุษย์เลย เพียงแค่ผมสามารถมองเห็นความแตกต่างระหว่างผู้กลายร่างกับมนุษย์ได้เท่านั้น

เทพีแห่งดวงจันทร์... เธอเอาแต่ปั่นหัวผมมาตลอด ถ้าเธอไม่ชอบผม เธอก็ไม่ควรสร้างผมขึ้นมาตั้งแต่แรก

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมก็กลับมาที่ห้อง จังหวะนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงเคาะประตู เมื่อเปิดออก ผมก็เห็นพ่อยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับแม่เลี้ยง

วินาทีที่ผมเห็นพวกเขา จู่ๆ พวกเขาก็เอาถุงกระสอบมาคลุมหัวผม ผมตื่นตระหนกและพยายามเหวี่ยงหมัดสะเปะสะปะ แต่พวกเขาก็จับตัวผมไว้แน่น

ผมไม่รู้ว่าพวกเขาจะพาผมไปไหน แต่มันรู้สึกเหมือนว่าพวกเขากำลังวางแผนจะฆ่าผม

ไม่เป็นไรหรอก ผมทนมามากพอแล้ว บางทีอาจจะถึงเวลาที่ผมต้องบอกลาเสียที

มีบางอย่างถูกยัดเข้ามาในปาก ผมร้องตะโกนไม่ได้เพราะมีเศษผ้าอุดปากเอาไว้

“เราไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเลียนอีกต่อไปแล้ว คุณสามารถเนรเทศเขาออกจากฝูงได้เลย” เสียงของพ่อพูดขึ้น

“อย่าให้ใครรู้เด็ดขาดว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน ถ้าพวกคุณทำตามนี้ วันนี้พวกคุณก็จะได้ตำแหน่งกลับคืนมา” เสียงของอีกคนดังขึ้น

นั่นมันเสียงของจอช

อย่าบอกนะว่าพวกเขาแอบเนรเทศผมอย่างเงียบๆ เพียงเพื่อแลกกับตำแหน่งของตัวเอง พ่อผมนี่มันขยะชิ้นดีเลย น้ำตาไหลรินอาบแก้มของผม

หลังจากนั้นไม่นาน ถุงกระสอบก็ถูกดึงออกจากหัวของผม และเศษผ้าก็ถูกดึงออกจากปาก วิสัยทัศน์ของผมยังคงพร่ามัว ผมกะพริบตาอยู่สองสามครั้งแล้วก็ตระหนักได้ว่าผมถูกขังอยู่ในท้ายรถ

ผู้ช่วยของจอชยืนอยู่ตรงหน้าผม เขากระชากผมออกมาแล้วเหวี่ยงร่างผมลงกับพื้น นั่นคือตอนที่ผมเห็นป้าย...

เส้นทางเขตแดนฝูงบลัด (Blood Pack Border Path)

ฝูงบลัดคือฝูงศัตรูของเรา สมาชิกฝูงเราหลายคนที่หลงเข้าไปที่นั่นล้วนถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม

ก่อนที่ผมจะทันได้ตั้งสติหรือประมวลผลอะไร ผู้ช่วยของจอชก็กลับขึ้นรถแล้วขับออกไป ผมถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง สองข้างทางมีเพียงป่าทึบ

ผมพยายามลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ร่างกายยังคงปวดร้าวไปทุกสัดส่วน โดยไม่ปล่อยให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ ผมเริ่มออกเดินมุ่งหน้าเข้าสู่เส้นทางเขตแดนของฝูงบลัด

ผมเคยได้ยินมาว่ามันเป็นฝูงที่ใหญ่มาก และจากเส้นทางป่าแห่งนี้ สามารถเดินทะลุตรงเข้าสู่อาณาเขตของพวกเขาได้เลย