CHAPTER 5

มุมมองของเลียน (Lian's POV)

เมื่อการสอบเสร็จสิ้นและประกาศผลแล้ว นักเรียนที่สอบผ่านจะได้ย้ายเข้าไปอยู่ในหอพักจริงๆ ร่วมกับนักเรียนคนอื่นๆ ที่ไม่ได้อยู่ในโครงการนักเรียนทุน ส่วนคนที่สอบไม่ผ่าน ก็ต้องเก็บกระเป๋ากลับบ้าน

นั่นหมายความว่าทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับการสอบครั้งนี้ ชีวิตของผมขึ้นอยู่กับการสอบครั้งนี้

“คิดอะไรอยู่เหรอเลียน? กังวลเรื่องสอบหรือเปล่า? ไม่ต้องห่วงนะ ข้อสอบส่วนใหญ่จะอิงจากสิ่งที่เราสนใจมากที่สุด ทุกคนจะได้ข้อสอบที่แตกต่างกันไปตามความสนใจของตัวเองน่ะ” อีวาพูดขณะที่เรากำลังเดินตรงไปยังอาคารพัก

อะไรนะ? เราทุกคนจะได้ข้อสอบไม่เหมือนกันงั้นเหรอ? แถมข้อสอบยังอิงตามความสนใจของเราอีก?

นี่แปลว่าพวกเขาจะถามผมเกี่ยวกับการเต้นในข้อสอบงั้นสิ? แค่คิดก็ขนลุกซู่แล้ว

เมื่อเรามาถึงอาคาร ผมก็เห็นนักเรียนสองสามคนยืนคุยกันอยู่ข้างนอก ในขณะที่บางส่วนก็อยู่ข้างใน ผมปรายตามองพวกเขา แต่พวกเขากลับเมินเฉยใส่ผม ราวกับผมไม่มีตัวตน

ให้ตายสิ อีวาพูดถูก พวกนักเรียนทุนทำตัวแบบนี้ใส่กันเอง พวกเขาไม่แม้แต่จะสนใจพูดคุยกันด้วยซ้ำ ฮ่าฮ่า ตลกชะมัด

อีวากับผมเดินเข้าไปข้างในและเห็นห้องครัวอยู่ตรงหน้า มีเชฟสองคนกำลังทำอาหารกันอยู่ เราเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง

ที่นี่ไม่มีห้องแยกส่วนตัว มีเพียงเตียงนอนหลายเตียงวางเรียงชิดติดกัน เตียงแต่ละหลังมีผ้าห่มหนึ่งผืนและหมอนหนึ่งใบ ข้างเตียงแต่ละเตียงมีโต๊ะตัวเล็กๆ ที่มีขวดน้ำวางอยู่

นักเรียนบางคนเอนตัวลงนอนบนเตียงกันแล้ว อีวาเดินนำผมไปข้างหน้า เตียงข้างๆ เธอว่างอยู่ ผมจึงเลือกเตียงนั้น และเราทั้งคู่ก็นั่งลง

“ไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารที่นี่หรอกนะ เขามีให้กินครบสามมื้อต่อวันจนกว่าจะประกาศผลสอบเลยล่ะ ฉันพักอยู่ที่นี่มาสองวันแล้ว” อีวาบอก

“ดูนั่นสิ คนจนคบกับคนจน อีวานี่ตลกดีนะ หล่อนไม่มีรสนิยมเรื่องผู้ชายเอาซะเลย” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งหัวเราะเยาะเย้ยดังมาจากอีกฝั่งของแถวเตียง ที่นี่มีเตียงเรียงกันอยู่สองแถว คือแถวของเราและแถวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ผู้หญิงคนนั้นทาลิปสติกสีไวน์เข้มจัดและสวมเสื้อครอปท็อป เธอนั่งอยู่ตรงสุดปลายแถว มีผู้ชายสามคนขนาบข้าง คนหนึ่งกำลังนวดไหล่ให้เธอ อีกคนกำลังนวดขา ส่วนคนที่สามแค่นั่งอยู่เฉยๆ

ผมพยายามกลั้นขำกับภาพที่เห็น แต่ก็ทำไม่ได้ ผมหลุดหัวเราะก๊ากออกมาอย่างหนัก

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ดูยัยวัตถุโบราณนั่นสิ!” ผมพูดกับอีวาพลางหัวเราะไม่หยุด

ขณะที่ผมกำลังหัวเราะ ผมก็เห็นผู้หญิงคนที่นั่งอยู่บนเตียงกับพวกผู้ชายลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาหาเรา ไอ้ผู้ชายสามคนนั้นก็รีบเดินตามเธอมาติดๆ

“พวกแก กล้าดียังไงมาหัวเราะเยาะฉัน? เบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง? ถึงได้อวดดีแบบนี้หา!?” เธอแผดเสียงใส่

เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมเธอถึงพูดจาแบบนี้? แถมยังหาว่าผมกับอีวายากจนอีก นี่เธอคิดว่าตัวเองรวยนักหรือไง?

ต่อให้เธอรวยจริงๆ แล้วจะถ่อมาที่นี่ทำไม? เธอก็น่าจะเข้าเรียนได้โดยตรงแทนที่จะต้องมาสมัครผ่านโครงการนักเรียนทุนสิ

“ใจเย็นๆ ก่อนดีไหมแม่คุณ?” ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้ว่าจริงๆ แล้วผมกำลังกวนประสาทเธออยู่เต็มประตู “ถ้ามีปัญหามากนัก ก็อย่ามาอยู่ที่นี่สิ แล้วถ้ารวยนักล่ะก็ จะมาสมัครเข้าโครงการนักเรียนทุนทำไม? เธอก็น่าจะจ่ายเงินเข้าเรียนไปเลยตรงๆ ไม่ใช่หรือไง?”

“ก-แกพูดว่าอะไรนะ!?” เธอตวาดแว้ด เห็นได้ชัดว่ากำลังโกรธจัด

“อะไร? ไม่ได้ยินที่พูดหรือไง?” ผมตอบกลับเสียงเย็นชา “ถ้าหูหนวก ก็เลิกยุ่งกับพวกเราแล้วไสหัวไปซะ เราไม่ได้เดินไปหาเธอเลยนะ เธอเดินมาหาเราเอง พร้อมกับหน้าตาอุบาทว์ๆ แล้วก็หนูโสโครกอีกสามตัวของเธอ”

เธอถลึงตาใส่ผม แต่เพียงเพราะเธอเป็นผู้หญิง ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมปล่อยให้ตัวเองถูกหยามเกียรติแบบนี้หรอกนะ

เธอคงคิดว่าเราจะไม่กล้าตอบโต้ล่ะมั้ง จากวิธีที่เธอพูดกับอีวา ผมมั่นใจเลยว่าก่อนที่ผมจะมา เธอคงเคยรังแกอีวามาแล้วแน่ๆ และอีวาที่น่าสงสารก็คงไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป นั่นคงเป็นเหตุผลที่อีวาบอกผมว่าไม่มีใครที่นี่คุยกับเธอ

ผมมองเห็นได้ชัดเจนเลยว่ามีพวกยัยแม่มดหน้าตาแบบไหนอยู่ที่นี่บ้าง

“พวกนาย มัวรออะไรกันอยู่? สั่งสอนไอ้สวะนี่ซะ!” เธอออกคำสั่ง

ทาสรับใช้ทั้งสามของเธอรีบพุ่งตัวไปข้างหน้าทันที ว้าว... เหมือนกับสุนัขรับใช้ที่ปฏิบัติตามคำสั่งเจ้านายไม่มีผิด

แต่ตอนนี้ผมรู้สึกสบายดี หลังจากผ่านเรื่องราวสารพัดมาตลอดช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายผมได้อีกแล้ว

หนึ่งในสามคนนั้นพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหันและพยายามจะชกเข้าที่หน้าของผม

ผมเบี่ยงตัวหลบและคว้าข้อมือของเขาไว้แทน ผมลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วและเตะเข้าที่ข้อพับขาของเขาอย่างแรง จนเขาล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นด้วยการเตะเพียงครั้งเดียว

“เธอคิดว่าฉันอ่อนแอ เป็นพวกที่ไม่กล้าสู้กับทาสสวะของเธองั้นเหรอ?” ผมพูดพลางจ้องเขม็งไปที่ผู้หญิงคนนั้นขณะที่ก้าวเข้าหาเธอ

เธอก้าวถอยหลังด้วยความตื่นตระหนกและพยายามดึงผู้ชายอีกสองคนมายืนบังหน้าเพื่อปกป้องตัวเอง แต่สองคนนั้นกลับรีบถอยหนีไปอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาหวาดกลัว ทั้งที่ผมยังไม่ได้ลงมืออัดเพื่อนของพวกเขาแรงขนาดนั้นเสียหน่อย

ผมปรายตามองลงไปที่เด็กผู้ชายที่นอนอยู่แทบเท้าผม ดูเขาก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรนี่ แต่เขากลับเอาแต่นอนนิ่งและจ้องมองมาที่ผม ทันทีที่สบตากัน เขาก็รีบลุกลี้ลุกลนลุกขึ้นยืน

ไม่นานนัก เด็กผู้ชายทั้งสามคนก็ล่าถอยกลับไปที่เตียงของตัวเอง เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ผู้หญิงคนนั้นก็จำต้องเดินกลับไปที่เตียงของเธออย่างเงียบๆ

เมื่อพวกเขาไปแล้ว ผมก็นั่งลงบนเตียงตามเดิมและหันไปมองอีวา เธอเอาแต่จ้องมองผมตาโต

“พระเจ้าช่วย เลียน นายเท่แล้วก็แข็งแกร่งมากเลย! แค่มองจากภายนอก ไม่มีใครเดาถูกแน่ๆ ว่าจริงๆ แล้วนายแข็งแกร่งแค่ไหน นายสุดยอดมาก วิธีที่นายไล่ตะเพิดยัยนั่นไป... ว้าว ฉันคิดว่าฉันกลายเป็นแฟนคลับเบอร์หนึ่งของนายไปแล้วล่ะ” เธอพูดด้วยความตื่นเต้น

ผมยิ้ม “ไม่ได้มีอะไรหรอก นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้ใช้พละกำลังหรือพูดจาอะไรแบบนั้น ฉันมักจะถูกสั่งให้แกล้งทำตัวอ่อนแออยู่เสมอ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม” ผมพึมพำ

ผมยังจำได้ถึงตอนที่ผมเคยเล่นกับใครบางคน แล้วเขาก็เริ่มกลั่นแกล้งและล้อเลียนผม ตอนนั้น พ่อเป็นคนสั่งให้ผมกดเก็บพละกำลังของตัวเองเอาไว้และแกล้งทำเป็นอ่อนแอ เขายังเตือนผมด้วยว่าอย่าพูดความจริงออกมาตรงๆ

ผมมักจะมีนิสัยชอบพูดสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดอยู่ในตอนนั้นออกมาตรงๆ เสมอ โดยไม่สนหรอกว่าคนตรงหน้าจะรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดผมหรือไม่

และมันไม่ใช่แค่สิ่งที่ผมคิดไปเองหรอก พ่อพร่ำบอกผมมาตั้งแต่เด็กว่าผมมักจะพูดทุกอย่างที่อยู่ในใจออกมาโดยไม่สนใจคนฟังเลย แต่นั่นมันไม่จริงสักหน่อย ผมก็แค่พูดความจริง ถึงแม้ว่ามันจะขมขื่นและเป็นสิ่งที่คนอื่นไม่อยากฟังก็เถอะ

หลังจากนั้น เราก็ไปกินมื้อเที่ยงกัน และวันทั้งวันก็ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วราวกับกะพริบตา ก่อนที่ผมจะทันได้ตั้งตัว วันสอบของเราก็มาถึงแล้ว