CHAPTER 3

มุมมองของเลียน (Lian's POV)

กว่าผมจะเดินทะลุป่าออกมาได้ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ผมเหนื่อยล้าจนแทบจะต้องลากเท้าเดิน

เมื่อออกมาได้ในที่สุด ผมก็เห็นถนนหนทางที่เจริญแล้ว มีรถราวิ่งผ่านไปมา มีตึกรามบ้านช่องอยู่ใกล้ๆ ผู้คนใช้ชีวิตกันตามปกติ

มีพวกมนุษย์อยู่ที่นั่นด้วย อาศัยอยู่ร่วมกับพวกกลายร่างเป็นหมาป่า

ผมก้าวเดินต่อไป กำลังจะข้ามถนน แต่จู่ๆ ขาทั้งสองข้างก็หมดเรี่ยวแรง ผมทรุดตัวล้มลงกลางถนน

รถคันหนึ่งกำลังแล่นตรงเข้ามาหาผมด้วยความเร็วสูง ผมพยายามจะขยับตัว แต่ก็ทำไม่ได้ ผมหลับตาปี๋ รอรับความเจ็บปวด

แต่มันก็ไม่เคยมาถึง

ครู่ต่อมา ผมลืมตาขึ้นและเห็นว่ารถคันนั้นเบรกหยุดอยู่ตรงหน้าผมพอดิบพอดี ประตูรถเปิดออก สิ่งแรกที่ผมเห็นคือรองเท้าหนังสีดำ จากนั้นก็กางเกงสแล็คสีดำ

เมื่อเงยหน้าขึ้น ผมก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งสวมชุดสูทสีดำทับเสื้อเชิ้ตสีขาว เขามีเรือนผมสีน้ำตาลและนัยน์ตาสีทอง

“ถ้าอยากจะฆ่าตัวตาย ก็ไปหารถคันอื่น อย่ามาขวางหน้ารถฉัน” เขาพูดเสียงเรียบ

เขาเป็นผู้ชายที่หล่อเหลามาก แต่ใบหน้าของเขากลับค่อยๆ พร่ามัวลงเรื่อยๆ... แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป

ตอนนี้เหลือแค่ผมกับหมอสองคนในห้อง ผมมองเขาแล้วส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้ เขาปรายตามองไปทางประตู ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วนั่งลงข้างๆ ผม

“นี่ เป็นอะไรไหม?” เขาถามเสียงนุ่ม “หมอรู้นะว่าเธอถูกข่มขืน... แถมไม่ได้โดนแค่คนเดียวด้วย พอจะบอกหมอได้ไหมว่าใครทำแบบนี้กับเธอ? แล้วเธอมาจากฝูงนี้รึเปล่า?” เขารัวคำถามใส่ผมเป็นชุด

เมื่อได้ยินดังนั้น สิ่งหนึ่งก็ชัดเจนขึ้นมา สิ่งที่ผมคิดไว้ก่อนหน้านี้เป็นความจริง เขาปิดบังเรื่องที่ผมถูกข่มขืนไม่ให้แอนดรูว์รู้เพื่อปกป้องผม

ผมนั่งมองหน้าเขา “ความจริงก็คือ...” แล้วผมก็เล่าทุกอย่างให้เขาฟัง

ผมไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ทำอยู่มันถูกหรือผิด แต่ผมรู้สึกว่าบอกความจริงกับเขาไปน่าจะดีกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ผมกำลังอยู่ในอาณาเขตของฝูงศัตรู

หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เขาก็นิ่งเงียบไป เขาไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือผมไว้

“ไม่ต้องห่วงนะ เธอปลอดภัยแล้วเมื่ออยู่ที่นี่” เขาพูดอย่างอ่อนโยน “ไอ้พวกสารเลวนั่นก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ไม่ได้หรอก ความจริงพวกมันทำดีกับเธอด้วยซ้ำที่เนรเทศเธอมาใกล้กับฝูงของเรา”

เขาส่งยิ้มให้ผม เขาไม่ได้ดูอันตรายเลยสักนิด ไม่เหมือนกับที่คนในฝูงของผมคอยพร่ำบอกว่าสมาชิกฝูงบลัดคือสัตว์ประหลาดที่เลือดเย็น

“แถมอัลฟ่าของฝูงเราก็เป็นคนดีด้วยนะ” หมอพูดเสริม จากนั้นเขาก็เหลือบมองไปที่ประตูก่อนจะหันกลับมาหาผม “เขาช่วยเธอไว้เมื่อคืนทั้งที่เขาไม่ได้รู้จักเธอเลยด้วยซ้ำ เขาเป็นคนใจดีจริงๆ”

ผมตกตะลึง

ผู้ชายคนที่ช่วยผม แอนดรูว์... คืออัลฟ่าของฝูงนี้งั้นเหรอ?

พระเจ้าช่วย!

ผมไม่เคยจินตนาการเลยว่าจะได้เจอกับอัลฟ่าของฝูงบลัดตั้งแต่วินาทีแรกที่มาถึงที่นี่ มันเหมือนไม่ใช่เรื่องจริงเลย

แต่เขาดูยังเด็กมาก... เด็กเกินกว่าจะเป็นอัลฟ่าด้วยซ้ำ ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินเขาหรอก

เขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้

“จริงเหรอครับ?” ผมพึมพำ สายตามองไปทางประตู “ผู้ชายคนนั้นคืออัลฟ่าของฝูงบลัดเหรอ?”

จังหวะนั้นเอง แอนดรูว์ก็เดินกลับเข้ามาในห้อง ดูเหมือนว่าเขาจะคุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว เขาปรายตามองผมแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปหาหมอ

“เคน ฉันจะกลับแล้วนะ ฉันจะจัดการค่ารักษาพยาบาลของเขาให้ก่อนไป” แอนดรูว์บอก

หมอลุกขึ้นยืน

ทั้งแอนดรูว์และหมอเดินออกจากห้องไปพร้อมกับปิดประตูตามหลัง ผมถูกทิ้งให้อยู่ลำพังในห้องพักผู้ป่วยอีกครั้ง

ผมไม่รู้เลยว่าจากนี้ไปผมจะไปที่ไหน

ผมไม่มีเงิน ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอะไรติดตัวเลยสักอย่าง

ตอนนี้ผมมีสภาพไม่ต่างอะไรกับขอทานเลย

ผมเอนตัวลงนอนอีกครั้งแล้วหลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นในไม่กี่วินาทีต่อมา ผมก็ตระหนักได้ว่าตัวเองง่วงแค่ไหน ผมจึงหลับตาลงอีกครั้งและปล่อยให้ตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทรา

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ผมก็เห็นหมออยู่ในห้อง ถาดอาหารที่มีฝาปิดถูกวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง

"หมอเคนครับ" ผมร้องเรียก ผมได้ยินชื่อเขาตอนที่แอนดรูว์เรียกก่อนหน้านี้ เมื่อได้ยินเสียงผม เขาก็หันกลับมา

"อ้าว ตื่นแล้วเหรอ? รู้สึกยังไงบ้าง? ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม?" เขาถามพลางเดินเข้ามาที่เตียง

ผมยันตัวลุกขึ้นนั่ง "ผมไม่เป็นไรแล้วครับ นั่งอยู่เฉยๆ แบบนี้ก็ไม่รู้สึกเจ็บอะไรแล้ว" ผมตอบ

เอาเป็นว่า เคนเป็นคนที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมาในชีวิต ผมพูดได้อย่างเต็มปากเลย สิ่งที่เขาบอกช่วยให้ชีวิตผมง่ายขึ้นมากจริงๆ และตอนนี้ผมก็รู้แล้วว่าต้องทำอะไรต่อไป

ในฝูงบลัด มีสถาบันเมียน (Mian Academy) ซึ่งเป็นความภาคภูมิใจของฝูง เด็กที่มาจากครอบครัวร่ำรวยทุกคนจะมาเรียนที่สถาบันแห่งนี้ ส่วนใหญ่แล้วมันคือสถาบันสำหรับพวกนักเรียนระดับหัวกะทิและชนชั้นสูง

นักเรียนจากฝูงอื่นๆ ก็เดินทางมาเรียนที่สถาบันเมียนแห่งนี้เช่นกัน

สถาบันแห่งนี้ไม่ได้สอนแค่วิชาการ แต่พวกเขาสอนทุกอย่าง นักเรียนที่เป็นอัจฉริยะหรือมีความเป็นเลิศในด้านใดด้านหนึ่งเป็นพิเศษจะได้รับโอกาสมากมาย

อย่างไรก็ตาม ค่าเทอมของสถาบันเมียนนั้นแพงหูฉี่ ทางสถาบันมีหอพักเตรียมไว้ให้ด้วย และเมื่อนักเรียนสมัครเข้าเรียน พวกเขาจะต้องใช้ชีวิตและเรียนอยู่ในสถาบันเป็นเวลาถึงสามปี พักอาศัยอยู่ในหอพักของที่นั่น

แต่เนื่องจากพวกเขารู้ดีว่าเด็กเก่งๆ ไม่ได้ร่ำรวยกันทุกคน จึงมีการจัดตั้งโครงการทุนการศึกษาขึ้นมา นักเรียนที่เข้าสอบในโครงการนี้และสอบผ่าน จะสามารถเข้าเรียนในสถาบันได้

นอกจากนี้ยังมีการออกบัตรให้กับนักเรียนทุน ซึ่งสามารถนำไปใช้ซื้ออาหารในโรงอาหารและสิ่งของจำเป็นอื่นๆ ได้

ถึงอย่างนั้น นักเรียนทุนจะได้รับกำไลข้อมือเพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าพวกเขาอยู่ในโครงการ และทำให้นักเรียนคนอื่นๆ จดจำสถานะของพวกเขาได้ในทันที

และเนื่องจากผมเพิ่งมาใหม่ ไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลย ไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนหรือเงินสักแดงเดียว เคนจึงแนะนำให้ผมสมัครสอบชิงทุนของสถาบันเมียน

ในเมื่อผมเพิ่งอายุสิบเก้าปี มันก็ยังอยู่ในวัยเรียน นั่นคือสิ่งที่เคนบอกผม

ผมไม่เคยคิดเรื่องเรียนต่อมหาวิทยาลัยเลย แม้แต่ตอนที่อยู่ในฝูงของตัวเอง เพราะผมรู้ดีว่าพ่อไม่มีทางยอมจ่ายค่าเทอมให้แน่ๆ แต่ในเมื่อผมมาอยู่ที่นี่แล้ว ผมก็จะลองสมัครสอบชิงทุนดู ผมเองก็ไม่อยากกลายเป็นขอทานเหมือนกัน

แต่ถ้าผมสอบชิงทุนไม่ผ่านล่ะ? แล้วจะเป็นยังไงต่อไป?

เดี๋ยวก่อน ไม่สิ ผมไม่ควรมองโลกในแง่ร้ายตอนนี้ ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดี ถึงแม้ผมจะไม่ได้เป็นอัจฉริยะ แต่ก็ลองดูสักตั้งว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไง