All Chapters of กลิ่นแก้วในสวนพลับ: Chapter 11 - Chapter 20

ความทรงจำในคืนวันยี่เป็งที่ปล่อยโคมลอยเคียงคู่กันท่ามกลางไอหมอก ยังคงทิ้งกระแสความอุ่นซ่านสายหนึ่งไว้ในหัวใจของแก้วตาอย่างแจ่มชัด ลมหนาวของเช้าวันใหม่พัดกระโชกแรงขึ้นจนหยาดน้ำค้างบนยอดหญ้ากลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งใส ทั่วทั้งไร่ภูผาตะวันถูกปกคลุมด้วยสายหมอกหนาทึบอีกครั้ง แต่ภายในห้องทำงานของเรือนใหญ่ บรรยากาศกลับถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกบางอย่างขึ้นทุกวัน แก้วตานั่งอยู่บนตั่งไม้ตัวเดิมฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือบางประคองปากกาหมึกซึมด้ามหรูสีน้ำเงินเข้มขลิบทองที่พ่อเลี้ยงมอบให้เป็นของขวัญ ขีดเขียนตัวเลขสรุปยอดกำไรสุทธิจากการส่งออกผลพลับเกรดพรีเมียมล็อตล่าสุดอย่างตั้งอกตั้งใจ ปลายจมูกและพวงแก้มกลมทั้งสองข้างขึ้นสีชมพูระเรื่อเพราะไอเย็นที่เล็ดลอดเข้ามาทางรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ “พ่อเลี้ยงครับ... ยอดบิลของบริษัทสุรพลพานิชตรงนี้ แก้วสรุปตัวเลขเงินปันผลและภาษีหัก ณ ที่จ่ายเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ พ่อเลี้ยงลองตรวจทานดูอีกทีนะครับ” เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วเอ่ยทำลายความเงียบแผ่วเบา เด็กหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นประคองสมุดบัญชีเล่มหนาเดินเข้าไปหาคนตัวสูงที่โต๊ะทำงานอย่างนอบน้อ

ยามเมื่อฤดูเก็บเกี่ยวผลพลับและใบชาล็อตสุดท้ายโบกมือลา ผืนดินของไร่ภูผาตะวันก็ถูกโอบกอดด้วยความสงบเงียบแสนละมุน ลมหนาวที่เคยพัดแรงเริ่มผ่อนกำลังลง เหลือเพียงสายลมอุ่นจาง ๆ ของต้นฤดูใหม่ที่พัดมาปะทะทิวเขา หมอกหนาสีขาวทึบที่เคยปกคลุมดอยสูงค่อย ๆ บางตา เปิดทางให้แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลงมากระทบหน้าต่างเรือนไม้สักทองจนเกิดเป็นลำแสงสีทองรำไรอบอุ่น ภายในห้องทำงานบนเรือนใหญ่ บรรยากาศในเช้าวันนี้เต็มไปด้วยความสุขและความเบาใจหลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายมาตลอดทั้งปี แก้วตานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม ร่างเล็กสวมเสื้อคลุมไหมพรมตัวเก่งสีครีมหนานุ่มที่บัดนี้ดูจะเข้ากับรูปร่างบอบบางมากขึ้น ผิวพรรณขาวจัดอมชมพูระเรื่อตรงพวงแก้มกลมดูเปล่งปลั่งสดใส มือบางประคองปากกาหมึกซึมด้ามหรูสีน้ำเงินเข้มขลิบทองที่พ่อเลี้ยงมอบให้ ตรวจทานหน้าสุดท้ายของสมุดสรุปงบประมาณประจำปีอย่างใจเย็น “เรียบร้อยหมดทุกตารางแล้วครับพ่อเลี้ยง... ทั้งยอดส่งออก ยอดปันผลคนงาน และงบซ่อมบำรุงโรงเรือนตากแห้งสำหรับปีหน้า” เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วเอ่ยทำลายความเงียบแผ่วเบา เด็กหนุ่มปิดสมุดบัญชีลงเสียงดังปึกเบา ๆ ก่อนจะหยัดก

ท้องฟ้าเหนือไร่ภูผาตะวันในเช้าวันใหม่ไม่ได้สดใสเหมือนเช่นทุกที ม่านหมอกหนาทึบสีเทาหม่นโรยตัวต่ำลงมาโอบล้อมดอยสูงจนดูมืดมน ลมหนาวพัดกรรโชกแรงกว่าปกติ หอบเอาความเย็นเยือกและกลิ่นชื้นแฉะของผืนดินหลังรอยฝนหลงฤดูเข้ามาปะทะบานหน้าต่างเรือนไม้สักทองจนเกิดเสียงหวีดหวิว บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความเงียบสงัดที่ชวนให้อึดอัดใจ ราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่ามีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างกำลังจะก้าวเข้ามาในเรือนใหญ่แห่งนี้ ภายในห้องทำงานกว้างขวาง แก้วตานั่งอยู่บนตั่งไม้ตัวเดิม สองมือบางกระชับผ้าพันคอขนแกะสีน้ำตาลอ่อนไว้แน่นเพื่อบรรเทาความหนาว ดวงตาเรียวรีจับจ้องกองเอกสารตรงหน้า พยายามรวบรวมสมาธิทำบัญชีสรุปยอดส่วนต่างค้างจ่ายหลังจากที่เมื่อเช้ามืดแว่วเสียงคนงานจับกลุ่มคุยกันเรื่องที่ผู้ใหญ่ในเวียง ซึ่งเป็นเครือญาติของพ่อเลี้ยงจะเดินทางมาตรวจดูความเรียบร้อยของไร่ประจำปี “แก้วตา... แยกประเภทบิลตรงนี้เสร็จหรือยัง” เสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งของพ่อเลี้ยงภูผาดังขึ้นทำลายความเงียบ ชายหนุ่มนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน นัยน์ตาคมกริบสีนิลจับจ้องตรงมาที่ร่างเล็กของผู้ช่วยส่วนตัว “อ๊ะ... เสร็จเรียบร้อยแล้วครับพ่อเ

ความเงียบเชียบในค่ำคืนหนาวยังคงทำหน้าที่โอบอุ้มเรือนไม้สักทองหลังใหญ่เอาไว้ ทว่าความสับสนในอกของแก้วตากลับไม่ได้สงบลงตามสายลมที่พัดผ่าน หลังจากการเผชิญหน้ากับความเฉยชาและความต่างชั้นอย่างสุภาพจากคุณหญิงพิมพามาตลอดทั้งวัน เด็กหนุ่มก็นอนกอดตัวเองอยู่ในห้องพักคนงานหลังเล็กด้วยหัวใจที่เต้นแผ่วล้า แผลใจดวงน้อยย้ำเตือนให้เขารู้ซึ้งถึงฐานันดร ทว่าทุกครั้งที่ปลายนิ้วบางสัมผัสโดนสมุดบันทึกและอุปกรณ์บัญชีระดับพรีเมียมที่พ่อเลี้ยงมอบให้ ความอบอุ่นสายหนึ่งก็แล่นเข้ามาพยุงความหวังไม่ให้แตกสลายไปเสียก่อน เช้าวันใหม่คืบคลานเข้ามาพร้อมกับแสงตะวันสีทองอ่อนที่ส่องทะลุม่านหมอกหนา แก้วตาสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ เรียกกำลังใจให้ตัวเอง ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นจัดแจงสวมเสื้อคลุมไหมพรมสีครีมตัวเก่งที่จมหายไปครึ่งตัว ก้าวเท้าสืบเท้าเดินมุ่งหน้าขึ้นสู่เรือนใหญ่เพื่อทำหน้าที่ผู้ช่วยส่วนตัวในวันธรรมดาอย่างไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ภายในห้องทำงานกว้างขวาง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วสดและกลิ่นฟืนสนจากเตาผิง พ่อเลี้ยงภูผานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทอง นัยน์ตาคมกริบสีนิลตวัดขึ้นจ้องมองร่

ความเงียบงันหลังเสียงประตูกระแทกปิดเมื่อคืนวาน ทิ้งรอยแผลลึกไว้ในใจของคนที่อยู่บนเรือนใหญ่และคนที่ต้องเดินกลับเรือนพักคนงานทั้งน้ำตา ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ลมหนาวพัดกรรโชกแรงจนกิ่งต้นพลับแห้งกรอบเบียดเสียดกันเกิดเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงสะอื้นไห้ของผืนป่า แก้วตานอนกอดตัวเองอยู่บนฟูกหลังเล็กภายในห้องพักแคบ ๆ ดวงตาเรียวรีบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักจนหลับไป ความอัดอั้นตันใจจากการถูกปรักปรำและความน้อยใจในความพาลไม่มีเหตุผลของพ่อเลี้ยงภูผายังคงอบอวลอยู่เต็มอก ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บแปลบปวดร้าวราวกับมีเข็มเล่มเล็ก ๆ นับพันเล่มทิ่มแทงลงบนก้อนเนื้อข้างซ้าย เช้าวันอาทิตย์อันแสนเยือกเย็นคืบคลานเข้ามาพร้อมกับม่านหมอกหนาทึบสีเทาหม่น คราวนี้ไม่มีรถกระบะโฟร์วิลคันใหญ่ไปจอดสแตนด์บายรอรับที่หน้าทางเดิน ไม่มีเสียงทุ้มต่ำคอยเอ่ยดุแกมบังคับให้ขึ้นรถเหมือนเช่นทุกที แก้วตาในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ้ตสีขาวนวลและกางเกงผ้าเนื้อดีรีดเรียบก้าวเท้าสับฉับ ๆ ลงจากดอยตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เด็กหนุ่มกอดกระเป๋าเป้ที่บรรจุตำราบัญชีและอุปกรณ์พรีเมียมไว้แนบอก ปล่อยให้ลมหนาวบาดผิวแก้มซีดเซียวจนชาหนึบ หยาดน้ำตาที่เพิ่งแห้งไปจวนเ