All Chapters of กลิ่นแก้วในสวนพลับ: Chapter 21 - Chapter 30

สายลมหนาวพัดโชยมาปะทะกิ่งต้นพลับที่ไร้ใบจนเกิดเสียงหวีดหวิว บรรยากาศรอบกายในโรงครัวส่วนหลังของเรือนใหญ่เต็มไปด้วยความเงียบสงบ แก้วตานั่งอยู่บนตั่งไม้ตัวเล็กมุมครัว สองมือบางประคองหมวกสานใบเก่งขึ้นมาปัดฝุ่นผงและรอยเปื้อนโคลนจาง ๆ ออกอย่างเบามือ ดวงตาเรียวรีจับจ้องความเรียบร้อยของสิ่งของตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสงบขึ้นกว่าเมื่อเช้ามาก เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าปอดลึก เรียกสติและสมาธิให้กลับคืนมาอยู่กับตัว แม้ถ้อยคำเชือดเฉือนของคุณหนูศิรินทร์ที่โถงเรือนใหญ่จะยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง ทว่ากระต่ายน้อยสู้ชีวิตอย่างเขาไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนและเก็บเอาคำพูดเหล่านั้นมาบั่นทอนหน้าที่ของตนเอง "แก้วตาจ๋า... พ่อเลี้ยงลงไปตรวจแปลงบุกเบิกใหม่ตั้งแต่เช้าแล้ว เห็นว่าระบบท่อน้ำแตกจากพายุเมื่อคืน ป้าทำน้ำชาอู่หลงร้อน ๆ ไว้ให้แล้ว หนูช่วยประคองลงไปส่งให้ท่านทีสิลูก" ป้าสมใจเดินเข้ามาทักทายพร้อมส่งถาดเครื่องเคลือบให้ "ได้ครับป้าสม เดี๋ยวแก้วจัดการให้เองครับ" แก้วตาส่งยิ้มกว้างจนตาหยีดั่งดวงจันทร์เสี้ยว รีบรับถาดน้ำชามาถือไว้ด้วยความขันแข็ง ทว่า... ในจังหวะที่กำลังจะก้าวพ้นประตูครัว คุณหนูศิรินทร์ในชุดเดรสยาวหรูหราก็ก้า

สายลมหนาวพัดกรรโชกแรงจนม่านหมอกสีเทาหม่นพัดม้วนระเนระนาดอยู่ภายนอกตัวเรือนใหญ่ เสียงเม็ดฝนหลงฤดูที่ยังคงตกกระทบหน้าต่างกระจกดังเปาะแปะแว่วเข้ามาเป็นระยะ ขับเน้นให้บรรยากาศภายในโถงทางเดินไม้สักทองทวีความเงียบสงัดและเยือกเย็น แก้วตาเดินตามแผ่นหลังกว้างกำยำของพ่อเลี้ยงภูผาขึ้นมาบนเรือนใหญ่เงียบ ๆ สองมือบางกระชับสาบเสื้อคลุมไหมพรมสีครีมตัวโคร่งของตนเองแน่นเพื่อบรรเทาไอหนาว ทว่าสิ่งที่เหน็บหนาวกว่าสภาพอากาศในค่ำคืนนี้ คือกระแสความหน่วงหนึบและอึดอัดใจที่โรยตัวปกคลุมคนทั้งสองจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง เด็กหนุ่มทอดสายตามองแผ่นหลังหนาที่ก้าวเดินนำหน้าอยู่หนึ่งช่วงตัวด้วยแววตาที่นิ่งสนิท ใบหน้าหวานสีพีชเรียบเฉยไร้ความเจื้อยแจ้วประกายวิบวับใสซื่อเหมือนดั่งวันวาน แก้วตาไม่ได้พยศขัดขืน ไม่ได้ตั้งท่าประชดประชันประท้วงใส่เจ้านายหนุ่มด้วยกิริยากระเง้ากระงอด ทว่าในใจลึก ๆ กลับยังคงนึกงอนและชาหนึบกับภาพสายตาผิดหวังระคนหูเบาของพ่อเลี้ยงภูผาเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา รอยร้าวจากการถูกปรักปรำท่ามกลางคำใส่ไฟของคุณหนูศิรินทร์มันยังคงตกตะกอนแน่นอยู่ก้นบึ้งของความรู้สึก แม้เจ้านายจะออกปากสั่งงานให้ขึ้นมานวดแก้ปวดกลางดึ

ฝ่ามือนุ่มที่คอยกดคึงสลับคลึงเคล้นไปตามมัดกล้ามเนื้อไหล่หนามันช่างนุ่มนวลและปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายของเจ้าของไร่หนุ่มให้ตื่นตัวอย่างรวดเร็ว ฤทธิ์เหล้าเถื่อนที่ยังคงตกค้างปะทุพล่านดับสิ้นความสุขุมและมาดผู้ใหญ่ที่เคยเพียรรักษา ยิ่งกลิ่นกายสะอาดสะอ้านเฉพาะตัวของเด็กหนุ่มโชยเข้าจมูก พญาเสือขี้เก๊กก็ยิ่งเกิดความอดใจไม่ไหวหวงแหนจนหน้ามืดตามัว ความยับยั้งชั่งใจที่เคยสร้างขึ้นเป็นทำนบกั้นระหว่างเจ้านายและลูกจ้างพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความปรารถนาอันแรกร้อนที่อยากจะหลอมรวมกายใจเข้ากับคนตรงหน้าให้จงได้หมับ!"พ่อเลี้ยง! อ๊ะ..."แก้วตาร้องอุทานเสียงหลงด้วยความตกใจขีดสุด เมื่อจู่ ๆ ฝ่ามือหนาอันอบอุ่นของพ่อเลี้ยงภูผากลับตลบตวัดคว้าจับข้อมือบางของเขาไว้แน่นหนาดั่งคีมเหล็ก ก่อนจะออกแรงดึงรั้งเพียงครั้งเดียว ร่างเล็กโปร่งก็ถลันลอยหวีดพลิกคว่ำลงไปนอนราบอยู่ใต้เรือนร่างสูงใหญ่กำยำที่ขยับขึ้นคร่อมทับทาบเอาไว้จนมิดบนเตียงนอนไม้สักหลังใหญ่ในความสลัว น้ำหนักจากแผ่นอกแกร่งที่ทับทาบลงมาทำเอาเด็กหนุ่มถึงกับจุกจนต้องครางประท้วงในลำคอแผ่วเบา"พ่อเลี้ยง... ปล่อยแก้วครับ พ่อเลี้ยงเมามากแล้ว" แก้วตาเค้นเสียง

แสงแดดจัดจ้าในยามบ่ายของวันใหม่สาดส่องลงมากระทบยอดดอยและแปลงพลับหวานที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ลมภูเขาพัดหอบเอาความอบอุ่นเข้ามาไล่ความชื้นแฉะของพายุฝนเมื่อค่ำคืนก่อนจนหมดสิ้น ทว่าความอบอุ่นของสภาพอากาศกลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนเรือนใหญ่ไม้สักทองผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ทั่วทุกตารางนิ้วยังคงอบอวลไปด้วยกระแสความตึงเครียดอันเงียบงันที่เป็นเหมือนคลื่นใต้น้ำ ซัดสาดอยู่ลึกล้ำภายใต้หน้ากากของความสงบนิ่งที่ห้องโถงกลางเรือนใหญ่ คุณหนูศิรินทร์นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้มุกตัวเดิมมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว สองมือบางกำแน่นเข้าหากันจนเล็บยาวที่เคลือบสีชมพูอ่อนจิกซึมลงบนเนื้อเนียน ใบหน้าสะสวยที่เคยมั่นใจในเกียรติและศักดิ์ศรีของลูกผู้ดีในเวียงบัดนี้ซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปนอกชานเรือนด้วยความหวาดระแวงและกระสับกระส่ายทุกลมหายใจเข้าออก ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนงานหรือเสียงไม้สักลั่น หญิงสาวจะสะดุ้งโหยงและรีบหันไปมองทันทีด้วยความหวาดกลัวว่าจะเป็นร่างสูงใหญ่ของพ่อเลี้ยงภูผาเดินเข้ามาเช็กบิลความผิดของเธอแต่ความจริงกลับทรมานยิ่งกว่านั้น...ตลอดทั้งวัน พ่อเลี้ยงภูผาไม่ได้ก้าวเท้า

ความเงียบอันเหน็บหนาวทวีตัวแน่นหนาจนแทบไม่มีอากาศหายใจอยู่กลางโถงเรือนใหญ่ไม้สักทอง ควันจากถ้วยชาพลับร้อน ๆ ของคุณหญิงพิมพาลอยม้วนเอื่อยเฉื่อยขึ้นสู่เพดานสูง ขัดกับกระแสอารมณ์อันตึงเครียดและกดดันจนแทบจะระเบิดออกของคนในห้อง พ่อเลี้ยงภูผายังคงยืนตระหง่าน บดบังร่างเล็กโปร่งของแก้วตาไว้ด้านหลังด้วยเงาร่างหนาบึกบึน ฝ่ามือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด เส้นเลือดบนขมับปูดโปนขบกรามจนเป็นสันนูน ชายหนุ่มผู้ทรงอำนาจแห่งไร่ภูผาตะวันบัดนี้กลับตกอยู่ในสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและยากที่จะปฏิเสธข้อบังคับอันเด็ดขาดของผู้เป็นป้า"ทำไมเงียบไปล่ะตาภู... คำสั่งของฉันมันเข้าใจยากตรงไหน" คุณหญิงพิมพาเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่เรียบเนิบ ทว่าทอดระลอกความเด็ดขาดกดข่มอย่างเหนือกว่า "ในเมื่อเรื่องรุ่มร่ามประพฤติตนข้ามเส้นแบ่งฐานะมันหนาหูขึ้นมาถึงในเวียง แกก็ควรจะจัดการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ส่งเด็กคนนี้ออกจากไร่ไปซะ ชื่อเสียงของตระกูลตะวันรุ่งจะได้ไม่มัวหมองไปมากกว่านี้"ภูผาสูดหายใจเข้าปอดลึก พยายามประคองน้ำเสียงทุ้มต่ำให้คงความสงบนิ่งและเยือกเย็นที่สุดเพื่อซ่อนกระแสความเดือดดาลขีดสุดในอก ชายหนุ่มร