บททั้งหมดของ กลิ่นแก้วในสวนพลับ: บทที่ 1 - บทที่ 10

แสงแดดจัดจ้าช่วงสายขับไล่ม่านหมอกหนาให้ลอยละลิ่วหายไปในกลีบเมฆ ทว่าลมหนาวยังคงพัดโชยมาเป็นระยะพอให้ผิวเนื้อเย็นเยือก สองสัปดาห์แล้วที่แก้วตากลายเป็นคนงานเต็มเวลาของไร่ภูผาตะวันอย่างสมบูรณ์ เด็กหนุ่มพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ได้มาวิ่งเล่นสนุก ๆ แต่ตั้งใจทำงานหนักไม่แพ้ผู้ใหญ่ โดยเฉพาะหน้าที่ในส่วน โรงบ่มและตากแห้ง ซึ่งลุงอินจัดการมอบหมายให้เพราะเห็นว่าแดดไม่แรงเกินไปนัก “แก้วตาจ๋า รบกวนยกถาดพลับฝานชุดนี้ไปเรียงที่ชั้นตากด้านนอกทีสิลูก แดดกำลังสวยเลย” ป้าสมใจ คนงานหญิงวัยกลางคนร้องบอกพลางส่งยิ้มใจดีให้ “ได้ครับป้าสม” แก้วตารับคำเสียงใส เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปยกถาดไม้ขนาดใหญ่ที่บรรจุเนื้อผลพลับสีส้มสดซึ่งถูกปอกเปลือกและฝานเป็นแผ่นบางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเพื่อเตรียมทำ พลับอบแห้ง สินค้าขึ้นชื่ออีกชิ้นของไร่ น้ำหนักของถาดไม้บวกกับปริมาณผลไม้ทำให้ข้อมือขาวบางต้องเกร็งจนสั่นน้อย ๆ แผ่นหลังบางเหยียดตรง พยายามทรงตัวก้าวเดินอย่างระมัดระวัง แม้จะหนักจนหน้าดำหน้าแดงทว่าใบหน้าหวานยังคงประดับด้วยรอยยิ้มสู้ชีวิต แก้วตาค่อย ๆ พยุงถาดไม้ก้าวข้ามธรณีประตูโรงเรือนออกไปยังลานตากก

แสงแดดอ่อน ๆ ของเช้าวันใหม่สาดส่องกระทบยอดหลังคาแป้นเกล็ดของเรือนไม้สักทองหลังใหญ่ ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของไร่ภูผาตะวัน รอบบริเวณตัวเรือนโอบล้อมด้วยสวนดอกไม้เมืองเหนือและทิวต้นพลับที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศยามเช้าเช่นนี้เงียบสงบ มีเพียงเสียงนกร้องกระจิบกระแวบและเสียงใบไม้ไหวตามแรงลมหนาวที่พัดโชยมาเป็นระลอก หอบเอาความเย็นเยือกและกลิ่นหอมสะอาดของน้ำค้างบนยอดหญ้าเข้ามาทักทาย ที่บริเวณบันไดทางขึ้นเรือนใหญ่ ร่างเล็กของแก้วตายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ด้วยความประหม่า วันนี้เด็กหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่แม้จะยังดูโคร่งกว่าตัวไปนิด แต่ก็ถูกซักและรีดมาอย่างเรียบร้อย กางเกงผ้าเนื้อหนาสีเข้มขับให้เรียวขอดูโปร่ง ผิวแก้มกลมอมชมพูระเรื่อบัดนี้ถอดสีเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น มือบางทั้งสองข้างกุมเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีด “เอาเถอะลูก... ไม่ต้องตื่นเต้นไป หายใจเข้าลึก ๆ” ลุงอิน หัวหน้าคนงานผู้เป็นพ่อเดินมาตบไหล่ลูกชายเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ “พ่อเลี้ยงท่านเป็นคนขรึม พูดน้อย แต่ท่านใจดีและมีเหตุผลเสมอ ตั้งใจทำงานให้คุ้มค่าจ้างและสวัสดิการที่ท่านมอบให้

หลังจากบ่ายวันนั้น บรรยากาศภายในห้องทำงานบนเรือนใหญ่ของไร่ภูผาตะวันก็ตกอยู่ในความเงียบเชียบที่ชวนให้หัวใจทำงานหนักยิ่งกว่าเดิม สายลมหนาวปลายฝนต้นหนาวยังคงพัดโชยมาปะทะบานหน้าต่างไม้สักทองอย่างต่อเนื่อง ทิ้งให้ความเย็นเยือกโอบล้อมตัวเรือน ทว่าความร้อนรุ่มที่เกิดขึ้นภายในอกของคนสองคนกลับไม่มีท่าทีว่าจะลดน้อยลงตามอุณหภูมิภายนอกเลยสักนิด แก้วตานั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมตัวเดิมฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือบางจับปากกาลูกลื่นแน่นจนปลายนิ้วขึ้นสีซีด ดวงตาเรียวรีพยายามจับจ้องอยู่กับตัวเลขบัญชีรายรับ-รายจ่ายของคนงานในแปลงพลับฝั่งตะวันออก แต่ทว่า... สมาธิของเด็กหนุ่มกลับกระเจิดกระเจิงไปไกล ทุกครั้งที่เขาขยับปลายนิ้ว ภาพเหตุการณ์ที่พ่อเลี้ยงภูผาก้าวเข้ามาประชิดกุมข้อมือ พร้อมกับกระซิบสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าต่ำว่า ห้ามมองใครนอกจากฉัน มันยังคงฉายซ้ำและดังก้องอยู่ในหัวสมองจนผิวแก้มกลมร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ “พ่อเลี้ยงครับ... ตรงนี้ ยอดบิลค่าน้ำมันรถแทรกเตอร์ของอาทิตย์ก่อน มันไม่ตรงกับยอดในใบเสร็จหลักครับ” แก้วตาตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบเสียงแผ่วเบา หวังจะใช้เรื่องงานช่วยดึงตัว

สายลมหนาวพัดกรรโชกหอบเอาไอหมอกสีขาวจัดลงมาปกคลุมทั่วทั้งแปลงพลับท้ายไร่ ภูผาตะวัน จนขาวโพลนไปหมด ละอองความชื้นแฉะของผืนดินหลังรอยฝนทำให้บรรยากาศยิ่งดูเยือกเย็นและอ้างว้าง แก้วตาวิ่งกระหืดกระหอบฝ่าดงหญ้าที่เปียกปอนมาหยุดยืนอยู่หลบมุมข้างลังไม้ใบเก่าหลังโรงเรือนคัดแยก ทั่วทั้งร่างเล็กสั่นเทาไม่ใช่เพียงเพราะความหนาวเหน็บที่พัดปะทะผิวเนื้อ ทว่าแผ่ซ่านมาจากความเจ็บปวดลึกซึ้งภายในอก “ฮึก... ฮือ...” เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางสีพีชที่บัดนี้สั่นระริก แก้วตานั่งคุกเข่าซุกหน้าลงกับหัวเข่าของตัวเอง สองมือบางกอดกระชับเสื้อไหมพรมตัวโคร่งสีครีมที่พ่อเลี้ยงภูผาซื้อไว้ให้แน่น ราวกับจะอาศัยความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่ช่วยประคองหัวใจดวงน้อยที่กำลังสั่นคลอน หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มใสจนเปียกชุ่ม ขับเน้นให้ผิวแก้มกลมดูซีดเซียวลงทันตา ปลายนิ้วชี้เรียวบางของเด็กหนุ่มยังมีหยาดเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย นึกถึงตอนที่เศษกระเบื้องบาดเข้าที่ผิวเนื้อเนียน ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยสักนิดกับน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่ตวาดก้องตำหนิความซุ่มซ่ามของเขาต่อหน้าคุณหนูศิ

กลิ่นหอมกรุ่นของขี้ผึ้งและตอกไม้ไผ่ที่ผ่านการดัดเป็นโครงโชยอบอวลไปทั่วชานระเบียงกว้างของเรือนใหญ่ในเย็นวันต่อมา ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินอมม่วงเข้มขณะที่พระอาทิตย์อัสดงลาลับขอบดอยสูง ทิ้งไว้เพียงแสงเรืองดวงไฟสีส้มรำไรตรงปลายฟ้า ลมหนาวระลอกใหญ่พัดมาจนยอดต้นพลับไหวเอน ใบไม้สีแดงส้มร่วงหล่นสู่ผืนดินชื้นแฉะ ค่ำคืนนี้เป็นคืนสำคัญของคนเมืองเหนือ... เทศกาลยี่เป็งหรือวันลอยกระทงที่คนงานในไร่ภูผาตะวันต่างพากันหยุดพักผ่อนเพื่อเตรียมฉลองเทศกาลหลังจากตรากตรำเก็บเกี่ยวผลผลิตมาแรมเดือน บนเรือนใหญ่บัดนี้เงียบสงบลงกว่าทุกวัน แก้วตากำลังนั่งชันเข่าอยู่บนเสื่อกกผืนหนา มือบางประคองโครงโคมลอยกระดาษว่าวสีขาวนวลอย่างระมัดระวัง นิ้วเรียวเล็กที่แปะพลาสเตอร์ยาแผ่นบางค่อย ๆ ใช้พู่กันแตะสีอะคริลิกสีส้มแปะระบายเป็นรูปผลพลับกลมแป้นลูกเล็ก ๆ ลงบนผืนกระดาษอย่างตั้งอกตั้งใจ รอยยิ้มละมุนตาแต้มแต่งบนใบหน้าหวานทุกครั้งที่ปลายพู่กันลากผ่าน “วาดรูปอะไรน่ะ... แก้วตา” เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังที่ดังขึ้นเหนือหัว ทำเอาแก้วตาที่กำลังใช้สมาธิถึงกับสะดุ้งสุดตัว เด็กหนุ่มรีบวางพู่กันแล้วเงยหน้าขึ้นมอง ก