ตอนที่ 11 : กลิ่นความหวานท่ามกลางลมหนาว

      ความทรงจำในคืนวันยี่เป็งที่ปล่อยโคมลอยเคียงคู่กันท่ามกลางไอหมอก ยังคงทิ้งกระแสความอุ่นซ่านสายหนึ่งไว้ในหัวใจของแก้วตาอย่างแจ่มชัด ลมหนาวของเช้าวันใหม่พัดกระโชกแรงขึ้นจนหยาดน้ำค้างบนยอดหญ้ากลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งใส ทั่วทั้งไร่ภูผาตะวันถูกปกคลุมด้วยสายหมอกหนาทึบอีกครั้ง แต่ภายในห้องทำงานของเรือนใหญ่ บรรยากาศกลับถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกบางอย่างขึ้นทุกวัน

      แก้วตานั่งอยู่บนตั่งไม้ตัวเดิมฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือบางประคองปากกาหมึกซึมด้ามหรูสีน้ำเงินเข้มขลิบทองที่พ่อเลี้ยงมอบให้เป็นของขวัญ ขีดเขียนตัวเลขสรุปยอดกำไรสุทธิจากการส่งออกผลพลับเกรดพรีเมียมล็อตล่าสุดอย่างตั้งอกตั้งใจ ปลายจมูกและพวงแก้มกลมทั้งสองข้างขึ้นสีชมพูระเรื่อเพราะไอเย็นที่เล็ดลอดเข้ามาทางรอยแตกของบานหน้าต่างไม้

      “พ่อเลี้ยงครับ... ยอดบิลของบริษัทสุรพลพานิชตรงนี้ แก้วสรุปตัวเลขเงินปันผลและภาษีหัก ณ ที่จ่ายเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ พ่อเลี้ยงลองตรวจทานดูอีกทีนะครับ”

      เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วเอ่ยทำลายความเงียบแผ่วเบา เด็กหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นประคองสมุดบัญชีเล่มหนาเดินเข้าไปหาคนตัวสูงที่โต๊ะทำงานอย่างนอบน้อม กิริยาท่าทางยังคงแฝงความถ่อมตนและรักษาระยะห่างตามกรอบความเหมาะสมอยู่เสมอ ทว่าแววตาเรียวรีกลับทอประกายความเชื่อมั่นและอบอุ่นขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก

      ภูผาละสายตาจากแผ่นเอกสารสัญญาจัดซื้อใบชา ชายหนุ่มเอนแผ่นหลังหนาพิงกับพนักเก้าอี้ไม้สัก นัยน์ตาคมกริบสีนิลจับจ้องตรงมาที่ร่างเล็กของผู้ช่วยส่วนตัวไม่วางตา ชายหนุ่มไม่ได้ยื่นมือไปรับสมุดบัญชีในทันที แต่กลับกวาดสายตามองสำรวจใบหน้าหวานและผิวพรรณเนียนละเอียดอมชมพูของแก้วตาด้วยสายตาที่ทอดอ่อนลงจนดูละมุนตา

      “วางไว้เถอะ... เรื่องบัญชีถ้าเธอเป็นคนทำ ฉันไม่จำเป็นต้องตรวจซ้ำหรอก” ภูผาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่ง ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับแฝงกระแสความไว้วางใจไว้อย่างท่วมท้น

      “เอ๋?... จะดีเหรอครับพ่อเลี้ยง งานใหญ่ขนาดนี้ถ้าแก้วคิดเลขผิดไปสตางค์เดียว ไร่อาจจะเสียหายได้นะครับ” แก้วตาตาโตถามด้วยความซื่อเดียงสา เอียงคอสงสัยจนเส้นผมสีดำนุ่มสะบัดไหว

      ภูผาหลุดหัวเราะหึในลำคอแผ่วเบา ท่าทางซื่อบื้อน่าเอ็นดูของกระต่ายน้อยตรงหน้ามันช่างทำลายมาดนิ่งสนิทและดุดันของพญาเสือให้มลายหายไปสิ้น ชายหนุ่มยื่นมือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานออกไป คว้าจับข้อมือบางของแก้วตาไว้แผ่วเบาแต่กุมไว้แน่น ดึงรั้งให้คนตัวเล็กขยับเข้ามาชิดติดขอบโต๊ะทำงานมากขึ้น

      “ฉันบอกว่าไว้ใจ... ก็คือไว้ใจ” ภูผาสำทับเสียงเข้มแกมเอาแต่ใจตามนิสัย ชายหนุ่มปล่อยมือจากข้อมือบางแล้วเลื่อนขึ้นไปแตะซับตรงพวงแก้มกลมที่เย็นเฉียบเพราะไอหนาวอย่างทะนุถนอมที่สุด “แล้วนี่... ผิวเย็นเฉียบเชียว เตาผิงในห้องยังอุ่นไม่พอหรือไง ทำไมไม่ขยับไปนั่งใกล้ ๆ”

      “แก้ว...แก้วสบายดีครับพ่อเลี้ยง ไม่ได้หนาวขนาดนั้นครับ” แก้วตาอ้อมแอ้มตอบ เสียงหวานสั่นระทวยแทบไม่เหลือเสียงพูด ใบหน้าหวานร้อนผ่าวราวกับมีใครเอาไฟมาอัง แดงก่ำลามไปจนถึงใบหูเมื่อปลายนิ้วโป้งหยาบของพ่อเลี้ยงขยับไล้ผิวแก้มเนียนของเขาแผ่วเบา สัมผัสอันแสนอ่อนโยนดั่งสายลมอุ่นในฤดูหนาวทำเอาเด็กหนุ่มตัวแข็งทื่อทำตัวไม่ถูก

      “ปากแข็ง... ตัวสั่นขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่หนาวอีก ดื้อจริง ๆ” ภูผาแกล้งดุเสียงเรียบ ทว่าสายตาคู่คมที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียวรีกลับฉายแววรักใคร่และโหยหาอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มยอมละมือออกจากใบหน้าหวานอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะตบไหล่บางที่จมอยู่ในเสื้อไหมพรมเบา ๆ “ไปนั่งพักเถอะ เดี๋ยวช่วงสายป้าสมใจจะยกสำรับของว่างขึ้นมาให้ เห็นบอกว่าจะทำขนมสูตรใหม่จากพลับในไร่”

      “ครับ... พ่อเลี้ยง” แก้วตารับคำเสียงแผ่ว ก้มหน้าหลบสายตาคมวิ่งกลับไปนั่งที่ตั่งไม้ของตนตามเดิม หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรักที่ดำเนินไปอย่างละเมียดละไมและบ่มเพาะผ่านความสโลว์เบิร์นมาเนิ่นนาน กำลังทำลายกำแพงความกลัวในใจของเด็กหนุ่มลงทีละน้อย โดยที่ไม่มีคำบอกรักหลุดออกมาให้ต้องสับสนอีก

      ช่วงสายของวัน แสงแดดสีทองรำไรเริ่มส่องทะลุม่านหมอกหนาลงมากระทบยอดหลังคาเรือนใหญ่ ป้าสมใจเดินประคองถาดเครื่องเคลือบดินเผาเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มแจ่มใส กลิ่นหอมหวานเข้มข้นจาง ๆ ของแป้งอบและผลไม้เมืองหนาวโชยอบอวลมาแตะจมูกชวนให้น้ำลายสอ

      “พ่อเลี้ยงคะ แก้วตาจ๋า ป้าทำเค้กผลพลับครีมสดอบน้ำผึ้งมาให้ชิมค่ะ พลับรุ่นสุดท้ายของปีนี้หวานจัดนัก ป้าเลยลองเอามาเนื้อกวนทำไส้เค้กดู” ผู้อาวุโสเอ่ยพลางจัดวางจานขนมหน้าตาน่าทานลงบนโต๊ะรับแขกกลางห้อง

      เนื้อเค้กสีเหลืองนวลฟูนุ่ม สลับชั้นด้วยครีมสดสีขาวละมุนและเนื้อผลพลับเชื่อมน้ำผึ้งธรรมชาติสีส้มทองประกาย ดูงดงามและน่าทานเข้ากับบรรยากาศกรุ่นกลิ่นอายฤดูหนาวเป็นที่สุด แก้วตาตาโตด้วยความตื่นตระหนก เด็กหนุ่มรีบเดินเข้าไปช่วยป้าสมใจจัดแจงถ้วยน้ำชาร้อนต้อนรับ

      “หอมจังเลยครับป้าสม หน้าตาสวยมากเลยครับ” แก้วตาเอ่ยชมเจื้อยแจ้ว แววตาประกายวิบวับราวกับดวงดาว

      “ถ้าชอบก็ทานเยอะ ๆ เลยนะลูก ป้าทำมาเผื่อหนูด้วย... พ่อเลี้ยงคะ ลองชิมดูสิคะว่ารสชาติผ่านไหม” ป้าสมใจหันไปบอกเจ้าของไร่หนุ่มที่เดินตามมาสมทบ

      ภูผานั่งลงบนโซฟาตัวยาว นัยน์ตาคมจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานของแก้วตาที่กำลังยืนลุ้นจนตาหยีดั่งดวงจันทร์เสี้ยว ชายหนุ่มใช้ส้อมตัดเนื้อเค้กชิ้นพอดีคำส่งเข้าปาก รสสัมผัสนุ่มละมุนของแป้งเค้กและความหวานฉ่ำกลมกล่อมของผลพลับสดเคี่ยวน้ำผึ้งกระจายไปทั่วโพรงปาก ขับเน้นกลิ่นอายอันอุดมสมบูรณ์ของผืนดินภูผาตะวันได้อย่างดีเยี่ยม

      “เป็นอย่างไรบ้างครับ... อร่อยไหมครับพ่อเลี้ยง” แก้วตาถามเสียงแผ่ว พลางลุ้นจนตัวโก่งมือบางประสานกันแน่น

      “อร่อยมาก... รสชาติหวานฉ่ำกำลังดี ไม่เลี่ยน” ภูผาเอ่ยชมเสียงทุ้ม นัยน์ตาคมกริบยังคงไม่ละไปจากใบหน้าหวานของคนตรงหน้า “หวานละมุน... เหมือนคนที่ช่วยคัดเกรดผลไม้ไม่มีผิด”

      คำชมที่แฝงความนัยอย่างเปิดเผยทำเอาป้าสมใจถึงกับอมยิ้มกริ่มขอตัวเดินเลี่ยงออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้แก้วตายืนหน้าถอดสีเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำจนลามไปถึงคอเสื้อเชิ้ต เด็กหนุ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องอยู่ตามลำพังกับคนตัวโตในบรรยากาศที่หวานล้ำยิ่งกว่าขนมตรงหน้า

      “พ่อเลี้ยงก็... ชมแก้วเกินไปแล้วครับ ป้าสมเป็นคนทำต่างหาก แก้วแค่ช่วยปอกเปลือกเอง” แก้วตาอ้อมแอ้มตอบ เสียงหวานสั่นระทวย ขยับก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่างตามความเคยชิน

      “ฉันไม่ได้ชมป้าสม... ฉันชมเธอ” ภูผาเอ่ยเสียงทุ้มพร่าต่ำ ชายหนุ่มขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าสืบเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กช้า ๆ จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว แผงอกกว้างทอดเงาครอบคลุมตัวแก้วตาไว้จนมิด ชายหนุ่มเอื้อมมือหนาไปจับปีกหมวกสานใบเก่าที่แก้วตาวางพาดไว้บนโต๊ะ นำมาสวมลงบนกลุ่มผมนุ่มของเด็กหนุ่มแผ่วเบาก่อนจะขยับดึงลงมาบดบังดวงตาเรียวรีที่กำลังสั่นไหว

      “เสื้อผ้าไหมพรมที่ซื้อให้... ใส่แล้วอุ่นดีไหม” ภูผาถามเรียบนิ่ง ทว่ากระแสเสียงกลับนุ่มนวลชวนฟังที่สุด สองมือหนากุมไหล่บางไว้แน่น จัดแจงกระชับคอเสื้อคลุมให้เข้าที่ บดบังสายลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามาทางช่องประตู

      “อุ่น...อุ่นมากเลยครับพ่อเลี้ยง แก้วชอบมากครับ” แก้วตาตอบเสียงแผ่ว ซ่อนหน้าลงกับปกเสื้อเพื่อหลบสายตาคมกริบสีนิลที่จ้องตรงลงมา ไอร้อนจากกายหนาและกลิ่นอายสะอาดประจำตัวของพ่อเลี้ยงโอบล้อมรอบตัวเขาไว้ดั่งปราการที่ปลอดภัยที่สุด ละลายทุกความกลัว ความสับสน และคำนินทาในใจให้มลายหายไปสิ้น

      “อืม... ชอบก็ใส่ไว้บ่อย ๆ สวัสดิการของผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน... มีให้เธอคนเดียวเท่านั้นเข้าใจไหมเด็กดื้อ” ภูผากระซิบประโยคนั้นชิดใบหูบาง สัมผัสอันแสนทะนุถนอมของผู้ชายคนนี้ กำลังทำลายกำแพงความเจียมตัวในใจของแก้วตาลงทีละน้อย บ่มเพาะความผูกพันให้เข้มข้นงดงาม

      ช่วงบ่ายคล้อย ยามที่พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำทอแสงสีส้มทองพาดผ่านทิวเขาสลับซับซ้อน บรรยากาศรอบไร่ภูผาตะวันกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอันแสนโรแมนติก แก้วตาเดินเคียงคู่ไปกับร่างสูงใหญ่ของพ่อเลี้ยงภูผามาตามแนวระเบียงไม้ทอดยาวของเรือนใหญ่ เพื่อตรวจตราดูความเรียบร้อยของกองลังผลไม้เตรียมจัดส่งรอบเย็น ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะหอบเอาละอองไอหมอกสีขาวลอยล่องคลุมเครือผืนดินชื้นแฉะ

      “ปีหน้า... แก้วอยากลองเสนอให้ทำแยมผลพลับสูตรผสมเนื้อพีชสดดูครับพ่อเลี้ยง แก้วคิดว่าสีสันมันจะสวยงามและมีกลิ่นหอมหวานเฉพาะตัว น่าจะติดตลาดได้ง่ายครับ” แก้วตาเอ่ยอธิบายเจื้อยแจ้ว แววตาประกายความรู้และความมุ่งมั่นฉลาดเฉลียวดั่งกระต่ายน้อยสู้ชีวิตลืมความประหม่าไปจนหมดสิ้น

      ภูผาหยุดเดิน ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมามองคนข้างกาย นัยน์ตาคมจับจ้องอยู่ที่รอยยิ้มหวานสดใสที่แต้มแต่งบนใบหน้าหวานไม่วางตา... รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจอันนิ่งขรึมของชายหนุ่มวัยสามสิบสองปีเต็มไปด้วยความสุขล้นปรี่แผ่ซ่านเข้ามาละลายลมหนาวในใจจนหมดสิ้น

      “อืม... ความคิดดี ไว้หมดฤดูเก็บเกี่ยวนี้ ฉันจะให้คนเตรียมแปลงทดลองปลูกพีชสดตามที่เธอต้องการ” ภูผาเอ่ยเสียงทุ้ม พลางเอื้อมมือหนาไปปัดละอองหมอกที่เกาะอยู่บนเส้นผมสีดำนุ่มของแก้วตาออกให้อย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุด สัมผัสที่แผ่วเบาทว่าหนักแน่นทำเอาแก้วตาตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก

      “พ่อเลี้ยง... ใจดีกับแก้วเสมอเลยนะครับ” แก้วตาถามเสียงแผ่ว แววตาสั่นไหวด้วยความซาบซึ้งจนล้นปรี่

      “เพราะเธอเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน... และเป็นคนที่ฉันไว้ใจที่สุด” ภูผาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าสายตาคู่คมที่มองตรงลงมาในวินาทีนี้นั้น... มันช่างอบอุ่นดั่งแสงตะวันยามเช้าที่ส่องทะลุผ่านม่านหมอกหนา ละลายทุกเส้นแบ่งระนาบทางสังคมและความเจียมตัวในใจของเด็กหนุ่มจนหมดสิ้น...