All Chapters of ภารกิจพิชิตใจเพื่อน(เกย์): Chapter 11 - Chapter 19

คำพูดว่า’ ขอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น’ ทำให้เวลาถึงกับคิดไม่ตก หลังจากที่ได้ยินประโยคนั้นจากปากตุลย์เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ มีเพียงตุลย์ที่ขอคอนแทคส่วนตัวของเขาแล้วทักไลน์ส่วนตัวมาขอนัดพบอีกครั้งพรึบ~ไฟในห้องนอนถูกเปิดอัตโนมัติเมื่อเวลาเปิดประตูเข้ามาในบ้าน ตอนแรกเขาเหม่อจนเกือบจะเดินเข้าห้อง ทว่าเสียงหวานก็เรียกเขาไว้“นาที”น้ำเสียงที่เศร้าจนน่าใจหายทำให้ชายหนุ่มต้องหันกลับมามอง“ยังไม่นอนหรือไง นี้มันก็ดึกแล้ว”ดวงตาคมเงยหน้ามองนาฬิกาดิจิตอลก็เห็นว่ามันเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว“รอแกน่ะ”เสียงเศร้าไม่ต่างจากหน้าตาของนลินทำให้เวลาแทบจะหยุดหายใจ อะไรที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้เศร้าขนาดนี้ความห่วงใยที่มีทำให้เขาต้องเดินตรงไปหาเธอ สองแขนจับแขนทั้งสองข้างของเธออย่างแผ่วเบา“เป็นอะไรหรือเปล่า”“หึ”นลินหัวเราะออกมาเบาๆ เธอจะปกติได้ยังไง ในเมื่อคนที่เธอรักพึ่งกลับมาจากการพบแฟนเก่า มิหนำซ้ำพอมาถึงเขากลับรีบเดินเข้าห้องโดยไม่สังเกตเห็นเธอด้วยซ้ำใบหน้าสวยเงยหน้ามองเพดาน เพราะน้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มเอ่อขึ้นมาในดวงตา เธอกลัวเหลือเกินว่ามันจะไหลอาบแก้มให้เขาได้เห็นเธอเข้าใจแล้วความรู้สึกหึงหวงที่นาทีเค

ตลอดทั้งคืนชายหนุ่มกอบโกยความสุขจากร่างของหญิงสาวจนแทบจะไม่ได้นอนพักผ่อน จนในที่สุดเขาก็มาหยุดในตอนเกือบเช้าร่างบางนอนซบลงบนอกกว้าง ดวงตากลมโตหลับลงด้วยอาการเหนื่อยล้า ภายในใจได้แต่ตะโกนด่าตัวเองที่ไปท้าทายเขาแบบนั้น ทว่าหากย้อนเวลากลับไปได้เธอก็เลือกที่จะทำแบบเดิมรอยยิ้มเล็กปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยเมื่อนึกย้อนถึงความคิดของตัวเอง ป่านนี้เขาคงคิดว่าเธอเป็นยัยขี้อ่อยไปแล้วล่ะมั้งฟึ่บ~นิ้วเรียวใหญ่ปาดลงบนจมูกอย่างรู้ทัน ทำให้คนที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ลืมตาขึ้นมามอง“ยิ้มอะไร”เขาถามออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เมื่อเห็นว่าคนที่นอนอยู่มีท่าทางดีใจเสียมากกว่าเสียใจที่เสียครั้งแรกให้กับเขา“ป๊าวว ก็แค่ยิ้ม”นลินพูดเสียงสูงก่อนจะยิ้มแล้วแกล้งพลิกตัวนอนหันหลังให้เขา ทว่าคนที่รู้ทันกลับจับเธอพลิกหน้ามาฝั่งเดิม“เจ็บไหม”ชายหนุ่มถามออกไปด้วยน้ำเสียงเศร้าปนรู้สึกผิด ทั้งๆ ที่เขารู้ว่าเป็นครั้งแรกของเธอแต่เขากลับใช้งานเธอหนักอย่างไม่น่าให้อภัย“ไม่เจ็บหรอก..แต่บวมนิดนึง”ร่องรอยที่ปรากฏอยู่เป็นสิ่งที่เธอไม่อาจจะปฏิเสธได้“กรี๊ด! ทำอะไรของแกน่ะ!”ความตกใจทำให้นลินหดขาเข้ากับตัว เมื่อจู่ๆ เวลาก็มุดลงไป

ร่างสูงโปร่งยืนอยู่หน้าคฤหาสน์รู้ก่อนจะเงยหน้ามองสำรวจบริเวณรอบๆ บ้าน โดยที่มีตุลย์ยืนอยู่เคียงข้างทว่าตุลย์ในวันนี้กลับดูแปลกไปราวกับเป็นคนละคน เพราะตุลย์คนก่อนพยายามทำทุกวิธีเพื่อไม่ให้เขามาที่นี้ แต่ตุลย์คนนี้กลับอยู่ในท่าสบายๆ“จำที่นี้ได้ไหม ครั้งหนึ่งผมเคยมาส่งคุณที่นี้”เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าในความเรียบนิ่งกลับมีความเศร้าปนอยู่ เวลาหันไปมองเขาแทบจะทันทีเพื่อรอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อ“ตอนนั้นหัวใจผมแทบสลายเลยล่ะ เพราะผมไม่มีทางเลือก ผมได้แต่บอกกับตัวเองว่าจะไม่ยอมให้คุณมาที่นี้อีกหลังจากที่คุณหายไปเป็นเดือน แต่พอคุณกลับมา สุดท้ายผมก็ถูกบังคับให้พามาอยู่ดี”แววตาของเขาบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าสิ่งที่พูดออกมาไม่ใช่เรื่องโกหกดวงตาคมมองสบตาเวลาด้วยแววตาที่สั่นไหว“เขารอคุณนานแล้ว เราเขาไปเถอะ”พูดจบตุลย์ก็ยื่นมือมาบีบไหล่เวลาเบาๆ แล้วค่อยๆ ออกแรงผลักให้เขาเดินเข้าไปในบ้านโดยที่มีเขาเดินตามติดอยู่ไม่ห่างแซะ!ห่างออกไปจากบ้านหลังใหญ่ รถหรูสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ เจ้าของรถคือน้ำขิง ดาราสาวที่เคยมีปัญหากับนลิน ซึ่งด้านข้างของเธอคือผู้จัดการที่แสนรู้ใจที่พึ่งกดถ่ายรูปที่ชายหนุ่

ตลอดหลายวันที่ผ่านมานลินแทบไม่ได้ก้าวขาออกจากห้อง ปิดกั้นตัวเอง ไม่รับสายใคร ไม่ตอบแชทใคร ปิดตัวเองไว้กับความรู้สึกแย่ๆ ที่เธอไม่สามารถจัดการมันได้เวลาเองก็ไม่ได้หายไปเลย เขายังคงพยายามแวะเวียนมาดูเธอ แม้จะไม่กล้าเข้ามาแต่การมายืนอยู่หน้าห้องก็ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจได้บ้าง ว่าคนข้างในยังปลอดภัยดีก๊อก ก๊อก ก๊อกเนิ่นนานกว่าที่เขาจะรวบรวมความกล้าเพื่อเคาะประตูห้องของเธอใบหน้าสวยที่นอนอยู่บนโซฟาผงกหัวขึ้นมาดูเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้งตัวลงนอนเช่นเดิม ตอนนี้หัวใจของเธออ่อนแอเกินกว่าจะเจอหน้าเขา เธอไม่ต้องการพูดหรือเจอเขาอีก ไม่ใช่ว่ากลัวเขา เพียงแต่เธอกลัวใจตัวเองจะตัดใจปล่อยเขาไปไม่ได้นิ้วใหญ่กำลังจะกดรหัสเข้าห้อง ทว่าเขาก็กลัวเกินกว่าจะเปิดประตูเข้าไป ปลายนิ้วยังคงลอยค้างอยู่กับบานประตู แม้จะเป็นรหัสที่เคยกดทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับไม่กล้าจะกดลงแม้แต่เลขเดียวสุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจแล้วก็เดินจากไปหวังว่านลินคนนี้จะเข้มแข็ง รอเขาจัดการเรื่องทั้งหมดได้เมื่อไหร่ แล้วเขาจะกลับมาหาเธออย่างแน่นอนวันแถลงข่าวเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนในที่สุดก็ถึงวันที่นลินต้องแถลงข่าว นลินหอบร่าง

เพราะเสียงของหัวใจกับความคิดมักทะเลาะกันเรื่องของเธอกับเขา นลินเลยเลือกที่จะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปแล้วกลับมาใช้ชีวิตเหมือนแต่ก่อนเธอเปลี่ยนผู้จัดการใหม่และกลับมาเป็นดาราดังเช่นเดิม เพราะวันนั้นที่เวลาช่วยออกหน้ารับแทนทำให้เรื่องที่ว่าเธอคบกับเขาจริงๆ ยังอยู่ ทุกวันในกองจะชอบมีทีมงานแซวเรื่องเขาอยู่บ่อยๆ สิ่งที่นลินทำได้มีเพียงแค่ยิ้มรับ แม้ว่าความจริงแล้วเธอกับเขาแทบจะไม่ได้เจอกันทว่าในความเดียวดายนั้นเธอกลับไม่ได้รู้สึกว่าเหมือนเธออยู่คนเดียว ทุกคืนเธอยังรู้สึกว่าตัวเองสัมผัสถึงเขาได้อยู่ บางครั้งเหมือนว่าเขาเองยังอยู่ใกล้ๆ เธอร่างบางหอบร่างที่เหนื่อยจากการทำงานอยากหนักลงบนโซฟาตรงกลางห้องกระป๋องเบียร์ถูกหยิบออกมาจากตู้เย็นก่อนจะกระดกรวดเดียวจนหมด ความขมและความซ่าของเบียร์แผ่กระจายเข้าไปในร่างกาย เธอหวังว่าความซ่าและความขมจะช่วยทำให้ร่างกายของเธอด้านชาไปบ้าง ทว่ามันกลับตรงกันข้าม เธอยังคงเหงาและคิดถึงเขาตลอดเวลาความรู้สึกคิดถึงที่เธอเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคิดถึงนาทีหรือแฝดของเขาอย่างเวลาเบียร์หลายกระป๋องถูกกรอกเข้าปากอย่างไม่ต้องการรับรู้รสชาติจนสมองของเธอมันเบลอจนแทบไม่ได้สติตึก ตึก