รักแท้แพ้คนเก่า

คำพูดว่า’ ขอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น’ ทำให้เวลาถึงกับคิดไม่ตก หลังจากที่ได้ยินประโยคนั้นจากปากตุลย์เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ มีเพียงตุลย์ที่ขอคอนแทคส่วนตัวของเขาแล้วทักไลน์ส่วนตัวมาขอนัดพบอีกครั้ง

พรึบ~

ไฟในห้องนอนถูกเปิดอัตโนมัติเมื่อเวลาเปิดประตูเข้ามาในบ้าน ตอนแรกเขาเหม่อจนเกือบจะเดินเข้าห้อง ทว่าเสียงหวานก็เรียกเขาไว้

“นาที”

น้ำเสียงที่เศร้าจนน่าใจหายทำให้ชายหนุ่มต้องหันกลับมามอง

“ยังไม่นอนหรือไง นี้มันก็ดึกแล้ว”

ดวงตาคมเงยหน้ามองนาฬิกาดิจิตอลก็เห็นว่ามันเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว

“รอแกน่ะ”

เสียงเศร้าไม่ต่างจากหน้าตาของนลินทำให้เวลาแทบจะหยุดหายใจ อะไรที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้เศร้าขนาดนี้

ความห่วงใยที่มีทำให้เขาต้องเดินตรงไปหาเธอ สองแขนจับแขนทั้งสองข้างของเธออย่างแผ่วเบา

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

“หึ”

นลินหัวเราะออกมาเบาๆ เธอจะปกติได้ยังไง ในเมื่อคนที่เธอรักพึ่งกลับมาจากการพบแฟนเก่า มิหนำซ้ำพอมาถึงเขากลับรีบเดินเข้าห้องโดยไม่สังเกตเห็นเธอด้วยซ้ำ

ใบหน้าสวยเงยหน้ามองเพดาน เพราะน้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มเอ่อขึ้นมาในดวงตา เธอกลัวเหลือเกินว่ามันจะไหลอาบแก้มให้เขาได้เห็น

เธอเข้าใจแล้วความรู้สึกหึงหวงที่นาทีเคยมีให้ตุลย์ แต่กับตุลย์พวกเขาสองคนรักกัน แม้ตุลย์จะเคยคบผู้หญิงแต่ตอนนี้เขาก็ชัดเจนว่าชอบนาที ต่างจากเธอกับนาทีที่ไม่รู้ว่าอยู่ในฐานะอะไร ความรู้สึกที่มี ก็คงมีแต่เธอที่คิดไปเอง

“เป็นอะไร ร้องไห้หรอ”

และแม้จะพยายามกลั้นไว้เท่าไหร่น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลออกมาในที่สุด

หมับ~

เพื่อปิดบังความอ่อนแอในใจ นลินเลือกที่จะซบหน้าลงบนแผ่นอกกว้างของเวลาแทน แขนที่เรียวเล็กตวัดรอบเอวดึงคนตรงหน้าเข้ามากอด โชคดีเหลือเกินที่เขาไม่ได้ผลักไสเธอ

“ขอนอนด้วยได้ไหม”

คำเดียวสั้นๆ ที่ออกมาจากใจทำให้หัวใจของเวลาดับวูบ เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร แต่ฟังจากน้ำเสียงเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าเธอกำลังเสียใจมาก

“ได้สิ”

8.00 น.

เช้าวันใหม่ของการทำงาน นางเอกสาวนั่งอยู่หน้ากระจกโดยมีช่างแต่งหน้าและช่างทำผมกำลังช่วยกันเนรมิตความสวยให้เธอ ทว่าคนที่ถูกแต่งหน้าอยู่กลับไม่ได้สนใจจะมองความสวยของตัวเองเลย ดวงตาคู่สวยยังคงจับจ้องไปยังนาทีที่กำลังก้มหน้าตอบข้อความซึ่งเธอแทบจะไม่ต้องเดาว่าเจ้าของข้อความนั้นคือตุลย์

และใช่ เมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอน เพราะมัวแต่นอนตอบข้อความของตุลย์ทั้งคืน เขาสนใจแต่ตุลย์จนไม่ทันสังเกตเห็นว่าคนที่กำลังนอนกอดเขาอยู่เห็นทุกอย่าง เห็นทุกข้อความที่พวกเขาคุยกัน เขานัดกันเพื่อจะไปเจอกันอีกในเย็นวันนี้ และสถานที่ที่นัดกันก็คือห้องของตุลย์

หญิงสาวรู้สึกอ่อนล้าเหลือเกินที่รู้ว่าตัวเองกำลังสู้กับอะไร แต่ก่อนไม่ว่ายังไงเธอก็พร้อมจะสู้ แม้จะไม่เห็นเส้นชัยเธอก็พร้อมจะสู้ แต่พอลงสนามจริงเธอกลับรู้สึกไร้เรี่ยวแรงที่จะสู้ ก็ไม่รู้ว่าจะสู้ยังไง ในเมื่อคนชนะถูกล็อกมงไว้แล้ว

ตลอดเวลาการทำงานสติของนลินไม่เคยอยู่กับงานที่ทำเลย สายตาของเธอจับจ้องไปยังการกระทำของเวลาตลอดเวลา จนผู้กำกับและทีมงานต่างเห็นสมควรเป็นเสียงเดียวกันว่าขอยกกอง ให้นลินกลับไปพักผ่อน ดีขึ้นเมื่อไหร่ค่อยกลับมาทำงานต่อ

และแม้ว่าทุกคนในทีมจะมองเห็นความผิดปกติของนลิน ทว่าคนที่มองไม่เห็นกลับเป็นคนใกล้ตัวที่สุด เวลาแทบจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย เพราะสมองของเขาตอนนี้มีแต่คำถามมากมาย

ในแชทการสนทนาที่ตุลย์ทักมาล้วนมีแต่การขอโอกาสการขอโทษ ทุกอย่างล้วนบ่งบอกว่าเขาต้องทำผิดครั้งใหญ่หลวงกับนาที และมันก็ใหญ่มากพอที่จะทำให้นาทีคิดสั้นฆ่าตัวตาย

วันนี้ตุลย์นัดเขาไปที่คอนโด และครั้งนี้เขาก็ตัดสินใจว่าเขาจะไป ในเมื่อทั้งเขาและตุลย์ต่างก็เป็นผู้ชายและที่แตกต่างไปกว่านั้น คือเวลาไม่ใช่เกย์เหมือนนาที และเขาแข็งแกร่งกว่าทางด้านกำลังและการต่อสู้

“นาที..ฉันไม่สบาย”

มือเล็กรั้งแขนเขาไว้ทันทีที่เขายันตัวลุกขึ้นจากโซฟา

ด้วยท่าทางของนลินที่มองตาเปล่าก็รู้ว่าเธอไม่สบาย หากแต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับไม่เคยคิดจะอยู่กับเธอ เขายังยืนยันที่จะไปตามนัดของแฟนเก่า

ใบหน้าหล่อเผยใบหน้าที่เป็นกังวลเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าของคนตรงหน้า ซึ่งในตอนนี้ใบหน้าที่เคยสดใสกลับเศร้าหมอง ราวกับว่าสิ่งที่เธอพูดไม่ใช่เรื่องโกหก

“เดียวหายาให้น่ะ”

พูดจบเขาก็ก้าวขาฉับๆ ไปยังตู้ยาที่แขวนอยู่ในห้องแล้วรีบค้นหายาด้วยท่าทางร้อนรน

เขารู้ว่านลินไม่สบาย แต่ครั้งนี้สำคัญกับเขามากจริงๆ เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาที เพราะถ้าเรื่องนี้เฉลยแล้ว เขาจะได้ยอมรับกับนลินสักทีว่าเขาไม่ใช่นาที ถึงตอนนั้นถ้าเธอยังเลือกที่จะรักเขาต่อ เขาก็จะดูแลเธอให้ดี

‘แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนลิน ที่ผมจะทิ้งคุณไว้แบบนี้’

“กินยาและพักผ่อนนะครับ แล้วเดียวผมจะรีบกลับมา”

ยาเม็ดใหญ่ถูกว่างลงบนมือนลินพร้อมกับน้ำสะอาดแก้วหนึ่ง เขาเพียงแค่ลูบหัวเธอเบาๆ ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป

คนที่กำลังผิดหวังกับการกระทำของเขาได้แต่เค้นหัวเราะอย่างสมเพชตัวเอง เธอไม่ได้ป่วยอย่างที่แสดง หากแต่เธอคิดว่าการป่วยอาจจะเป็นข้ออ้างที่ทำให้เขารั้งอยู่กับเธอ แต่เปล่าเลย เขาไม่เคยคิดจะเลือกเธอเลยตั้งแต่แรกต่างหาก

น้ำตาหยดใสๆ ไหลอาบแก้มโดยที่เธอไม่คิดจะปิดบัง มันไหลออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อตอกย้ำว่าเธอเป็นฝ่ายแพ้แล้ว

ภายในห้องคอนโดหรูที่เงียบสงบตอนนี้มีเพียงเสียงสะอื้นทั้งน้ำตาดังออกมาเป็นระยะๆ