อิ่มอกอิ่มใจ

ตลอดทั้งคืนชายหนุ่มกอบโกยความสุขจากร่างของหญิงสาวจนแทบจะไม่ได้นอนพักผ่อน จนในที่สุดเขาก็มาหยุดในตอนเกือบเช้า

ร่างบางนอนซบลงบนอกกว้าง ดวงตากลมโตหลับลงด้วยอาการเหนื่อยล้า ภายในใจได้แต่ตะโกนด่าตัวเองที่ไปท้าทายเขาแบบนั้น ทว่าหากย้อนเวลากลับไปได้เธอก็เลือกที่จะทำแบบเดิม

รอยยิ้มเล็กปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยเมื่อนึกย้อนถึงความคิดของตัวเอง ป่านนี้เขาคงคิดว่าเธอเป็นยัยขี้อ่อยไปแล้วล่ะมั้ง

ฟึ่บ~

นิ้วเรียวใหญ่ปาดลงบนจมูกอย่างรู้ทัน ทำให้คนที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ลืมตาขึ้นมามอง

“ยิ้มอะไร”

เขาถามออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เมื่อเห็นว่าคนที่นอนอยู่มีท่าทางดีใจเสียมากกว่าเสียใจที่เสียครั้งแรกให้กับเขา

“ป๊าวว ก็แค่ยิ้ม”

นลินพูดเสียงสูงก่อนจะยิ้มแล้วแกล้งพลิกตัวนอนหันหลังให้เขา ทว่าคนที่รู้ทันกลับจับเธอพลิกหน้ามาฝั่งเดิม

“เจ็บไหม”

ชายหนุ่มถามออกไปด้วยน้ำเสียงเศร้าปนรู้สึกผิด ทั้งๆ ที่เขารู้ว่าเป็นครั้งแรกของเธอแต่เขากลับใช้งานเธอหนักอย่างไม่น่าให้อภัย

“ไม่เจ็บหรอก..แต่บวมนิดนึง”

ร่องรอยที่ปรากฏอยู่เป็นสิ่งที่เธอไม่อาจจะปฏิเสธได้

“กรี๊ด! ทำอะไรของแกน่ะ!”

ความตกใจทำให้นลินหดขาเข้ากับตัว เมื่อจู่ๆ เวลาก็มุดลงไปใต้ผ้าห่มเพื่อมองสำรวจน้องสาวของเธอว่าบวมจริงอย่างที่เธอว่าหรือเปล่า

“อยู่นิ่งๆ สิ เดียวดูให้”

คนเจ้าชู้เอ่ยเสียงเข้มโดยไม่เงยหน้าออกจากผ้าห่ม นลินเลยทำได้แค่นอนนิ่งๆ ตามที่เขาสั่ง

สองขาเล็กถูกยกให้ชันเข่าขึ้น ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะขยับเข้าไปใกล้ๆ ไออุ่นจากลมหายใจตกกระทบนอนสาวที่กำลังอ้ารอเขาอยู่ทำให้เจ้าของร่างรู้สึกสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย

“บวมจริงๆ ด้วย”

เขาพึมพำกับตัวเองก่อนจะก้มหน้าลงใกล้ๆ กลีบเนื้อสาวชมพูในตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจากการใช้งานอย่างหนัก ก่อนจะประกบจูบลงไปอย่างแผ่วเบา

“กรี๊ด!”

ร่างบางที่ถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัวพยายามจะบีบขาลงเพราะความตกใจ ทว่าขาของเธอที่ถูกมือใหญ่ล็อกไว้จนขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

คนเจ้าเล่ห์เริ่มเม้มดูติ่งเนื้อที่สั่นไหวจนเจ้าของร่างต้องครางออกมาด้วยความเสียว

“นาที..อ๊า ฉันไม่ไหวแล้วน่ะ อื้อ”

“ผมไม่ทำอะไรเกินเลยหรอก..ถ้าคุณไม่ขอ”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นก่อนที่เขาจะก้มลงไปจูบอีกรอบ

“อ๊า..นายนี้มัน”

นลินได้แต่บ่นอุ๊ปก่อนจะเริ่มครางขึ้นมาอีกแล้วเพราะคนที่อยู่ใต้ผ้าห่มเริ่มใช้ลิ้นแทรกเข้าไปในกลีบเนื้อแล้วชักเข้าออกรัวลิ้นจนเธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

เขารู้ว่ายังไงเธอก็ต้องยอมเขา เขารู้เสมอว่าทำเช่นไรเธอจะขอร้องเขา

เมื่อละเลงลิ้นจนสมใจเขาก็ไม่ลืมที่จะโผล่หน้าขึ้นมา หากแต่ก่อนที่ใบหน้าจะพ้นผ้าห่มออกมา เขาก็ใช้ริมฝีปากดูดเม้มทั่วทั้งร่างกายของเธอไปแล้ว

ร่างหนานอนทับบนเรือนร่างบางโดยที่ท่อนเอ็นอุ่นถูกจ่อไว้ที่หน้ากลีบเนื้ออย่างตั้งใจ

“เห็นไหม บอกแล้วว่าไม่ทำก็ไม่ทำสิ”

“อ๊า~”

นลินแทบจะไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย เพราะคนขี้โกงไม่พูดเปล่าเขายังเริ่มขยับเอวเพื่อให้ท่อนเอ็นอุ่นถูครูดกับกลีบเนื้อ

ดวงตาหวานหลับตาปรือ ริมฝีปากบางเม้มปากด้วยความเสียว ใบหน้าสวยเริ่มแดงก่ำ ความน่ารักของเธอทำให้เขาอดแกล้งไม่ได้

“นาที...ฉันไม่ไหวแล้ว”

แล้วก็เป็นไปตามคาด นลินไม่สามารถอดทนต่อสิ่งยั่วยุของเขาได้ เสียงหวานเอ่ยขอร้องเขาจนได้

“อ๊า”

แล้วเวลาก็มอบความสุขให้เธอทันทีที่ได้ยิน แท่งเอ็นที่ถูกจ่ออยู่กดเข้าไปจนมิดด้ามแล้วเริ่มขยับเอวต่ออย่างบ้าคลั่ง

แม้เมื่อคืนเขาจะกอบโกยจากเธอไปหลายรอบแต่เขากลับไม่เคยรู้สึกเบื่อเธอเลย

สองมือเล็กจิกลงกับผ้าปูที่นอนเพื่อบรรเทาความเสียวที่กลีบเนื้อกำลังเผชิญอยู่

เสียงเนื้อกระแทกเนื้อผสมป่นเปรอกับเสียงครางกระเซาดังลั่นห้อง โชคดีที่เป็นห้องเก็บเสียงหากไม่เช่นนั้นคงได้ยินกันทั่วทั้งชั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

14.00 น.

ศึกที่พึ่งสงบลงเหลือเพียงแค่ร่องรอยผ่านร่างบางและผ้าปูที่นอนที่ยับยู้ยี่ที่เป็นหลักฐานว่าเพลงรักของเขานั้นมันรุนแรงแค่ไหน

“พอแล้วน่า”

คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นทันทีที่ชายหนุ่มเริ่มขยับตัวเพื่อจะจูบเธออีก

“ไหนบอกว่าต้องการ”

เขาเอ่ยแซวเบาๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอ มองสำรวจร่างบางที่พึ่งท้าทายเขาเมื่อคืน คนที่นอนอยู่ตรงนี้กลับดูไม่เหมือนคนปากเก่งคนนั้นเลย

นลินไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแต่ตวัดสายตามองเขาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะใช้มือดันร่างที่บอบซ้ำขึ้นมานั่งบนเตียง

“ยังจะต้องการอะไรอีกตั้งแต่เมื่อคืนนับรวมจนถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไปจะสิบรอบได้ละมั้ง ใครจะแข็งแรงแบบแกละ”

หญิงสาวบ่นอุ๊บก่อนจะทำท่าจะลุกจากเตียงแต่ชายหนุ่มก็ไว้กว่าเขาคว้าแขนเธอไว้เบาๆ เพื่อให้เธอนั่งลงเช่นเดิมก่อน

“อะไร”

“ต่อจากนี้ถ้าผมไม่ใช่นาทีคนเดิมคุณยังจะโอเคกับผมไหม”

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจคำตอบ

“หมายถึงยังไงไม่ใช่นาทีคนเดิม”

“ก็...ไม่ใช่นาทีที่ชอบแต่งตัว ชอบแต่งหน้า ไม่ใช่นาทีที่พูดว่าแก แต่จะพูดว่าผมกับคุณ ไม่ใช่นาทีคนเดิมคนนั้นน่ะ คนที่เป็นเพื่อนคุณ”

“พูดอย่างกับตอนนี้แกเป็นนาทีคนเดิมอย่างนั้นแหละ ทุกวันนี้แกก็ไม่เคยแต่งตัว ไม่เคยแต่งหน้าแล้วก็ไม่เคยเรียกฉันว่าแกนานแล้วล่ะ”

คำพูดของเธอทำให้เวลาอดยิ้มออกมาไม่ได้ อย่างที่เธอพูดเขาไม่เคยเหมือนนาทีได้เลยสักวินาทีเดียว

“แล้ว..นาทีคนนี้กับนาทีคนเดิม คุณชอบคนไหนมากกว่ากัน”

รอยยิ้มที่มีเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกังวล เขามองสบตาคนตรงหน้าอย่างคาดหวังคำตอบ ทว่าเธอก็ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง

“ก็ต้องนาทีคนนี้สิ คนที่ปกป้องฉันได้ คนที่ไม่ต้องคอยบอกให้ฉันทำนู่นทำนี้ แล้วก็เป็นคนที่..”

นลินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะขยับตัวขึ้นมานั่งคร่อมบนตกคนที่เอ่ยถาม

“คนที่อะไร”

คนที่รู้ทันยิ้มออกมา ท่อนแขนแข็งแกร่งโอบกอดร่างบางจนหน้าอกอวบเบียดชิดกับอกแข็งแกร่ง ยอดอกอวดเสียดสีกับยอดอกแข็งแรงจนร่างกายของทั้งคู่ร้อนผ่าว ความเป็นชายพึ่งพ้นพิษออกเริ่มพองตัวแน่นถูไถกับกรีบเนื้อที่กำลังนั่งทับอยู่

สายตาซุกซนของนลินก้มต่ำมองสิ่งที่ก่อตัวอยู่ใต้ร่างก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา ใบหน้าสวยขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลงหายใจอุ่นร้อนของคนตรงหน้า

“ก็คนที่..”

ริมฝีปากเล็กที่ขยับใกล้จนชิดกับริมฝีปากของเวลาเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาก่อนจะเริ่มประกบจูบอย่างร้อนแรงอีกครั้ง

ร่างกายของเขาชั่งดึงดูดเหลือเกิน

เอวเล็กเริ่มขยับตัวเบาๆ บนแท่งเอ็นอุ่นที่กำลังแข็งตัวอยู่ ส่วนหนังด้านบนถูกกลีบสาวถูไถจนส่วนหัวของมันขยับออกเล็กน้อย ความเสียวซ่านทำให้เขาต้องเพิ่มแรงบดขยี้ริมฝีปากให้รุนแรงขึ้นเพื่อระบายความเสียวที่ท่อนเอ็นของเขากำลังเผชิญอยู่

“อื้อ..ไม่เอาแล้ว”

คนขี้แกล้งที่พยายามยั่วก่อนหยุดการกระทำในที่สุด ใบหน้าสวยยิ้มหวานอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะค่อยๆ ลุกออกจากตักของชายหนุ่ม

ใบหน้าหล่อที่รู้ทันกระตุกยิ้มที่มุมปาก เขารู้ว่าคนตรงหน้าเพียงแค่แกล้งแหย่เขาเท่านั้น เธอเพียงแค่ยั่วให้เขาอยากแล้วก็จากไป

แล้วนลินก็จากไปอย่างที่เขาคิดจริงๆ แม้ท่อนเอ็นอุ่นของเขาจะถูกเคลือบไปด้วยน้ำสวาทใสๆ ของนลินที่บ่งบอกว่าเธอเองก็ต้องการเขา ทว่าเขาก็เลือกจะปล่อยเธอไปอย่างที่เธอต้องการจะแกล้ง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยาก แต่เขาใช้งานเธอหนักเกินไปจริงๆ เธอควรได้พักสักที