All Chapters of The Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]: Chapter 91 - Chapter 100

ผู้ครอบครองโอเมก้าจูบลงตรงที่ตราประทับพันธะปรากฏ มันไม่ใช่รอยจาง ๆ อีกต่อไป แต่มันชัดเจนจนเห็นตราโซลาริสอย่างชัดเจน“อย่าไปไหนอีกนะ...อยู่ด้วยกันอยู่กับฉัน”คำพูดแผ่วเบาที่ข้างหู แต่กังวานก้องในหัวใจ เรนน์วางมือไว้ที่หน้าอกข้างซ้ายตรงตำแหน่งของหัวใจ “หัวใจคุณเต้นตุบ ๆ”“มันเต้นว่าเรนน์ เรนน์ เรนน์ต่างหาก”เขาจูบที่หน้าอกของเธอ แล้ววาดลิ้นตวัดเลียยอดตุ่มที่กำลังแข็งเป็นไต“ของเธอเต้นว่าคาร์ก....ดังมาก”อัลฟ่าที่หลงตัวเองและน้ำเน่าที่สุดอยู่ตรงนี้แล้ว คาเซียร์ควบคุมตัวเองอย่างยากลำบาก แต่เขาไม่อยากใช้สัญชาตญาณความใคร่นำทางความรัก คาเซียร์ยืดตัวขึ้นมองเรนน์ สายตาเต็มไปด้วยความหิวกระหาย เรนน์จับจ้องแท่งเนื้อแข็งขึงแล้วเลียริมฝีปาก จากนั้นจึงยกคว้ามือของเขาขึ้นมาดูดอมและเลีย สมองของเรนน์ไม่รับรู้อะไรแล้วในตอนนี้นอกจากทำทุกอย่างด้วยแรงปรารถนาที่ขับเคลื่อนในร่างกาย“เธอทำให้ฉันคลั่งได้เลยนะเรนน์”สิ่งที่ผงาดชูอวดความเป็นเพศรองที่แข็งแกร่งที่สุดหากมันเข้าไปอยู่ในปากคงต้องอ้าจนปวดกราม และคงต้องลงไปลึกถึงลำคอเป็นแน่ เพียงแค่คิดร่างกายก็ร้อนราวกับไม้ที่ไฟง่าย คาเซียร์ยกขาข้างหนึ่งของเรนน์ขึ้นพ

 หลังมรสุมสวาทสาดซัด คล้ายว่าคลื่นลูกใหญ่เคลื่อนเข้ากระแทกฝั่ง จนมวลน้ำแตกกระจายไปหลายระรอกได้สงบลง....คาเซียร์จึงยอมปล่อยให้เรนน์ได้นอนพัก เขากอดเธอเอาไว้แนบอก เรนน์นอนฟังเสียงหัวใจเขาเต้นเป็นจังหวะโดยไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา หากแต่เป็นคาเซียร์ที่เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นลง “สิ่งที่เธอขอฉัน มันไม่มีตั้งนานแล้วล่ะ”หัวใจของโอเมก้าหล่นลงราวกับถูกโยนลงมาจากหน้าผาสูง ไม่มีตั้งนานแล้วหมายถึงไม่มีให้เธอเช่นนั้นเหรอ หรือความรู้สึกและการรับรู้ผ่านพันธะเป็นสิ่งที่เข้าใจผิด เรนน์ทำได้เพียงเงียบและฟังสิ่งที่เขาจะบอกต่อ “เพราะมันเป็นของเธอไปตั้งนานแล้ว”อยู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาทั้งที่ไม่ได้โศกเศร้า ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดร้าวรานแต่กลับมีน้ำตาจำนวนมากไหลอาบหยดลงบนหน้าอกของคาเซียร์ “เสียใจขนาดนั้นเชียว” คาเซียร์กลัวหัวเราะดีใจมากต่างหาก..“ใช่ ก็คุณใจร้ายปล่อยให้เรนน์คิดเองอยู่ตั้งนาน”“ที่จริงเรื่องพันธะระหว่างเราฉันรู้ตั้งนานแล้ว แต่ที่ไม่

   สะโพกสอบรัวกระแทกจนเกิดเสียงตับ ๆ ดังสะเทือนไปทั้งห้องนอนใหญ่ เวลาที่เขานุ่มนวลก็หวามสะท้าน แต่พอรุนแรงก็ทำให้รู้สึกซ่านกระสัน หากต้องเลือกว่าสิ่งใดดีกว่ากันเรนน์คงตอบว่าชอบทั้งสองแบบ และชอบที่สุดคือถูกเขากระแทกกระทั้นแบบนี้“อ้าาาา แต่ตรงนั้นของท่านไม่พอดีแล้ว มันขยายยยย”น็อท!“เธอผิดนะอันนี้ เพราะเธอทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้” อัลฟ่าเย้าแหย่กลั้วเสียงหัวเราะเบา ๆ จนถูกมือเรียวทุบลงที่ไหล่“อย่างอแงเลยที่รัก...เธอต้องโดนแบบนี้ไปจนกว่าอาการฮีทจะดีขึ้น”“เรนน์หายแล้ว”“ที่เธอไม่ปั่นป่วนหรือร้อนรนไม่ใช่เพราะเธอหายแต่พอมีฉันอยู่ตรงนี้ต่างหาก...ยอมรับมาซะดี ๆ เด็กน้อย เธอขาดฉันไม่ได้”“ครับ....เรนน์ยอมรับ”  ตลอด 5 วันที่ผ่านมากลิ่นฟีโรโมนรัญจวนอบอวลไปทั้งชั้นสองของเพนท์เฮาส์ขนาด 600 ตารางเมตร ทั้งสองไม่ได้ลงมาด้านล่างเลยสักครั้ง มีเพียงแม่บ้านที่นำอาหารไปส่งที่หน้าห้องนอนของคาเซียร์แล้วก็กลับลงมา “ทำไมเร็วจัง ฮีทต่ออีกสักสองสามวันไม่ได้เหรอ”

  “พี่” ไลออนหันมองเศษซากโทรศัพท์ที่แตกกระจัดกระจายอยู่ที่พื้น“มันว่าฉันเป็นหมา หมาที่คล้ายสิงโต...สักวันหนึ่ง ฉันนี่แหละจะดับแสงพระอาทิตย์ของโซลาริสลงแล้วขยี้ด้วยเท้าของฉัน” ลีโอมาถึงที่นัดหมาย ทว่าเมื่อได้เห็นบรรยากาศโดยรอบก็เหมือนถูกตบหน้าซ้ำ ๆ นอกจากจะนัดเจอกันในที่สาธารณะทั้งที่เป็นสัญญาลับระหว่างลีโอกับคาเซียร์ แต่เอเพ็กซ์แห่งโซลาริสยังจงใจปล่อยข่าวการพบกันครั้งนี้ให้นักข่าวแทบทุกสำนักได้รู้ “บอสครับนักข่าวมาขนาดนี้ กลับดีไหมครับ” คนสนิทของลีโอเอ่ยกระซิบ“ไม่ได้ ถ้าเรากลับมีแต่เสียกับเสีย มันตั้งใจให้คนเจอเรา ตั้งใจให้คนรู้ว่าฉันกับมันนัดพบกัน แกว่าข่าวมันจะเล็กเหรอ โซลาริสกับลีโอนาร์ดที่เป็นคู่แข่งกันมาตลอดนัดกินข้าวกัน มันจงใจให้คนอื่นเป็นพยานว่าเรามาที่นี่จริง”“ถ้าเราไม่ทำตามสัญญา คนพวกนี้ก็จะเป็นพยาน”“ต่อให้ไม่ใช่พยานก็มีคนขุดคุ้ย และสร้างความน่าเชื่อถือให้กับสัญญาบ้า ๆ นั่น เพราะฉันมาเจอมันจริงๆ....คาเซียร์ไอ้หมาป่าเจ้าเล่ห์ ไอ้

คาเซียร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ คิดเอาไว้ไม่มีผิด หากเป็นเรือของโซลาริสล่มด้วยเหตุอื่นไม่แน่ว่าคาเซียร์อาจตัดสินใจแบบลีโอ แต่ตอนนี้เรือโซลาริสอับปางกลางทะเลเพราะลีโอนาร์ด เพราะความคิดโง่ของคนน่ามืดตามัวกระหายชัยชนะ “แกไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้น ต่อให้เรือลำนั้นเป็นแค่ซาก ลีโอนาร์ดเพาเวอร์ก็ต้องกู้คืนมาให้โซลาริสเอเนอร์จี และจำใส่กะโหลกพวกแกเอาไว้ว่าอย่าลอบกันอีก!” ในเมื่อกล้าที่จะลอบกัดเหมือนหมาจรจัดก็ต้องยอมรับในราคาที่ต้องจ่าย น้ำเสียงดุดันเย็นเยียบมาพร้อมฟีโรโมนข่มที่รุนแรง เพลิงโทสะของเอเพ็กซ์อัลฟ่าทำให้ฟีโรโมนคาเซียร์ดุดันรุนแรง โดมิแนนท์อย่างลีโอต้องวางมือเท้าบนโต๊ะเพื่อประคองตัวเอง ด้านอัลฟ่าธรรมดาอย่างคนติดตามของลีโอทรุดตัวลงไปคุกเข่าที่พื้น อากาศในห้องอึดอัดและหนักอึ้ง สุดท้ายลีโอก็จำต้องคว้าปากกามาจรดลายเซ็นตัวเองลงบนสัญญา  “ฉันไม่จำเป็นต้องใช้ฟีโรโมนก็เอาชนะแกได้ลีโอ อย่าล้ำเส้นอีก เพราะครั้งหน้าจะไม่ใช่ฟีโรโมนแต่จะเป็นมีดที่จะตัดหลอดลมแกสองคนพี่น้อง” “ก