All Chapters of The Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]: Chapter 81 - Chapter 90

“กอด ๆ นะแก” เบลตันสวมกอดคนที่สะอื้นไห้รอจนนิ่งสงบลง โดยไม่เซ้าซี้ ไม่เอ่ยถามสิ่งใด“วันนี้ไปเจอคุณคาร์กกับคุณวิเวียน เขาไปด้วยกัน คุณวิเวียน...จะบอกว่าสวยก็สวยถ้าให้บอกว่าหล่อก็ต้องบอกว่าหล่อมาก ความสวยหน้าตา ฉันคิดว่าสู้คุณวิเวียนได้...แต่ชาติตระกูล ฉันไปเกิดใหม่ตอนนี้จะทันไหมวะ” ที่แท้สาเหตุการแตกสลายของเรนน์ก็มาจากคาเซียร์จริง ๆ แม้จะพอเดาได้ว่าวันนี้ต้องมาถึงในไม่ช้า แต่พอเกิดขึ้นจริง ๆ เบลตันก็อดที่จะสงสารเพื่อนไม่ได้ อัลฟ่าในโลกนี้อาจมีรักแท้แต่เธอทั้งคู่คงไม่ใช่โอเมก้าที่โชคดี“ไม่ทันแล้ว”“แต่มีอย่างนึงที่คุณวิเวียนสู้ฉันไม่ได้”“อะไร? แกจะบอกว่าตัวเองสวยกว่าเขาเหรอ”“เขาจนสู้ฉันไม่ได้ อันนี้ฉันชนะอย่างเป็นเอกฉันท์”เบลตันกระชับแขนของตัวเอง กอดเรนน์ให้แน่นขึ้นเพราะตอนนี้กำลังมีคนพยายามตลกทั้งที่น้ำตาท่วมหัวใจ แหลกสลายเพราะความรักที่มอบให้คนที่ไม่เห็นค่า เรนน์พยายามกลั้นน้ำตาให้หยุดไหล มุมปากสองข้างพยายามฉีกยิ้มแต่ทุกอย่างสวนทางกับความบอบช้ำ วันที่ได้เห็นข่าวของคาเซียร์ทางสื่อโซเชียลเรนน์นิ่งไม่พูดจาอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นก

ไม่มีต่อรอง ไม่มียืดเยื้อ ไม่เปิดโอกาสให้ได้เล่นตัวหรือตัดสินใจอะไรทั้งนั้น ไม่ใช่แค่ปืนในมือแต่อากาศหนักกำลังกดทับลงมาที่ตัวของเบลตัน ดวงตาของคาเซียร์ดุดันน่ากลัว เขาไม่ใช่แค่ขู่แต่เอาจริง จงอางหวงไข่ยังดูเป็นงูอนุบาลไปทันที สองมือกำแน่น ดวงตาลุกโชน กลิ่น Bourbon and Tobacco เข้มข้นจนเบลตันเริ่มหายใจไม่ออก แรงจะทรงตัวต่อไปไม่เหลือ ร่างของโอเมก้าทรุดลงที่พื้นหินอ่อนขัดมันแวววาวราวกระจก “ฉันจะถามอีกครั้ง เรนน์อยู่ที่ไหน!!!”เสียงกัมปนาทก้องไปทั้งห้องโถงภายในเพนท์เฮ้าส์หลังใหญ่ หลอดลมโอเมก้าเริ่มตีบตัน หายใจเข้าออกติดขัด มือน้อยจับที่คอและกุมที่หน้าอกของตัวเองเอาไว้ ฟีโรโมนข่มของเอเพ็กซ์รุนแรงดุดันกว่าอัลฟ่าธรรมดาและโดมิแนนท์หลายเท่า ดวงตาของเบลตันพร่าเลือน ลมหายใจขาดห้วงอากาศผ่านเข้าสู่ปอดได่ยากขึ้น ความตายอยู่ปลายมือเอื้อมแตะ คนกำลังใกล้ตายเป็นเช่นนี้ เบลตันไม่สามารถต้านทานต่อแรงกดของเอเพ็กซ์อัลฟ่าได้ “คาร์ก หยุด!!!!” ไซรัสเขย่าแขนพี่ชายแต่ไม่เป็นผล โทสะและความห่วงหาหลอมรวมจนไม่อาจแยก ทุกครั้งที่โอเมก้าห่างตัวมักถูกรังแกเสมอ น

ภายในห้องพักขนาดไม่เกินสามคูณสามเมตร ฝาผนังที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสีขาวเต็มไปด้วยคราบสีน้ำตาลที่เกิดขึ้นจากกาลเวลา ห้องเช่าที่ไร้ความสะดวกสบาย มีเพียงเตียงและโต๊ะเก้าอี้หนึ่งชุด  เตียงเล็กวางติดกับผนัง หัวและท้ายแทบไม่มีช่องว่าง หลอดไฟยาวสีขาวขุ่นบริเวณขั้วทั้งสองฝั่งเริ่มมีเขม่าสีเทาดำทำให้พอเดาได้ว่ามันผ่านการใช้งานมานานหลายปี คงไม่มีใครคาดถึงว่าจะมีคนระดับซุปตาร์มาอยู่อาศัย   ซุปตาร์....เรนน์ไม่มั่นใจว่ายังพอจะใช้คำนี้ได้อยู่หรือไม่ นับตั้งแต่เกิดเรื่องคราวก่อน เงินหลายสิบล้านก็หมดไปกับการชดใช้ค่าเสียหาย หลายคนบอกว่าเธอคือซุปตาร์ตกอับก็ดูท่าจะจริง เรนน์นอนขดกอดตัวเองเอาไว้ บนเตียงขนาดสามจุดห้าฟุต ผ้าปูสีฟ้าซีดจนเกือบกลายเป็นสีขาว แต่ยังพอได้กลิ่นหอมสะอาด โดยรอบเต็มไปด้วยข้าวของที่ยังพอมีกลิ่นของอัลฟ่าหลงเหลืออยู่  ดูคล้ายกับว่าเธอกำลังสร้างรังเหมือนโอเมก้าตั้งครรภ์แต่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น  ฟีโรโมนของเรนน์ไม่มั่นคงสับสนเป็นอย่างมาก เธอรู้สึกคล้ายว่าโลกใบนี้กว้างใหญ่และเวิ้งว้างเต็มไปด้วยอันตราย เรนน์ไม่อา

เรนน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง จิตใจหม่นหมองเรียบนิ่งราวกับกราฟชีพจรของคนตาย อยู่ก็กลายเป็นกราฟขึ้นลงถี่ ๆ หัวใจของเรนน์เริ่มเต้นเร็วขึ้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กำหนดตั้งสมาธิให้ตัวเองและขณะเดียวกันก็พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้มือสั่น เธอเปิดกล้องถ่ายรูปในโทรศัพท์มือถือขึ้นเพื่อบันทึกภาพตรงลำคอของตัวเองในมุมที่ต่างกันออกไปนับสิบรูป แล้วจึงนำมาดูเพื่อเปรียบเทียบกันโดยละเอียด“เหมือนตราสัญลักษณ์โซลาริส ทะ...ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมมีตราโซลาริสบนตัวฉัน” เรนน์กดเข้าค้นหาข้อมูลอีกครั้งแล้วจึงได้คำตอบว่า “โอเมก้าที่ถูกอัลฟ่าโซลาริสผูกพันธะ จะมีตราสัญลักษณ์ปรากฏขึ้นหลังถูกผูกพันธะมักพบได้ตรงบริเวณต่อมหลังคอของโอเมก้า แต่ตำแหน่งที่ขึ้นของตราสัญลักษณ์มักขึ้นกับประเภทของพันธะ เช่น หลังคอเป็นพันธะทั่วไปจากการถูกกัด ที่หน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจ เป็นพันธะชีวิต หรือตรงลำคอบริเวณเส้นเลือดใหญ่ คือพันธะโลหิตมักเกิดจากการได้แลกเปลี่ยนเลือดกันและกันแม้เพียงน้อยนิด........”เรนน์ปล่อยโฮออกมาอย่างแรง ครั้งเดียวที่ได้สัมผัสเลือดของเธอคือวันที่คาเซียร์ช่วยเธอเ

“ไปด้วยกัน แล้วฉันจะบอกเธอทุกอย่าง”เรนน์สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของคาเซียร์ เธอคิดผิดที่มาที่นี่ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะจากไปโดยที่ไม่เรียกร้องอะไรจากเขา สุดท้ายหัวใจมันก็ไม่เคยฟังสมองเลยสักครั้ง “เรนน์อย่าดื้อ”“ท่านคาเซียร์ปล่อยเรนน์” สรรพนามเปลี่ยนไปแสดงถึงความห่างเหินอย่างชัดเจน น้ำเสียงของโอเมก้าจริงจังกว่าทุกครั้ง จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วก้าวถอยหลังทำให้ระยะห่างระหว่างเธอกับเขามากขึ้น“ทำไมถึงเรียกฉันแบบนี้อีกแล้ว”“มันถูกต้องแล้ว”“เรนน์เธอรักฉันไม่ใช่เหรอ” คาเซียร์ ยากจะตบปากตัวเอง สิ่งที่เขาควรพูดคือเรารักกัน แต่กลับเอ่ยเช่นนั้นออกไป“เรนน์รักท่าน แต่จะรักให้น้อยลงทุกวัน และจะเลิกรักให้ได้”“เรนน์ มันไม่ใช่แบบที่เธอเข้าใจ...ฉันรู้ว่าเธอน้อยใจ ฉันทำให้เธอน้อยใจแต่เธอฟังฉันหน่อยได้ไหม”คาเซียร์ก้าวเข้าไปใกล้และยื่นมือไปจับมือของเรนน์ แต่เธอกลับก้าวถอยหลังไปอีก“เรนน์รักท่านแต่ก็รักตัวเองเช่นกัน และไม่พร้อมจะเป็นบ้านเล็กเมียเก็บโลกใบที่สอง สาม สี่ ห้า ของใครทั้งนั้น.....ไม่รักเรนน์ไม่เป็นไร ปล่อย