All Chapters of LUV My Beast รักร้ายนายอสูร: Chapter 61 - Chapter 70

“ฮึ! สะใจแล้วนะดีใจด้วย พี่ดีใจนะที่ได้รู้ว่าความจริงแล้วเราไม่ได้ท้อง แต่เรารู้ไหมว่าตอนนั้นพี่เจ็บปวดแค่ไหน...คนที่แม่งอยู่ตัวคนเดียวมาทั้งชีวิตไม่มีพ่อแม่เพราะพ่อแม่ตายหมดแล้ววันหนึ่งที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์อีกครั้ง เข้าใจว่าตัวเองกำลังจะมีลูกจนรักคนที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนหมดหัวใจแล้วสุดท้ายต้องมารับรู้ว่าเขาไม่อยู่บนโลก ครอบครัวที่พี่โหยหาอยากมีมานานโดยเฉพาะต้องมีกับเราแค่คนเดียว เรารู้ไหมว่าโลกของพี่พังเป็นครั้งที่สองเพราะครอบครัวที่พี่คิดว่ามีมันหายไปเหมือนในอดีต เรารู้ไหมแยมโรลว่าไอ้เหี้ยคินในวันนั้นมันเจ็บปวดแค่ไหน!!! เรารู้ไหมว่าโลกของไอ้อคินที่พังทลายเป็นครั้งที่สองเพราะคนที่มันรักตายไปจากมันมันทรมานปางตายแค่ไหน!!!”“พี่คินคะ แยมขอโทษ พี่คินฟังแยมก่อนได้ไหม...ขอร้อง~”“ให้ฟังอะไรอีกวะ? เธอแม่ง...”“...” เขาพูดแค่นี้แต่สายตาเขามันพูดมากกว่านี้จนทำให้ฉันไม่กล้าพูดอะไรออกมา“มีอะไรอีกไหม” เรามองกันด้วยความรู้สึกที่ต่างกันอยู่พักใหญ่โดยที่ภายในห้องไม่มีเสียงอะไรดังแทรกขึ้นมาเลยแม้แต่นิดเดียว เวลาผ่านไปพักใหญ่เขาถึงได้เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน“พี่คิน...แยมขอโทษ” ฉั

“ไอ้ไนซ์”“ว่าไงเฮีย”“...มึงจะแดกของเหลือต่อจากกูเหรอ?”“...”“ว่าไง จะแดกของเหลือต่อจากกูเหรอ” ผมถามมันอีกครั้งเพราะมันเอาแต่มองผมนิ่ง ไม่พูดอะไรแต่สายตาของมันไม่มีแววกวนตีนเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว“...ให้เกียรติหน่อยสิเฮีย อย่างน้อยแยมโรลก็เพศแม่”“...”“อีกอย่างนะเฮีย ผมไม่สนใจอดีตของใคร เฮียเคยเป็นคนรู้จักของน้องเขา เฮียน่าจะเคยเห็นความน่ารักของน้องเขานะผมว่า”“...”“อ่าส์~ ผมไปหาแม่ดีกว่า เหม็นบุหรี่ว่ะ”“ทำอย่างกับมึงไม่เคยสูบ”“ก็เคย แต่พอเลิกได้แล้วมันเหม็น เคยเลิกไหมเฮีย? แต่เฮียน่าจะเลิกไม่ได้เพราะคนข้าง ๆ เฮียไม่ได้เหม็นเหมือนคนข้าง ๆ ผม” มันลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปทันทีทิ้งให้ผมนั่งมองไฟสีส้มอ่อน ๆ ที่อยู่ปลายบุหรี่“...ฮึ!”-หลายวันต่อมา- “ตกลงว่า?”“ไปฝึกงานบริษัทพี่ไนซ์ไงจ้ะ”“หูย~ แล้วบอกไม่ได้เป็นอะไรกัน”“ก็ไม่ได้เป็น แกไม่เชื่อเหรอ” ฉันฉีกยิ้มถามปั้นชาจนตาหยี ตั้งแต่รู้จักมักจี่กับพี่ไนซ์นี่เป็นรอบที่ล้านแล้วมั้งที่โดนปั้นชาแซว“อยากจะเชื่อ”“ฮ่า ๆ ๆ ถ้างั้นก็ไม่ต้องเชื่อ แล้วก็ไม่ต้องเชียร์ เพราะสุดท้ายก็ไม่มีอะไรในกอไผ่แน่นอน รอดูรอชมได้เลยจ้ะ”“โอเค~ แต่แอบเซ็งอยู่

แอด~ฉันเคาะประตูแกล้ง ๆ เผื่อว่าคุณคณินเขาจะแอบมองผ่านกล้องวงจรปิดก็ได้ใครจะไปรู้ เคาะประตูเสร็จก็เปิดประตูเข้าไปทันที“พี่ไนซ์แอบดูผ่านกล้องอยู่ใช่ไหม จะแกล้งอะไรพูดมาเดี๋ยว...”“...”“...นี้~”“...”“...” เขา...มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง!!!ฉันตัวแข็งเป็นหินพูดอะไรออกมาไม่ได้ในชั่วพริบตาที่ได้สบตากับเขาที่ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่กลางห้องพร้อมกับมือข้างหนึ่งที่ล้วงกระเป๋าส่วนอีกข้างกำลังถือเอกสารอยู่ในมือในขณะที่เขาไม่พูดอะไรตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้นอกจากมองมาด้วยสายตาเรียบเฉย“...มหาลัยเขาไม่สอนให้มีมารยาทเหรอนักศึกษา?”“...” ฉันได้ยินเสียงเขานะคะ แต่ฉันก็ยังทำอะไรไม่ถูก ฉันทำไม่ได้แม้แต่จะขยับนิ้วมือด้วยซ้ำอยู่ตรงนี้ได้ยังไง? กลับมาทำงานเหรอ? แต่จะกลับมาได้ยังไงล่ะในเมื่อหายไปเป็นปีพี่ไนซ์แต่งตั้งรองประธานคนใหม่ไปตั้งนานแล้ว“ว่าไง”“...สวัสดีค่ะ” ฉันรวบรวมสติยกมือไหว้เขา คำพูดที่ออกจากปากน้ำเสียงมันแผ่วเบา คอก็แห้งผากไปหมด“...” พอฉันไหว้เขาตามมารยาทเสร็จบรรยากาศรอบตัวก็นิ่งแล้วก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก เขาเองก็เอาแต่มอง มองอยู่นั่น มองทำไม แต่มองด้วยตาที่เรียบนิ่ง ไม่สามารถคาดเดาความรู้ส

“จะเล่นสงครามกับฉันเหรอ? ทั้งที่เมื่อหนึ่งปีก่อนคุณพูดเองว่าเราไม่ควรรู้จักกัน”“ก็อยากให้เป็นแบบนั้น แต่เธอมาวุ่นวายกับคนในครอบครัวฉันแล้วมันจะไม่รู้จักกันได้ยังไง”“อะไร?” “กับคณินเป็นไงบ้าง...ไอ้ไนซ์มัน ทำอะไรเก่ง~ เหมือนพี่ชายมันไหม?”“อะไรนะ?” ฉันถามซ้ำเขาเลยขยับตัวลุกขึ้นช้า ๆ แล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดหน้าโต๊ะทำงานจากนั้นก็ยืนพิงโต๊ะทำงาน เอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าแล้วมองมาที่ฉันไอ้...“ถามไปแล้วไง คณินมันเก่งเหมือนพี่ชายมันไหม?”“พี่ชาย?” ฉันเกิดอาการเย็นในช่องท้องขึ้นมาชั่วขณะส่วนเขากลับยิ้มมุมปากด้วยความพอใจนี่มันคืออะไร? มีอะไรที่คนอย่างฉันยังไม่รู้และต้องรู้อีก? ที่สำคัญเวรกรรมระหว่างฉันกับเขายังไม่จบไม่สิ้นอีกเหรอ?“ไม่รู้เหรอ”“อธิบายมา คืออะไร ต้องการจะพูดอะไร” ฉันข่มอารมณ์ไว้จนเหนื่อย แค่ไม่กี่คำที่คุยกันเขาจะรู้บ้างไหมว่าเขามีความสามารถทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องข่มอารมณ์ของตัวเองไว้จนแทบบ้า!“มันไม่ได้บอกเหรอว่า...มันมีพี่ชาย”“...” ฉันตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน คำพูดของเขาต่อให้โง่กว่านี้สิบเท่าก็ยังรู้ว่ามันคืออะไร ฉันทั้งตกใจ ช็อค อึ้ง ทำอะไรไม่ถูก มือเย็นเฉียบขึ้นมาดื้อ ๆ

“ไปแต่งตัว บ่ายมีพบคู่ค้า”“ไม่มีหูเหรอ?”“มี...อย่างอื่นที่ออกเสียงเกือบคล้ายหูก็มีสนใจดูไหมล่ะ?”“ไอ้โรคจิต!”“ฮึ ๆ ๆ ไปแต่งตัว จะลงไปคุยกับแม่รอ”“ไม่”“จะให้แต่งให้ไหมล่ะ? หรือคิดว่าไม่กล้า อย่าท้าทาย แค่ท้าทายด้วยการไปยื่นเอกสารดร็อปเรียนเมื่อวานก็มากเกินไปแล้วแยมโรล”“...”“ตกลงจะให้แต่งให้?” เขาถามต่อ แต่ไม่แค่ถามเพราะเขาก้าวเท้าตรงเข้ามาหาแล้ว!“หยุด!” / ผลัก!ฉันทั้งตะคอกทั้งผลักอกทั้งที่ไม่อยากโดนตัวเขาแม้แต่นิดเดียว เขาเซไปด้านหลังนิดหน่อย แต่แค่นิดหน่อยจริง ๆ นะคะแล้วหลังจากนั้นเขาก็มองมาที่ฉันด้วยสายตาดุ“อย่าให้มีครั้งที่สองนะแยมโรล”“ทำไม? จะทำร้ายฉันกลับรึไง ออกไป”“แต่งตัว ให้เวลาสิบนาที” เขาพูดจบก็หันหลังแล้วทำท่าจะเดินไป“ไอ้สารเลว!” ความจริงปล่อยให้เขาเดินไปแล้วฉันจะขังตัวเองในห้องโทรไปขอให้คุณแม่ไล่เขาออกไปจากบ้านก็ได้ แค่อยู่ในห้องเขาก็ทำอะไรฉันไม่ได้แล้วแต่เพราะฉันโกรธจนหน้ามืดไปแล้วต่างหากฉันเลยด่าออกไปทั้งที่สติบางส่วนก็รู้ดีว่ายิ่งพูดยิ่งไม่มีผลดีกับตัวเอง“...” นี่ไง ผลของการกระทำย้อนกลับมาหาฉันแล้วเพราะไอ้อสูรร้ายอย่างเขาหันกลับมาแล้ว กลับมามองฉันด้วยสายตาด