All Chapters of LUV My Beast รักร้ายนายอสูร: Chapter 1 - Chapter 10

ก๊อก ๆ ๆ“อื้ม มาแล้ว ๆ” คนในห้องเปิดประตูให้หลังจากที่ฉันโทรหาและเพื่อนของฉันก็บอกว่าไม่สบายนอนอยู่หอฉันเลยรีบมาหาถึงหอพัก“ไงแก บอกว่าไม่ต้อง... / แกไม่ไปเรียนตั้งสามวันนะชาแล้วฉันจะไม่มาหาได้ยังไง” ปั้นชายังพูดไม่จบฉันก็พูดแทรก“ขอโทษนะแยมที่ทำให้เป็นห่วงจนแกต้องลำบากมาถึงที่นี่ เข้ามา... / อ่ะ ของแก” ปั้นชาบอกและกำลังจะหลบทางให้ฉันเข้าห้องแต่ฉันกลับยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ซะก่อน“อะไรเหรอ?”“รับไปก่อน” ฉันไม่อธิบายแค่บอก ปั้นชารับไปดู พอดูเสร็จก็มองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ“มันคือ...”“สิบล้าน ออกไปจากชีวิตพี่ตัสซะปั้นชา ไปซะตั้งแต่วันนี้ก่อนที่แกจะไม่ได้อะไรเลย”“...” คำพูดของฉันที่ไม่ได้น่าฟังสักนิดเดียวทำเพื่อนตัวแข็งทื่อไปเลย “รับไปชา ขอร้อง”“แก... / ฉันรู้นานแล้วว่าแกไปอยู่บ้านพี่เซตัส” ฉันไม่รู้หรอกว่าปั้นชาจะพูดอะไร แต่ฉันต้องการจบสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด“รับไปสักทีชา”“แกต้องการให้ฉันรับเงินแล้ว...ไปจากชีวิตพี่เซตัสเหรอแยม?” เสียงแกเบาจังเลยชา แกเจ็บปวดมากเลยใช่ไหม ขนาดฉันยังเจ็บเลยแล้วแกที่โดนเพื่อนทรยศจะเจ็บแค่ไหนกันนะ“ฉันบอกไปแล้ว”“แก...”“รับไป ถ้าแกไ

“ไปหยิบกระเป๋า”“นี่นายลืมไปรึเปล่าว่าฉันเป็นคุณหนูของบ้านนี้ถึงชอบทำตัวเป็นคุณชายมาสั่งฉันตลอด!”“...”“ว่าไง! ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเป็นลูกเจ้านาย... / ไปหยิบกระเป๋าแล้วมากับพี่เดี๋ยวนี้แยมโรล อยากอยู่ที่นรกนี่มากกว่าไปหาแม่รึไง”“...”“โอเค” ฉันเงียบไปเขาก็พูดต่อแค่สั้น ๆ แล้วถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องก่อนจะไปหยิบกระเป๋าของฉัน“ถ้าอยากแต่งตัวใหม่ก็ตามสบาย จะลงไปรอที่รถ”“...”กริ๊ก!“...ไอ้หมาบ้าอวดดี” ฉันด่าไล่หลังออกไปเบา ๆ หลังจากที่เขาเดินออกไปจากห้องนอนของฉันแล้ว“ไปหยิบกระเป๋าแล้วมากับพี่เดี๋ยวนี้แยมโรล อยากอยู่ที่นรกนี่มากกว่าไปหาแม่รึไง”“เหอะ!” ฉันแค่นเสียงแล้วปาดน้ำตาตัวเองก่อนจะเดินไปที่ห้องแต่งตัวไม่ได้สนใจคำพูดของเขามากมายหรอกนะฉันโฟกัสก็แค่คำว่า อยากอยู่ที่นรกนี่มากกว่าไปหาแม่รึไง ต่างหาก!“อืม จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้พลาดล่ะ...กูจะปิดเกมนี้แล้ว”...??? คุยกับใคร แล้วคุยอะไร?ปิดเกมอะไรของนายนั่น“อืม กูจะเอามันให้...แค่นี้ล่ะ” ฉันกำลังจะเดินไปที่รถเขาแต่เขายืนอยู่ในสวนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่เลยได้ยินพอดี ไม่ได้แอบฟังหรอกนะคะ ไม่รู้จะแอบฟังไปทำไมไม่ได้สำคัญอะไรถึงคำพูดที่

-สองวันต่อมา-“ฮ้าว~” ฉันเดินออกจากห้องนอนในสภาพง่วง ๆ งง ๆ อยากนอนต่อแต่หิวน้ำ ลืมหยิบน้ำขึ้นไปเลยต้องฝืนลงมาตอนตีหนึ่งเพราะถ้าไม่ได้ดื่มน้ำฉันคงหลับต่อไม่ได้แน่ คอแห้งสุด ๆ ไปเลยเอ๊ะ! ทำไมประตูบานนั้นเปิด? น้าปานลืมปิดประตูเหรอ“แค่ก ๆ ๆ” ฉันจะเดินมาปิดประตูแต่กลิ่นที่ไม่ชอบก็โชยเข้าจมูกทันทีเลยทำให้สำลัก“...ลงมาทำไม” เขาหันมามองหน้าฉัน โยนบุหรี่ลงพื้นใช้เท้าขยี้แล้วค่อยถาม“ไหนบอกว่าไปนอนกับพี่เชน มาทำอะไร” ฉันไม่ตอบคำถามเขา ฉันอยากรู้เรื่องที่ถามมากกว่า อยู่ที่นี่มาสองคืนแล้วไม่เจอเขาสักวันแล้วนี่ทำไมมายืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนี้เวลานี้“ลงมาทำไม”“ฉันถามนายยังไม่ตอบฉันเลย”“ผมถามก่อน” เขายอกย้อนแล้วเดินเข้ามา กวนประสาทเป็นบ้า“ลงมาเอาน้ำ”“ได้น้ำหรือยัง”“ยัง เห็นประตูบ้านเปิดคิดว่าน้าปานลืมเลยเดินมาปิด ไม่คิดว่าจะเจอนาย”“ถ้างั้นก็หยิบน้ำแล้วขึ้นไปนอนซะคุณหนู” นี่เขาไล่ฉันเหรอ?“นายยังไม่ตอบคำถามฉันว่าทำไมถึงอยู่ตรงนี้ ไหนบอกว่าจะไปนอนกับพี่เชนแล้วมาอยู่ตรงนี้ได้ไง” ฉันรู้ว่านี่บ้านเขาแต่เขารับปากเองว่าจะไปนอนกับพี่เชนระหว่างที่ฉันอยู่ที่นี่“ผมแวะมาเอาของ ไปหยิบน้ำแล้วขึ้นไปนอนได้

“อย่าลืมจัดการเรื่องงานที่ใกล้จะถึง ฉันอยากให้สื่อกับคนในสังคมจับตามองแยมโรลกับเซตัสให้มากที่สุด”“ครับ” เหอะ! ฉันคิดว่าฉันกลับมาเร็วแล้วนะแต่นายนี่ดันมาหาคุณพ่อเร็วกว่าฉันอีก จากโรงพยาบาลมาบ้านกับจากมหาลัยมาบ้านเส้นทางจากโรงพยาบาลมันใกล้กว่าชัด ๆ ไม่รู้เลยว่ามาถึงเร็วกว่าฉันได้ยังไง แต่ช่างเถอะเพราะเรื่องที่บังเอิญได้ยินสำคัญกว่างานอะไร? นี่คุณพ่อวางแผนจะทำอะไรอีก“ฉันไม่ไว้ใจเพื่อนยัยแยมโรล ระหว่างสิบล้านกับหน้าด้านอยู่เป็นเมียเซตัสที่มีมรดกเป็นหมื่นล้านแกคิดว่าคนเรามันจะเลือกอะไร”ขอบคุณที่บังเอิญได้ยินแต่เลือกที่จะไม่เดินหนีเพราะไม่อยากได้ยินอะไรต่อนะแยมโรล“ผมเชื่อว่าปั้นชามีศักดิ์ศรีครับท่าน”“ฮึ ๆ ๆ ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้หรอกนะอคิน จับตาดูให้ดีแล้วเตรียมแผนสองไว้ก็พอ”“ถ้าปั้นชาเบี้ยวอย่างที่ท่านกังวลจริง ๆ ท่านจะทำอะไรครับ”“ธุระกิจของฉันมันไม่มีเวลาแล้ว ถ้ายัยแยมโรลทำตามที่ฉันสั่งไม่ได้พรุ่งนี้ให้หมอยุติการรักษาทันที ยัยแยมโรลจะได้รู้สักทีว่าตัวเองต้องรีบทำอะไรในสถานการณ์แบบนี้”ฉันตัวแข็งทื่อ ถึงจะได้ยินคำขู่นี้มาแล้วแต่พอได้ยินคุณพ่อสั่งคนสนิทของตัวเองฉันก็ยิ่งเสียใจ แต่ไม่ห

“มีอะไรไอ้ตัส”(กูแค่...กูแค่อยากรู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เมื่อคืนกูเมาแล้ว...)“แล้วมึงก็ตื่นมาเจอตัวเองนอนอยู่กับคุณหนู...ถูกไหม”(มึงรู้?)“อืม กูรู้”(แล้วมึงปล่อยให้เกิดขึ้นได้ยังไงไอ้คิน มึงก็รู้ว่า...แม่งเอ้ย!)“ฮึ ๆ ๆ ใจเย็น ๆ ก่อน มึงจะโมโหไปทำไม มึงนี่นะจะมีอะไรกับ...เมียกู?”(มึง...อ่าส์~ แล้วกูตื่นมาสภาพนั้นได้ยังไง?)“พอดีมีคนอยากเล่นเกมกับมึง กูเลยปล่อยให้มันเล่นไปเลย” ผมตอบมันด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความอารมณ์ดี ระหว่างที่ตอบก็มองมือตัวเองที่กำลังเอานิ้วโป้งกับนิ้วกลางถูกันเล่นด้วยความสบายใจ(ใคร?)“ฮึ ๆ ๆ”(ไอ้คิน กูถามว่าใคร)“เมียน้อยพ่อตากู” ผมตอบไอ้เซตัส พูดจบก็แค่นยิ้มอยู่คนเดียว พ่อตา ฮึ! ฮึ ๆ ๆ(แล้วใครวะ!) ไอ้เซตัสเริ่มขึ้นเสียงที่ผมไม่ยอมพูดออกไปตรง ๆ ทีเดียวว่าที่อยากเล่นเกมกับมันคือใคร“มึงคิดว่าใครล่ะ”(ไอ้คิน ถ้ามึงไม่ตอบสักทีกูจะไปกระทืบมึง)“ฮึ ๆ ๆ เมียเก่ามึงไง”(ทิสา?)“ฮึ ๆ ๆ ดีใจที่มึงรู้”(...มันอยู่ไหน)“เมียเก่ามึงน่ะเหรอ” ผมแกล้งยียวนมันเล่นเพราะผมรู้ดีว่าไอ้เซตัสไม่ชอบให้เรียกทิสาว่าเป็นเมียของมัน(อย่ากวนตีนไอ้คิน บอกกูมาว่าผู้หญิงคนนั้