جميع فصول : الفصل -الفصل 90

“โง่”“...คะ~”“โง่ไง คิดได้ยังไงถึงไปเจอมัน”“...”“พี่โกรธที่เรากล้าไปเจอมันทั้งที่ไอ้เหี้ยนั่นแม่งคือคนที่เราไม่ควรไปเจอ ไม่ควรติดต่อกับมันอีกครั้งเลยด้วยซ้ำ พี่แม่งจะทำยังไงดีวะ”“แยม... / ทำไมตลอดเวลาที่ผ่านมาเราฟังคนอื่น ไว้ใจเชื่อใจคนอื่นไปหมดยกเว้นพี่ พี่ควรทำยังไงเราบอกพี่ที...พี่เหนื่อยได้ไหมครับแยมโรล”“...”“ว่าไง พี่เหนื่อยได้ไหมเราช่วยตอบพี่ที” ฉันควรพูดอะไรดีให้สถานการณ์มันดีขึ้น ก่อนหน้านี้เขายังตามง้ออยู่เลย แต่ดูตอนนี้สิ ตอนนี้เหมือนเขาจะ...หมดใจไปแล้ว“...อื้อ” ฉันเม้มปากจนแน่นแล้วก้มหน้าพยักหน้าตอบเขา พยักหน้าเสร็จก็มองไปที่มือตัวเองเพราะกลัวว่าถ้ามองหน้าเขาอีกครั้งฉันจะปล่อยโฮออกมา“พี่รู้ว่ามันเป็นเพื่อน พี่รู้ว่าเราคิดกับมันแค่เพื่อนแต่มันเลวทั้งครอบครัว มันเคยทำอะไรไว้เราจำไม่ได้เลยเหรอ มันเลวถึงขั้นต้องหนีหัวซุกหัวซุนแทบไม่มีแผ่นดินจะอยู่ พอมันแอบกลับมาเราดันกล้าไปเจอมัน แล้วกับพี่ล่ะ...พี่โตมากับเราแท้ ๆ เป็นคนของเราแท้ ๆ แต่ทำไมวะ ทำไมเราไม่เคยไว้ใจพี่ได้ครึ่งที่เราไว้ใจคนอื่นเลย”“...” ฉันกลัวตัวเองจะปล่อยโฮมากนะ แต่คำพูดของเขาก็ทำให้ฉันไม่สามารถหลบสายตาเขา

(ฮึ ๆ ๆ แล้วไม่อยากกลับรึไงที่รัก)“ก็อยากค่ะ แต่คุณหมอไม่ให้กลับจะกลับได้ยังไง ถ้ายังไม่หายดีจะลำบากนะคะ”(ไม่เป็นไรหรอก อาการของเราถ้ายามันไม่หมดฤทธิ์แล้วกำเริบขึ้นมาพี่ว่าพี่รักษาได้...พี่รักษาได้ดีกว่าหมอด้วยซ้ำ ถ้าไม่เชื่อลองสั่งร่างกายให้มีอารมณ์เพราะยาเหมือนเมื่อวานดูสิ พี่สัญญาว่าจะรีบทิ้งการประชุมไปพิสูจน์ให้ดูตอนนี้เลย~)“หื่น”(ฮึ ๆ ๆ พี่ไม่เถียง เถียงเมียเดี๋ยวไม่เจริญ) ไอ้พี่คินบ้า~ >///“วางดีกว่า พูดกับพี่คินมากแล้วเข้าตัว”(โอเคครับ พี่จะเข้าไปประชุมต่อแล้วเหมือนกัน รอก่อนนะอาจจะค่ำหน่อย)“ถ้าเหนื่อยไม่ต้องมาก็ได้ มันไกลค่ะ เอางี้ดีกว่าพี่คินทำงานเสร็จก็พักผ่อนเลยพรุ่งนี้ถ้าว่างเมื่อไหร่ค่อยมา” เป็นห่วง จริง ๆ นะ ท่าทางวันนี้จะยุ่งทั้งวัน กว่าจะประชุมเสร็จน่าจะเหนื่อยแล้วยังต้องเดินทางมาหาอีก ไม่ใช่นานาไปเพลินจิตชิดลมนะคะที่จะเดินทางชิล(ไม่ให้พี่ไปแล้วกลางคืนจะนอนยังไง ไม่กลัวผีแล้วรึไง)“ก็...อยู่ได้ค่ะ มันไกลถ้าค่ำไม่ต้องมาหรอก”(ไปได้ พี่นั่ง ฮ. ไป)“ฮะ?”(อะไรเหรอ) โห เสียงชิลแบบไร้เดียงสามาก“นั่ง ฮ.?”(อื้ม ทำไมครับ)“พี่คิน...มีเหรอคะ”(ฮึ ๆ ๆ รวยขนาดนี้มีไม่ไ

“กลับกันเลยดีกว่า”“คะ? เวลานี้เหรอ?”“อื้ม เวลานี้ล่ะ แต่ไม่ได้กลับบ้านนะ ไปน่านกัน”“ไปน่าน?”“ครับผม ไปน่านกัน ไปตอนนี้ล่ะ พี่อดทนรอไม่ไหวหรอก พี่อยากรู้ว่า...อิ้งค์กับเพื่อนรู้ได้ยังไงว่าเมียพี่เข้าไอซียู”“พี่คินไม่ได้บอกเขาเหรอคะว่าเกิดอะไรกับแยม”“เขาเป็นใครทำไมพี่ต้องบอก?” นอกจากจะเสียงแข็งพอประมาณหน้าคุณอคินก็ดุด้วยฉันเลยยิ้มอ่อน“ดุทำไม ถามแค่นี้เอง”“อย่างอื่นก็ดุ เดี๋ยวพิสูจน์ให้ดู”“บ้า!”“ฮึ ๆ ๆ แล้วเรายังเพลียอยู่ไหม ถ้าไปคืนนี้ไหวรึเปล่า” เขาถามพร้อมกับลูบหัวส่วนฉันพอโดนถามก็ส่ายหน้าทันที“ไม่เพลียค่ะ” หรือต่อให้เพลียแต่ถ้าได้ออกจากโรงพยาบาลยังไงซะแยมโรลก็ยินดีออก ไม่ชอบกลิ่น ไม่ชอบเตียง ถึงแม้ว่าจะเป็นห้อง VVIP ที่หรูมาก ถึงที่นี่จะเป็นหนึ่งในธุรกิจของคนตรงหน้าแต่โรงพยาบาลก็คือโรงพยาบาล ไม่โอเค ไม่เอา ไม่อยากอยู่นาน“โอเค ถ้างั้นไปกันเลยนะ”“แต่แยมไม่มีเสื้อผ้านะคะ”“พี่เตรียมมาให้แล้ว ว่าจะชวนกลับบ้านคืนนี้อยู่แล้วก็เลยเตรียมมาให้เลย”“ขอบคุณนะคะ ถ้างั้นขอชุดหน่อย” ฉันพูดจบเขาก็ขยับมาใกล้ สายตาพี่คินหวานซึ้งมาก ๆ ยิ่งใกล้เท่าไหร่หัวใจก็ยิ่งเต้นรัวมากขึ้นเป็นเท่าตัวฟ

“งงอะไรเหรอคะ”“ก็งงที่...ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาทำไมอิ้งค์แท็คพี่เหมือนเราเป็นแฟนกันเลย แต่นั่นยังไม่งงเท่า...อิ้งค์กับเพื่อนอิ้งค์รู้ได้ไงว่าเมียพี่เข้าไอซียู”“...”“ว่าไงครับ ตอบพี่ได้ไหม อย่าปฏิเสธล่ะ พี่รู้ว่าอิ้งค์ไม่โง่ ตอบพี่มาหน่อยครับว่ารู้ได้ไง ตอบความจริงกับพี่นะ...รู้ใช่ไหมว่าไอ้กลัฟกับจีน่าไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว?”“พี่...พี่คิน~”“ตอบ”“อิ้งค์ อิ้งค์ไม่รู้ว่าพี่คินพูดเรื่องอะไร กลัฟกับจีน่าเป็นใครอิ้งค์ก็ไม่รู้จัก ส่วนเรื่องโพสอิ้งค์ก็แค่...พี่คินก็รู้ว่าอิ้งค์รู้สึกยังไง อิ้งค์แค่...สนองความสุขทางใจให้ตัวเอง” เธออธิบายให้ผมฟังพร้อมกับน้ำตาที่กำลังคลอ แววตาก็เต็มไปด้วยความตัดพ้อ“ขอโทษนะครับ แต่พี่ไม่รู้หรอกว่าอิ้งค์รู้สึกยังไง พี่ไม่เคยสนใจความรู้สึกของผู้หญิงคนไหนยกเว้นของเมียพี่”“พี่คิน~” ผมไม่รู้ว่าคำพูดของผมรุนแรงหรือเสียมารยาทแค่ไหน แต่ผมไม่สนใจใครจะคิดยังไงกับผมมันเป็นเรื่องของพวกเธอ ผมรู้แค่ตัวผมชัดเจนเท่านั้นก็พอแล้ว อาจจะพูดคุยด้วยความสนิทแต่สนิทแบบเพื่อน พี่น้อง หรือนายจ้างลูกจ้างมันก็สนิทกันได้ทั้งนั้น ถ้าผมเคยเกินเลยค่อยมาด่าผมแต่ผมมั่นใจว่าผมไม่เคยทำ

-วันต่อมา-“เหนื่อยไหม”“ไม่เหนื่อยค่ะ” ฉันทั้งยิ้มทั้งส่ายหน้า เรากำลังเดินเล่นกันค่ะ เดินชมรีสอร์ทที่มีพื้นที่เยอะมาก ๆ แต่ไม่ได้สร้างให้ใหญ่เวอร์นะเป็นรีสอร์ท Luxury ที่ตัวบ้านพักแต่ละหลังอยู่ห่างกันพอสมควรแถมยังกลมกลืนกับธรรมชาติมาก ๆ ช่วงสายของวันนี้หลังจากทานอาหารเช้ากับคุณอาของพี่คินซึ่งท่านเป็นคุณแม่ของพี่ไนซ์ด้วยพี่คินก็พาฉันเดินชมทั่วรีสอร์ทแต่ฉันไม่รู้สึกเหนื่อยเลยเพราะที่นี่วิวสวยบรรยากาศก็ดี ยิ่งอากาศนะเย็นสบายมาก ๆ เลยค่ะ“แล้วเมียพี่ชอบไหม” ตาหวานตาเยิ้มเลยนะคุณอคิน ยิ่งตอนพูดว่าเมียมือใหญ่ที่จับมือฉันอยู่ก็บีบมือเข้าหากันด้วย ดูเขาภูมิใจกับการมีเมียสุด ๆ ไปเลย ส่วนฉันก็ใจฟูสุด ๆ ไปเลยเหมือนกันที่คนรักของเราเขาภูมิใจในการเรียกเราว่าเมียมาก ๆ“ชอบค่ะ บรรยากาศดีมาก~ แล้วที่นี่ใกล้จะเปิดรึยังคะ” ที่นี่เป็นรีสอร์ทที่พี่คินร่วมหุ้นกับคุณอา ท่านเพิ่งเล่าให้ฟังหลังกินข้าวเช้าเสร็จว่าเมื่อสองปีก่อนท่านเคยบ่น ๆ กับพี่คินว่าแก่แล้วเบื่อกรุงเทพอยากอยู่แบบสงบ ๆ ที่เหนือ อยากตื่นมาเจอหมอกกับภูเขาแต่ก็ไม่อยากอยู่เงียบ ๆ เกินไปอยากมีรีสอร์ทเล็ก ๆ ไว้ดูแลในแต่ละวันจะได้พบเจอกับลูกค้าให