جميع فصول : الفصل -الفصل 50

“สวัสดีค่ะคุณอคิน”“ครับ” ผมรับไหว้อินทีเรียดีไซน์เนอร์ที่ยืนรอผมอยู่หน้า...คฤหาสน์หลังใหญ่“เดี๋ยวเราเข้าไปคุยรายละเอียดข้างในนะคะอิ้งค์เตรียมแบบไว้ให้คุณอคินดูเรียบร้อยแล้วค่ะ”“ครับ เชิญเลยครับ” ผมพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามเธอเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เงียบเหงาไม่มีเจ้าของอยู่สักคนจะเหลือก็แค่แม่บ้านเท่านั้นผมตามอินทีเรียดีไซน์เนอร์ที่ผมเลือกเองกับมือเพราะชอบฝีมือการออกแบบของเธอเข้ามาในบ้านที่ผมไม่ได้มาพักใหญ่จนมาหยุดที่ห้องโถงที่ตอนนี้ถูกเปลี่ยนเป็นห้องทำงานของเธอชั่วคราวเพราะผมสั่งให้รีโนเวทตบแต่งที่นี่ใหม่ทั้งหมด และเพราะผมต้องการให้งานนี้เสร็จให้เร็วที่สุดเลยอนุญาตให้เธอมาทำงานที่นี่ได้เลยการเห็นสถานที่จริงจะได้ออกแบบได้เร็ว“นี่คือแบบที่อิ้งค์ออกแบบไว้นะคะ คุณอคินอยากให้อิ้งค์ปรับหรือแก้ตรงไหนบอกอิ้งค์ได้เลยค่ะ ส่วนนี้จะเป็นห้องโถงค่ะ” มาถึงโต๊ะอินทีเรียดีไซน์เนอร์ที่ผมเลือกก็เริ่มงานด้วยการเอาแบบที่เธอออกแบบให้ผมดูทันทีแบบไม่มีพิธีรีตองอะไรทั้งนั้นและเราสองคนก็ใช้เวลานานเกือบสามชั่วโมงในการดูแบบและปรับแก้อย่างละเอียดเพราะผมต้องการให้คฤหาสน์หลังนี้ถูกรีโนเวทตกแต่งใหม่ให้เสร็จเร

“พี่คินเป็นอะไร? มีอะไรพูดมา”“ถ้างั้นพี่พูดนะแยมโรล”“อื้ม พี่คินพูดมาเลย”“...”“อคิน เป็นอะไรพูดสักที” “เรา...เอาเอกสารอะไรไปให้พ่อไอ้กลัฟ อยากรู้หรือสงสัยอะไรถามพี่ตรง ๆ ได้นะแยมโรล”“...” ฉันตัวแข็งทื่อ ตัวแข็งจริง ๆ สมองก็เกิดอาการประมวลผลอะไรไม่ได้เลยกับคำถามที่ไม่คิดว่าจะได้รับนี่เขา...รู้เหรอคะฉันทำได้แค่นิ่ง พูดอะไรไม่ออกมองเขาแบบไม่หลบสายตาแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันกล้าปะทะสายตานะคะแต่ฉันแค่หลบไม่ได้เพราะเสี้ยวหนึ่งที่ยังคิดได้ทันฉันบอกตัวเองได้แค่ว่าอย่าหลบตาเพื่อตอกย้ำการทำผิดของตัวเองเด็ดขาด“ว่าไงครับ เราเอาเอกสารอะไรไป บอกพี่ได้ไหม” สีหน้าที่เคร่งเครียดของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนพอ ๆ กับน้ำเสียง แต่ฉันไม่เข้าใจว่าเขาจะอ่อนโยนทำไมในเมื่อตอนนี้เขากำลังจับหัวขโมยอย่างฉัน“...” แล้วรู้ไหมคะว่าพอเขาแสดงความอ่อนโยนออกมามันก็เหมือนเป็นตัวหลอกที่ทำให้ฉันยิ่งประมวลคำตอบ ไม่สิ คำแก้ตัวต่างหาก นั่นล่ะการที่เขาแสดงความอ่อนโยนออกมามันยิ่งเหมือนเป็นตัวหลอกให้ฉันคิดคำแก้ตัวไม่ได้ไปกันใหญ่“แยมโรล พี่ถามแล้วก็รอคำตอบอยู่นะครับ” ฉันจะตอบยังไงดีให้ฉันไม่ถูกต้อนไปมากกว่านี้ ทำไมอยู่ ๆ มือ

“มึงพาเมียกูไปซ่อนที่ไหน”(พูดอะไรของมึงวะ มึงมีเมียด้วยเหรอ? ฮึ ๆ ๆ)“อยากลองดีกับกู?”(ฮึ ๆ ๆ นั่นมึงใช้สมองคิดแล้วเหรอถึงกล้าพูดออกมา กูเป็นใคร แล้วมึง...เป็นใคร? มึงเป็นใครวะไอ้อคินมึงถึงกล้ามาขู่กู มึงมันก็แค่เด็กกำพร้าครอบครัวล้มละลายที่พ่อแม่แยมโรลรับเลี้ยงไว้เอาบุญเพื่อให้มึงโตขึ้นมา...เป็นหมารับใช้~)“ไอ้กลัฟ!”(ว่าไงครับพี่ชาย อ่าส์~ ตอนแรกกูไม่ได้รู้สึกแย่กับมึงเลยว่ะ กูเห็นมึงครั้งแรกกูคิดว่ามึงเป็นพี่ชายของแยมโรลกูอยากจะเคารพมึงด้วยซ้ำ แต่มึงแม่ง...หวังสูงเกินไป มึงเลยต้องเจอแบบนี้ไง เจอความเกลียดจากแยมโรลที่กูเป็นคนสร้าง~ ฮึ ๆ ๆ)“...”(นึกไม่ถึงเหรอไอ้กระจอกว่ากูทำอะไรได้บ้าง มึงคิดว่าแยมโรลรักมึงเหรอ? ฮึ ๆ ๆ โง่ฉิบหาย กูจะบอกอะไรให้นะไอ้อคินคนอย่างมึงถึงจะพยายามเอาของของตัวเองกลับไปได้แต่สุดท้ายสิ่งที่มึงจะไม่มีทางได้เลยก็คือแยมโรล มึงจำไว้ เพราะแยมโรล...เป็นของกู~)“...ฮึ! ก็ขอให้มึงมีความสุขที่ทำลายไอ้กระจอกอย่างกูได้นาน ๆ แล้วกันไอ้ลูกหมา”ติ๊ด!ผมบอกมันทิ้งท้ายก่อนจะตัดสายทิ้งเพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะคุยต่อ คำพูดของมันทำให้ผมบอกตัวเองทันทีว่าผมจะจัดการมันด้วยมือข

“อคิน นายต้องการให้ฉันทำอะไร พูดออกมา”“...”“พูดมาสิ”“ว่าไง พูดมาสิ”“มาเป็นของเล่นของพี่ แบให้เอาทุกครั้งที่ต้องการ เรื่องง่าย ๆ ที่ทำมาตลอดแค่นี้เอง ที่รักทำได้ใช่ไหมครับ”“...”“น้องแยมทำได้ใช่ไหม? ง่าย ๆ เอง ก็แค่...นอนคราง”“...สารเลว”“ฮึ ๆ ๆ พักผ่อนเถอะ พี่มีธุระ เสร็จแล้วจะกลับมารับ” รอยยิ้มบาง ๆ มีแต่ความสะใจ เขายกแก้วเหล้าขึ้นกระดกช้า ๆ ด้วยท่าทางใจเย็นก่อนจะวางแก้วแล้วเดินออกจากบ้านไปทั้งที่ฉันยืนกำมือจ้องเขาอยู่ตรงนี้...ไอ้ชาติชั่ว! เขาเอาคืนด้วยการย่ำยีศักดิ์ศรีฉัน แล้วฉันทำอะไรได้ในเมื่อไอ้สารเลวคนนี้เอาคุณแม่ของฉันเป็นตัวประกัน“...ฮึก!” เสียงรถของเขาขับออกพ้นรั้วบ้านฉันก็ทรุดตัวนั่งกอดเข่าอยู่ที่พื้นพร้อมปลดปล่อยสิ่งที่เก็บกดไว้ในใจออกมาใครบอกว่าฉันไม่เหนื่อย ไม่อ่อนแอ ฉันโคตรเหนื่อยเลย ทั้งเหนื่อยทั้งอ่อนแอ ทั้งสับสน รู้สึกแย่ เคว้งคร้าง หลายครั้งที่ฉันสับสนหาทางออกให้ตัวเองไม่เจอ หลายครั้งที่ฉันหวาดกลัวที่ต้องเผชิญปัญหาพวกนี้ ฉันไม่มีที่พึ่งเลย ฉันเหลือแค่ตัวฉันที่ไม่เคยรับรู้ปัญหาเก่า ๆ ของใครแต่ต้องรับผลจากการกระทำของทุกคน และฉันแค่พยายามปกป้องครอบครัว ปกป้องศั

ฉันเดินลงมาข้างล่างทั้งที่ไม่อยากเจอใคร เพราะอะไรรู้ไหม? เพราะร่างกายฉันระบมไปหมดไงคะ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ที่บ้านมีคนเก่า ๆ อยู่บ้างไหมหรือจะมีแม่บ้านใหม่เข้ามาอยู่แทนแล้วแต่ฉันไม่อยากเจอใครเพราะสภาพฉันมันไม่ค่อยดี ถึงภายนอกอาจจะไม่ได้แย่มากแต่ฉันที่อยู่กับตัวเองทุกวันก็รู้แก่ใจดีว่ามันไม่ปกติ ยิ่งหลังฉันยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันมีแต่รอยแดงเต็มไปหมด คอก็เหมือนกัน กว่าจะลงมาได้ฉันนั่งกลบรอยอยู่ตั้งนอน กลบจนท้อกันไปเลยทีเดียว แต่ต่อให้ไม่อยากลงมาก็ต้องลงเพราะไม่มีปัญญาขลุกตัวอยู่ในห้องทั้งวันทั้งคืนหรอกในเมื่อร่างกายฉันยังเป็นคนไม่ใช่ผีที่จะไม่รู้สึกหิวอะไรเลยฉันเดินลงบันไดช้า ๆ เพราะระบมตรงกลางร่างกายพอสมควร คิดแล้วก็...ช่างมันเถอะแยมโรล คราวหลังก็มีสติหน่อย อย่าลืมตัวบ่อยอย่างน้อยก็ช่วยจำนิดนึงว่าเป็นศัตรูกันแต่...“เฮ้อ~ ช่างเถอะ” พอ ๆ ไม่มีตงมีแต่อะไรทั้งนั้น แล้วนี่หายไปไหน? ตื่นมาก็ไม่เจอแต่กระเป๋าเงินวางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงนะ ไม่น่าจะออกไปข้างนอกแล้วลืมกระเป๋าแน่เพราะเขาเป็นคนที่ความจำดีมากแต่จะว่าไป...บ้านฉันดูไม่มีชีวิตชีวาเลยเนอะฉันมองหาเขาไปรอบ ๆ บ้าน แล้วความรู้สึกหดหู่ในใจก็