Lahat ng Kabanata ng BAD GUY พลาดรักคนเลว: Kabanata 71 - Kabanata 80

ถูกทำให้เชื่อง... แก้วตาให้นิยามความสัมพันธ์พิษนี้ด้วยถ้อยคำเพียงสั้น ๆ เพราะการเชื่อง… ไม่ได้เกิดขึ้นในคืนเดียว มันค่อย ๆ หยั่งรากลึกลงไปเหมือนเชือกเส้นเล็กที่พันข้อเท้าไว้ทีละทบเริ่มจากเสียงอ่อนโยนที่คอยปลอบ กลายเป็นสายตาที่คอยจับจ้อง แล้วค่อย ๆ พัฒนาเป็นมือที่คอยตัดสินใจแทนกันทุกอย่างจนในที่สุดก็ไม่อาจปฏิเสธมันได้ เธอทำตามทุกคำสั่งของเขาโดยไม่ต้องถูกบังคับ รอเขากลับบ้าน ทั้งที่เกลียดตัวเองทุกวินาทีที่เฝ้ารอ กลัวเขาหายไปมากพอ ๆ กับที่กลัวการอยู่ใกล้ ยอมให้เขาลูบศีรษะ พูดประโยคปลอบประโลมที่เจือพิษถูกควบคุมผ่านความโดดเดี่ยว ผ่านความกลัว ผ่านความต้องการได้รับการยอมรับจนเธอไม่อาจแยกออกได้อีกแล้วว่าอะไรคือ ‘ตัวเอง’ และอะไรคือ ‘สิ่งที่เขาสร้างไว้ให้เธอกลายเป็น’และท้ายสุดก็ถูกทำให้เชื่องอย่างแยบยล...เขาทำทั้งหมดนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนเธอก็ยอมปล่อยให้เขาทำ โดยไม่รู้ว่าจุดเริ่มต้นของการยอมจำนนอยู่ตรงไหนความสัมพันธ์พิษระหว่างเรา ไม่ได้ผูกมัดด้วยความจริงใจ แต่ด้วยความผูกพันอันบิดเบี้ยวที่ค่อย ๆ กัดกินทั้งสองฝ่าย โดยเฉพาะเธอเอง...ติ๊ง...ทันทีที่เสียงลิฟต์ดังขึ้นนั่นหมายความว่าคิมหัน

เพิ่งก้าวขึ้นนั่งเก้าอี้ประธานอัลฟ่าไดรฟ์ได้ไม่นาน ตารางงานของคิมหันต์ก็อัดแน่นจนแทบไม่มีเวลาทำอย่างอื่นเลยสิ่งที่ทำให้เขารำคาญที่สุดไม่ใช่กองเอกสาร หรือสัญญามูลค่ามหาศาลที่วางกองท่วมโต๊ะ แต่เป็นพวกที่ได้กลิ่นเงินแล้วพากันโผล่เข้ามาไม่ต่างจากฝูงแมลงวันหนึ่งในนั้นคือ ส.ส.หน้าเก่าที่ชอบวางท่าเป็นผู้รับใช้ประชาชน แต่สายตาที่มองกลับไม่เคยซื่อตรงเลยคนประเภทนี้ไม่ได้ต้องการความโปร่งใส แต่ต้องการแค่โอกาสในการกัดกินใครสักคนให้ขาดวิ่นเท่านั้นเอง...“คุณคิมคงเข้าใจสถานการณ์ดีนะครับ เขตเลือกตั้งของผมน่ะ ต้องใช้ทุนไม่น้อย”น้ำเสียงสุภาพเกินจริงจนเหม็นหืน ไม่ต่างจากรอยยิ้มน่ารังเกียจ ค่อย ๆ ฉีกกว้างขึ้นตามคำอธิบาย “ถือว่าเป็นการลงทุนร่วมกัน ผมชนะบริษัทของคุณก็ได้ผลประโยชน์”คิมหันต์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือลูบสันกรามเบา ๆ คล้ายจะขบขัน ดวงตาคมกริบเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างเย้ยหยัน ความเงียบกินเวลาสั้น ๆ แต่สร้างแรงกดดันได้มากพอจะทำให้คนตรงหน้าเหงื่อผุดตามไรผม“ผมไม่ชอบลงทุนกับความเสี่ยง โดยเฉพาะความเสี่ยงที่เดินมาหาเองถึงที่”ส.ส. ขยับสีหน้าไม่พอใจ แต่ยังพยายามรักษามาด “คุณก็รู้ผมมีไพ่บางอย่างอยู่ใ

แก้วตาแทบไม่ได้มองหน้าเขาด้วยซ้ำตอนผละตัวออกมา เธอเลยไม่เห็นว่าใบหน้าของคิมหันต์นั้นมืดหม่นเพียงใด... รวมถึงไม่ได้ปวดท้องอย่างที่กล่าวอ้างไป เธอก็แค่รู้สึกอึดอัดจนไม่อยากอยู่รอ แถมกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากตัวผู้หญิงคนนั้นก็ยังเป็นกลิ่นเดียวกับที่ลอยอวลอยู่บนตัวคิมหันต์ความสงสัยได้รับการคลี่คลายอย่างลงตัว เมื่อในบทสนทนานั้นพูดถึงมื้อเย็นที่พวกเขาไปทานมาด้วยกันสุดท้ายที่บอกว่าติดงานด่วนก็แค่พูดไปเท่านั้นเองสินะ...คนตัวเล็กก้มหน้าแล้วเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้น เพราะถ้าฝืนยืนอยู่ต่อ เธอคงเผลอแสดงความรู้สึกโง่ ๆ ออกมาแน่แก้วตาไม่ได้กลับไปรอในรถ เธอเดินออกมาหน้าห้างสรรพสินค้าแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนตรงลานกว้าง ลมกลางคืนพัดผ่านแผ่วเบา ทว่าไอเย็นกลับซึมเข้าไปถึงขั้วใจจนต้องกอดตัวเองไว้หลวม ๆเธอเงยหน้ามองท้องฟ้ามืดทึบที่ไร้ซึ่งดวงดาว มีเพียงจันทร์เสี้ยวลอยเด่นท่ามกลางความว่างเปล่ามันดูโดดเดี่ยวจนเธออดคิดไม่ได้ว่า…นั่นมันก็เหมือนชีวิตของเธอไม่มีผิดเลย...ความคิดตีกันวุ่นวายอยู่ในอก ขณะเดียวกันเธอก็กอดตัวเองแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเป็นเกราะป้องกันชิ้นสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่เธอไม่เข้าใจตัวเอง

เขาเติบโตมากับความจริงที่ว่า ต้นกำเนิดของตัวเองไม่มีอะไรให้น่าภูมิใจ คิมหันต์ไม่เคยมองมันเป็นตราบาป มีแต่คนอื่นเท่านั้นที่พยายามเอาคำนี้มาผูกคอเขาไว้กำพืดของเขาที่ใครต่างก็ตราหน้าว่าเป็น ‘เด็กที่เกิดจากผู้หญิงขายบริการ’ และทุกครั้งที่ใครพูดถึงเรื่องนี้ด้วยแววตาเหยียดหยามเขาก็แค่แค่นยิ้มอย่างเย็นชา เพราะสิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือการสวมหน้ากากแสร้งว่าเป็นคนดีมีศีลธรรมยังไงละแม้ตอนก้าวขึ้นมาเป็นผู้บริหาร เสียงซุบซิบนินทาก็ยังไม่หายไปไหน ยังมีคนบางกลุ่มพูดถึงเขาอยู่ลับหลัง บอกว่าเขาน่ะเป็นแค่ไอ้ตัวประหลาดที่บังเอิญปีนขึ้นมาอยู่เหนือหัวพวกมันคำดูถูกเหล่านั้นไม่เคยบาดลึกเท่าที่คนอื่นคาดหวัง มันกลับกลายเป็นเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ยิ่งฟังก็ยิ่งผลักให้เขาเดินหน้าเร็วยิ่งกว่าเดิมสำหรับคิมหันต์ โลกนี้มีคนสองประเภท คนที่ยืนอยู่เหนือกว่า และคนที่ถูกเหยียบอยู่ข้างล่าง ส่วนเรื่องสายเลือดหรือจุดกำเนิดมันก็แค่เรื่องตลกสำหรับคนขี้ขลาดเท่านั้นเอง...รถยนต์ซีดานราคาแพงหยุดลงหน้าตึกสีเทาหม่นหลังหนึ่ง ป้ายหน้าทางเข้าเขียนไว้ชัดเจน ‘โรงพยาบาลจิตเวชประจำเขต’เรียวขายาวก้าวลงมาอย่างมั่นคง สายตาเรียบเฉยไม่บ

“คุณเคยรักใครบ้างไหมคะ”คิมหันต์หรี่ตามองราวกับกำลังวิเคาะห์อะไรบางอย่าง สักพักเขาก็ถอนหายใจสั้น ๆ บอกแค่ว่า“ของแบบนั้นจำเป็นด้วยเหรอ” “ก็อาจจำเป็นสำหรับใครหลายคนนะคะ อย่างน้อยก็… สำหรับแก้ว”แก้วตาพยายามอ่านความคิดผ่านสีหน้าของเขาที่แสดงออกมา ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังคุยอยู่กับกำแพง“ใคร ๆ ก็พูดกันว่าความรักทำให้คนอ่อนแอ ทำให้คนตาบอด”คิมหันต์เอ่ยเสียงเรียบพลางใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมเส้นเล็กทัดข้างใบหูให้เธอไปด้วย“ฉันไม่เห็นว่ามันจะมีประโยชน์อะไร นอกจากเป็นความรู้สึกฟุ่มเฟือยที่ไม่จำเป็น”แต่แก้วตาไม่เห็นด้วย เธอส่ายหน้า ความดื้อดึงฉายชัดในแววตา“ความรักมันไม่ได้มีไว้ให้ใช้ประโยชน์นะคะ มันมีไว้ทำให้คนรู้ว่าตัวเองยังเป็นมนุษย์ ยังรู้สึก ยังอยากมีใครสักคนให้ยึดเหนี่ยว… ไม่ใช่แค่มีชีวิตอยู่เฉย ๆ เหมือนหุ่นยนต์ที่ไม่ต้องการอะไรเลย”คิมหันต์หัวเราะในลำคอเบา ๆ คล้ายขบขันกับความคิดของเด็กน้อย“แต่สิ่งที่มาจากใจคน มันเปลี่ยนง่ายกว่าอากาศอีกนะเด็กดี วันนี้บอกว่ารัก พรุ่งนี้อาจเบื่อ หรืออยากหายไปจากชีวิตก็ได้”ดวงตาคมกริบจ้องเธอนิ่งพร้อมกับมุมปากที่กระตุกยิ้มหยั