All Chapters of BAD GUY พลาดรักคนเลว: Chapter 61 - Chapter 70

ใบหน้าหวานแดงระเรื่อ ทั้งโกรธและอับอายที่ไม่สามารถต่อกรกับเขาได้เลย คิมหันต์จับเธอนอนราบกับเบาะยกศีรษะเธอขึ้นเล็กน้อยแล้วปลดกิ๊บหนีบออกจากเส้นผมที่พันกันยุ่งเหยิงกลิ่นแชมพูลอยคลุ้งในอากาศ และคิมหันต์กำลังสระผมให้เธอช่างเป็นเรื่องที่อยู่เหนือความคาดหมายปลายนิ้วแกร่งสางผ่านเส้นผมเปียกชื้นอย่างแผ่วเบา เสียงน้ำไหลกระทบอ่างดังสม่ำเสมอในความเงียบงัน เขาไม่ได้พูดอะไรที่ทำให้เธอต้องรู้สึกแย่อีก เมื่อไม่รู้ต้องทำสีหน้าแบบไหนเธอก็เลยเลือกหลับตาลงปิดการมองเห็นทุกอย่างทว่าสัมผัสของเรียวนิ้วแกร่งที่นวดศีรษะให้กันเบา ๆ ไม่สามารถเล็ดลอดไปจากความรู้สึกของเธอได้ มันทั้งอุ่น และอ่อนโยนไม่อยากจะยอมรับว่าเธอผ่อนคลายมาก คิมหันต์ไม่ได้นวดแค่ศีรษะ ปลายนิ้วนวดคลึงลงมาตาแนวบ่า เธอเกือบจะเคลิ้มแล้วเชียว แต่จิตใต้สำนึกที่ยังคงต่อต้านเขาสั่งให้ปฏิเสธความรู้สึกเหล่านั้น“พอแล้วค่ะ หนาว”“น้ำก็อุ่นหนิ”“ก็มันหนาวจะให้ทำยังไงคะ”คิมหันต์ไม่ได้ตอบ เธอเองก็ไม่รู้ว่าเขาทำสีหน้าแบบไหนอยู่เพราะยังคงหลับตาไว้แน่น กระทั่งเสียงน้ำไหลหยุดลง เป็นจังหวะที่เขาปรับเบาะให้ยกขึ้นพอดีดวงตากลมโตเบิกตากว้างเมื่อเขาโน้มตัวลงมาแ

การก้าวเข้าสู่โลกของเขา นั่นหมายความว่าเธอต้องยอมรับ ทุกสิ่งที่เขาปรารถนา ทุกการกระทำและทุกความต้องการอันบิดเบี้ยว...แก้วตากำลังนั่งคร่อมบนหน้าตักแกร่งภายในเพนต์เฮาส์หรู กรงขังที่ตั้งอยู่บนจุดสูงสุดเหนือกว่าทุกแห่งหนในเมืองหลวง“โกยมันขึ้นมาสิ ยกให้สูง ๆ เลยนะ จะได้กินถนัด ๆ” คิมหันต์เอ่ยเสียงกระเส่าพลางหลับตาลง ริมฝีปากได้รูปเผยอเล็กน้อย ขณะรอให้คนตัวเล็กโกยสองเต้านุ่มหยุ่นขึ้นมาเธอมองใบหน้าหล่อเหลาใต้ร่าง ขนตาของเขาหนานุ่มจนยากจะเชื่อว่านั่นเป็นของผู้ชาย รูปลักษณ์อันไร้ที่ติ แต่น่าเสียดายเขามันก็แค่ไอ้โรคจิตคนหนึ่งเท่านั้นเองคนตัวเล็กกัดฟันพลางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้น ป้อนเต้าอวบข้างหนึ่งจ่อริมฝีปากที่เปิดอ้ารับ ทว่าเมื่อสายตาเหม่อมองมองแจกันดอกไม้ปลอมบนโต๊ะกระจกใส เธอก็หยุดเคลื่อนไหวไปดื้อ ๆดอกไม้สีสวยเหล่านั้นไม่มีแม้แต่กลิ่นหอมของชีวิต แม้แต่ครัวที่ออกแบบอย่างทันสมัยกลับดูเหมือนฉากจำลองในภาพยนตร์ เพราะไม่มีสิ่งใดเลยที่เธอจับต้องได้ ด้วยเหตุการณ์ที่เคยนำเศษแก้ว มาทำร้ายตัวเอง คิมหันต์ก็ไม่ปล่อยให้เธออยู่กับของมีคมอีกเลยแก้วตาครุ่นคิด คนอย่างเขาที่ดูเหมือนไม่เกรงกล

คิมหันต์เอนหลังพิงผนังลิฟต์ ข้อมือยังคงหมุนเล่นกับนาฬิกาหรู ทว่าภาพที่ฉายซ้ำในหัวกลับไม่ใช่หน้าปัดเวลา หากแต่เป็นใบหน้าของเด็กดี ใบหน้าที่พยายามหมางเมิน ทั้งที่ก็กลัวเขาจนตัวสั่น ต่อให้เธอจะดูเฉยชากับเขาแค่ไหน แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปคือความดื้อรั้นที่เหมือนจะต่อต้านกันตลอดเวลา คิมหันต์มองว่ามันเป็นพฤติกรรมที่แสนน่าเอ็นดูอย่างหนึ่งของเธอปลายนิ้วของเขาแตะมุมปากตัวเองอย่างเผลอไผล ความอุ่นและรสจางของผิวแก้มอ่อนนุ่มยังติดอยู่ตรงนั้น รสหวานบางอย่างที่เขาไม่มีวันเบื่อ แม้จะได้มันมานับครั้งไม่ถ้วนก็ตาม“ชอบทำให้ฉันคิดถึงอยู่เรื่อยเลยนะ...” เขาพึมพำกับตัวเอง แววตาแฝงรอยขบขันแต่ก็แฝงด้วยความหมกมุ่นที่แปลกประหลาดเสียง ติ๊ง ดังขึ้นพร้อมประตูลิฟต์ที่เปิดออกสู่ชั้นล่างสุด คนของเขาที่ยืนรออยู่รีบก้าวเข้ามารายงานเสียงเรียบ“ท่านครับ ดีลที่ตกลงกับฝั่งคนจีนดูเหมือนจะไม่ราบรื่นเท่าไร…”คิมหันต์กะพริบตาช้า ๆ ราวกับเป็นเรื่องที่ไม่ได้น่าตกใจอะไร ก่อนจะหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงกดดันและความบ้าคลั่งเขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาคมเข้มเปลี่ยนจากความเฉยชาเป็นประกายวาววับน่าขนลุก“ท

ไฟสีแดงกะพริบอยู่เหนือประตู แก้วตาแตะคีย์การ์ดลงเบา ๆ ปลายนิ้วสั่นเทาขณะที่ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกเธอกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ก้าวเข้าไปด้วยฝีเท้าที่เปี่ยมด้วยความลังเล ปลายนิ้วชะงักอยู่เหนือปุ่มชั้นล่างสุดชั่วขณะ ก่อนจะตัดสินใจกดลงไปเสียงเครื่องกลเริ่มทำงานอย่างช้า ๆ ตามแรงโน้มถ่วง หัวใจเธอเต้นแรงคล้ายจะทะลุออกมาจากอก จังหวะนั้นยาวนานราวนิรันดร์กระทั่งประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง ความหวังทั้งหมดก็เหมือนถูกเหวี่ยงกระแทกเข้ากับความจริงอย่างแรง ตรงหน้าคือบอดี้การ์ดในชุดสูทดำสองคนยืนขวางทาง หน้าตาเรียบเฉยไร้อารมณ์ คนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”พวกเขาไม่ได้มีท่าทีแปลกใจเลยที่เห็นเธออยู่ตรงนี้ ราวกับว่านี่คือเหตุการณ์ที่คาดไว้ตั้งแต่แรกว่าเธอจะต้องลงมาแน่นอนแก้วตากำมือแน่น รวบรวมสติอันน้อยนิดก่อนเปล่งเสียงสั่นเครือออกมา“ฉะ...ฉันแค่อยากได้ของบางอย่าง…”“ถ้าอยากได้อะไร บอกผมตอนนี้ได้เลยครับ”น้ำเสียงนั้นเรียบเย็นและเด็ดขาดราวกับตัดช่องทางการหนีทุกอย่าง เธอเงยหน้ามองพวกเขา สบดวงตาที่ปราศจากความรู้สึก แล้วก็รู้ได้ทันที ความพยายามทั้งหมดของเธอมันสูญเปล่

“ทำไมต้องโกรธขนาดนั้นด้วยล่ะ ในเมื่อของพวกนั้นมันก็ของเธอทั้งหมดนี่นา”"ต่อให้เป็นของผู้หญิงคนอื่น ที่ไม่ใช่ของแก้ว คุณก็ไม่ควรทำค่ะ!""แล้วฉันจะเก็บของผู้หญิงคนอื่นไว้ทำไม?" แก้วตากัดฟันแน่น รู้ว่าเขาจงใจยั่วโมโห“อย่าทำเหมือนว่าเกลียดกันนักเลย ทั้งที่เธอเองก็ตอบสนองฉันทุกครั้ง...”“หยุดพูดนะ!” คนตัวเล็กตะโกนสุดเสียง พยายามผลักเขาออก แต่กลับถูกรั้งไว้อย่างแน่นหนา ใบหน้าหวานจมอยู่บริเวณใต้ราวนมของเขา ความต่างของร่างกายทำให้ทุกการดิ้นรนไร้ความหมายคิมหันต์โน้มหน้าลงมาพอให้ปลายจมูกเฉียดแก้มอิ่ม ขณะที่แก้วตาพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงลำคอ มือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความรู้สึกทั้งร้อนทั้งหนาวไหลปนกันอยู่ในอกอาจเพราะข้างในนั้นไม่มีอะไรเหลือแล้ว ทั้งศักดิ์ศรี ทั้งความเป็นตัวเอง มีเพียงแค่ความกลัวที่ค่อย ๆ ถูกบดจนแหลกละเอียดในอ้อมแขนที่ทำหน้าที่ราวกับโซ่ตรวน แก้วตาเงยหน้าขึ้น เธอมองเห็นแค่ปลายคางสากเท่านั้น ก่อนจะเขย่งปลายเท้าสุดกำลัง จากนั้นก็อ้าปากกัดหน้าอกของคิมหันต์อย่างแรง ผิวเนื้อของเขาเกร็งขึ้นในชั่วขณะหนึ่ง จิ๊ปากเบา ๆ แล้วกดสายตามองริมฝีปากที่งับไม่ปล่อย ไม่มีคำด่าหรือคำตำหนิ สายตา