Lahat ng Kabanata ng BAD GUY พลาดรักคนเลว: Kabanata 81 - Kabanata 90

คำเตือนเนื้อหา (Content Warning)เนื้อหาต่อไปนี้มีความรุนแรงทางร่างกาย การทำร้ายตัวเอง อารมณ์กดดันสูง ภาวะจิตใจไม่มั่นคง และพฤติกรรมเชิงครอบงำระหว่างตัวละครอาจกระทบต่อผู้อ่านบางท่าน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน “ยังไม่นอนอีกเหรอ”“...”แก้วตาไม่ตอบ เธอเม้มปากแน่น คิมหันต์มองท่าทางนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะเดินผ่านไปที่มินิบาร์รินน้ำลงแก้วด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับไม่มีอะไรให้ต้องคิดมาก ก่อนจะเดินกลับมายังโซฟานั่งข้าง ๆ คนตัวเล็กที่เหมือนว่าตอนนี้จะลืมวิธีใช้เสียงไปชั่วขณะเขายกแก้วน้ำจรดริมฝีปาก ดื่มช้า ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น“ทำไมไม่ดูของที่ฉันซื้อให้เลยล่ะ”บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ หญิงสาวกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ จนในที่สุดก็อดไม่ไหว“ข่าวเมื่อกี้... ฝีมือของคุณใช่ไหมคะ” คนที่จัดฉากให้เหมือนว่าทุกอย่างเป็นเพียงอุบัติเหตุ ทั้งที่ความจริงแล้วเป็นเขาทั้งหมดที่เป็นคนลงมือสังหารชายคนนั้นคิมหันต์เพียงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ในข่าวก็บอกอยู่ไม่ใช่เหรอ ว่าเป็นอุบัติเหตุน่ะ”“จะใช่อุบัติเหตุได้ยังไงล่ะคะ ก็ในเมื่อแก้วเห็นกับตา คุณ... คะ คุณ...ฆ่าเขา”คิมหันต์ระบายยิ้มอ่อนจางแล้วจ้องลึก

นทพัทธ์ชะงักไปเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของหญิงสาว แต่เมื่อเห็นความซีดเซียวและร่องรอยความบอบช้ำในแววตา เขายิ่งแน่ใจว่าตัวเองทำถูกแล้วที่คว้าตัวเธอไว้“คุณจำผมได้ใช่ไหมครับ เกิดอะไรขึ้น? แล้วทำไมที่คอของคุณถึงเป็นแบบนั้น…”สายตาของเขาที่จับจ้องไปยังลำคอทำให้แก้วตารีบดึงแขนกลับแล้วยกมือข้างนั้นกุมบาดแผล“ไม่ค่ะ ไม่มีอะไร ฉันแค่...เผลอเกี่ยวโดนของมีคมค่ะ ไม่ได้เจ็บอะไรมาก”สัญชาตญาณในอาชีพของเขาทำให้ไม่อาจเชื่อคำตอบนั้นได้เลย นายตำรวจหนุ่มยกข้อมือขึ้นมาดูเวลาพลางถามเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ดึกขนาดนี้ทำไมถึงเดินอยู่คนเดียวครับ คุณจะไปที่ไหนเดี๋ยวผมไปส่ง”แก้วตาสูดลมหายใจเตรียมจะปฏิเสธ แต่เขากลับไม่ปล่อยโอกาสให้เธอพูดเลย“ขึ้นรถมากับผมเถอะครับ” นทพัทธ์เอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “ผมคิดว่า…”“เลิกยุ่งกับฉันได้ไหมคะ ฉันไม่มีข้อมูลอะไรก็ตามที่คุณต้องการหรอกนะ ฉันแค่อยากไปตามทางของฉันก็เท่านั้นเอง”ฟังผ่านเผิน เหมือนเป็นเพียงคำขอให้เขาถอยห่าง แต่เมื่อสบตาใกล้ ๆ นทพัทธ์ก็เห็นทันทีว่าเธอไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่พยายามทำให้เห็นเลยใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นเพื่อปิดบังความอ่อนแอเริ่มบิดเบี้ยว ริมฝีปากเม้

นทพัทธ์มองร่างเล็กที่เดินออกมาจากห้องในสภาพรอบดวงตาบวมช้ำ นัยน์ตาขาวเป็นเส้นเลือดเส้นจาง ๆ เหมือนว่าเมื่อคืนนี้นอกจากจะนอนไม่หลับแล้วเธอก็คงร้องไห้อีกเช่นเคยเขารู้ว่าเธออยู่สภาวะเปราะบางทางอารมณ์ ส่วนเขาเองก็ไม่ได้ยินดีนักที่จะเห็นเธอในสภาพนี้ แต่ถ้าไม่กักตัวเธอไว้ เป้าหมายที่จะจับกุมคิมหันต์ก็อาจจะเป็นไปไม่ได้เลย...แก้วตาเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามตำรวจหนุ่มนอกเครื่องแบบ สีหน้าของเธอไม่บอกอารมณ์ใดเป็นพิเศษนอกจากความเฉื่อยชา“วันนี้จะสอบสวนเรื่องอะไรอีกเหรอคะ”นทพัทธ์เม้มปากเงียบก่อนจะพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่“ผมเข้าใจครับ สิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ง่ายเลย แต่ขอให้อดทนอีกนิดนะครับ เรากำลังเข้าใกล้เป้าหมายแล้ว”“คะ?”“ดูเหมือนว่าฝั่งคิมหันต์จะเริ่มตามหาคุณแล้วนะครับ”แก้วตาขมวดคิ้ว รู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากน้ำเสียงของนทพัทธ์ เธอวางมือบนโต๊ะ นิ้วสั่นเล็กน้อย “ตามหา…ฉันเหรอคะ?”นทพัทธ์พยักหน้า “ใช่ครับ ผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะทำอะไรต่อ แต่ผมไม่อยากให้คุณตกอยู่ในอันตราย ผมจึงต้องกักตัวคุณไว้ตรงนี้ก่อน”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งจริงจัง“เรากำลังรอเวลาให้ทุกอย่างลงตัว เพ

อาการปวดหัวพุ่งจู่โจมในตอนที่คิมหันต์ลืมตาตื่น ภายในห้องมืดทึบไร้แสงรวมถึงได้กลิ่นแอลกอฮอล์ล้างแผลโชยเข้าปลายจมูก กายหนาชันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงพลางใช้ปลายนิ้วนวดคลึงขมับ ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมาประเดประดังเข้ามาไม่ขาดสายจนเขาต้องทุบศีรษะตัวเองเบา ๆดวงตาคมกริบปรายมองข้อมือที่มีผ้าก๊อซพันหลายทบ เลือดที่ซึมออกมาเป็นร่องเล็ก ๆ บนผ้าคือสัญลักษณ์ของความพ่ายแพ้และความอ่อนแอโดยสมบูรณ์...ช่วงที่หลับไป ฝันของเขาเต็มไปด้วยภาพของแก้วตา ตั้งแต่สมัยที่เธอชอบเล่นคนเดียวในส่วนหย่อม ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัยและความใคร่รู้ เธอหัวเราะกับลมและดอกไม้ราวกับโลกภายนอกไม่มีอิทธิพลต่อเธอเลยคิมหันต์มองเธอจากที่ไกล ๆ ความสดใสในวัยเยาว์ที่เขาไม่เคยมี กลับกลายเป็นแรงดึงดูดที่ไม่อาจห้ามได้โลกของเขาที่เต็มไปด้วยความมืดหม่น แต่เธอกลับเป็นแสงเพียงดวงเดียวที่เขามองเห็น มันแปลก แต่ก็เป็นความจริง นับแต่นั้นเขาก็ไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เขาพยายามควบคุมเธอเหมือนกับลูกไก่ในกำมือ ทำให้เธอรู้สึกไม่มีทางหนีและตกอยู่ในอำนาจของเขาจนลืมไปว่า ต่อให้เขาพยายามกักขังและควบคุมมากเพียงใด

ถึงจะทำเป็นไม่แยแส แต่ลึก ๆ แล้วเธอก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้ ทั้งที่สภาพร่างกายก็แย่ขนาดนั้น...แล้วทำไมถึงเอาแต่ซัดเหล้าไม่ยั้ง แผลก็ไม่ยอมทำ แถมไม่พูดไม่จากับเธออีก แก้วตาหันมองนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะข้างหัวเตียง สี่ทุ่มพอดี ต่อให้ฝืนหลับแค่ไหนก็ทนไม่ไหว ใจมันพะว้าพะวังเกินกว่าจะข่มตาได้ลงเขาจะเข้ามานอนในห้องหรือเปล่านะ หรือว่าเขาจะไปนอนในห้องใหญ่ เธอคาดเดาอารมณ์ของเขาไม่ได้เลย เพราะตลอดเวลาที่อยู่กับเขามาหลายเดือน ก็ไม่เคยมีวันไหนเลยที่เขาจะแยกตัวออกไปนอนห้องอื่น จะมีก็แต่วันที่เขาติดงานด่วนแล้วไม่สามารถกลับมาได้ก็เท่านั้นสุดท้ายคนตัวเล็กก็ทนความคิดฟุ้งซ่านนี้ไม่ไหว เธอก้าวขาลงจากเตียง เดินไปหยิบผ้าคลุมไหล่ออกมา ตั้งใจจะไปแอบดูว่า คิมหันต์ยังนั่งอยู่ที่เดิมหรือเปล่าทว่าเมื่อเปิดประตูออกไป แก้วตาก็ชะงักค้างจนลมหายใจติดขัด ด้วยร่างสูงที่ยืนอยู่หลังประตูในระยะใกล้จนเธอแทบถอยหลังไม่ทัน กลิ่นเหล้าหนักอึ้งลอยมาจากเนื้อตัวของเขา ทรงผมที่มักจัดเซตเข้าทรงอยู่เสมอดูยุ่งเหยิงไม่สมกับเป็นเขาเลยแถมใบหน้าก็ยังบวมช้ำ หางคิ้วแตกจนเลือดแห้งกรังอยู่อย่างไรก็เป็นอยู่อย่างนั้น บอกได้ชัดเจนว่า คิมหันต์ไม่ค