All Chapters of BAD GUY พลาดรักคนเลว: Chapter 41 - Chapter 50

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ดเสียงสัญญาณแจ้งเตือนบางอย่างดังมาจากเครื่องมือสื่อสารบางเฉียบ ร่างสูงในชุดเสื้อกันฝนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีดำขลับกลอกขึ้นลงอย่างเบื่อหน่าย ก่อนที่ขวานขนาดใหญ่จะถูกจามลงบนข้อมือของใครบางคนฉึก!“อ๊ากกกกก!”ตอนนั้นเอง เสื้อกันฝนก็ถูกสาดกระเซ็นด้วยของเหลวสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงร้องโหยหวยอย่างน่าสะพรึงกลัว...ลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างหลัง แววตาแทบไม่ไหวติงแม้จะเห็นเลือดกระจายเปรอะพื้น เพียงเหลือบตามองฝ่ามือที่จิกเกร็ง ถอนหายใจสั้น ๆ แล้วก้มลงหยิบชิ้นส่วนมนุษย์ให้เจ้านายคิมหันต์นำหนึ่งในนิ้วนั้นสแกนลงบนหน้าจอทัชสกรีนกริ๊ก...เสียงปลดล็อกดังขึ้น พร้อมกับไฟล์ข้อมูลต่าง ๆ ปรากฏต่อสายตาคู่เย็นชา จากนั้นเขาถึงส่งต่อโทรศัพท์ให้ลูกน้องตามเดิม“เรียกหมอเข้ามาเลยไหมครับ”“อืม”ทว่ายังไม่ทันจะได้เรียกหมอ ชายที่นั่งตัวสั่นเทิ้มก็น้ำลายฟูมปาก ตาเหลือกลาน ก่อนจะสิ้นใจลงในที่สุด...คิมหันต์ปรายตามองเล็กน้อย “พลีชีพตัวเองซะแล้ว”“ท่านจะให้ผมจัดการอย่างไรดีครับ”เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ส่งกลับไปที่บ่อน จัดฉากให้เหมือนทะเลาะวิวาท อ้อ...ยัดเงินสักหน่อย แล

สมองกับหัวใจมักทำงานสวนทางกันเสมอ... เธอยังรู้สึกต่อต้านกับสัมผัสของเขา แต่ร่างกายไม่อาจปฏิเสธมันได้เลยเดรสสายเดี่ยวถูกถลกขึ้นจนพ้นศีรษะ ร่างเล็กนั่งคร่อมบนตักแกร่งเปิดเผยเนื้อหนังต่อสายตาคู่คม แก้วตาสั่นอาจเพราะว่าลึก ๆ ก็ยังหวาดหวั่นกับเรื่องเลวร้ายที่ผ่านมา“จำเอาไว้ ฉันไม่เหมือนพวกมัน” เขากระซิบข้างหู คอยย้ำเตือนสติให้เธออยู่กับปัจจุบันริมฝีปากร้อนผ่าวถูไถกับยอดถันสีหวาน มันบวมขึ้นเล็กน้อยตามฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลง ทันทีที่ปลายลิ้นชื้นแฉะตวัดเลียเบา ๆ เสียงหวานก็ครวญครางออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่คิมหันต์เหลือบตามองเป้ากางเกงของเขาที่ถูกคนตัวเล็กนั่งเสียดสี เนื้อผ้ากางเกงเป็นรอยเปื้อนจาง ๆ ความฉ่ำแฉะไม่ได้มาจากเขา แต่มันไหลซึมออกมาจากร่องรักคับแคบของเธอเอง“อึก...อ๊า”จ๊วบ จ๊วบ เสียงดูดดุนหน้าอกดังอย่างโจ่งแจ้ง“อ๊ะ…มันเจ็บค่ะ…อ๊าา”แก้วตาเชิดหน้าขึ้น ความเจ็บแล่นวาบทุกครั้งที่ถูกดูดแรงเกินไปเมื่อใดก็ตามที่เขาได้เริ่มใช้ปาก นั่นหมายถึงคิมหันต์จะไม่ยอมหยุดโดยง่าย“อ๊ะ!”เธอสะดุ้งเฮือกยามที่เขาขบหัวนมจนยืดติดปาก ขณะที่ปลายนิ้วก็บีบขยำเต้าทรวงอีกข้างอย่างหนักหน่วง หลายนาทีที่เขาเชย

ณ ปัจจุบัน..."แก้วตาเอาชาขึ้นไปเสิร์ฟคุณคิมบนห้องด้วย" คำสั่งที่ไม่อยากได้ยิน หญิงสาวเจ้าของชื่อร่างกายแข็งทื่อฉับพลัน เธอเข้าใจว่าเขาไปคุยงานที่ต่างประเทศ ทำไมถึงได้กลับมาเร็วขนาดนี้… มือบางกำไม้ปัดขนไก่แน่น เหงื่อออกตามเรียวนิ้วจนชื้นแฉะ ร่างกายรุ่มร้อนเพียงแค่ได้ยินชื่อ คิมหันต์ ผู้เป็นนาย และเจ้าชีวิตที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง"เร็วเข้าสิ มัวแต่ยืนอืดอาดอยู่ได้นังนี่ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง อย่าให้คุณเขารอนาน!" ป้าน้อยออกคำสั่งอีกครั้ง น้ำเสียงดุดันยิ่งกว่าเดิมคนตัวเล็กละมือจากไม้ปัดขนไก่เดินไปยังห้องครัวด้วยหัวใจที่กระหน่ำเต้นอย่างรุนแรง ก่อนจะหยิบอุปกรณ์ต่าง ๆ ขึ้นมาจัดเตรียม ถาดไม้ใบใหญ่พร้อมเหยือกแก้วกับถ้วยน้ำชาสำหรับเจ้าบ้านเขาคงเห็นมันแล้วแน่ ๆ จดหมายฉบับนั้น ที่เธอตั้งใจเขียนเอาไว้ แต่เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะกลับมาเร็วขนาดนี้ หรือบางทีคิมหันต์อาจจะยังไม่ได้ไปไหนเลยด้วยซ้ำ...ทันทีที่ปลายเท้าหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ หัวใจดวงน้อยมันเต้นโครมครามคล้ายมีงานตีกลองอยู่ในนั้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามกรอบหน้า ไรผมอ่อนชุ่มเหงื่อแม้บรรยากาศในตอนนี้เย็นยะเยือกยิ่งกว่าอะไรเธอยับยั้งความต

แก้วตาวิ่งหนีออกมาโดยไม่คิดชีวิต แม้แต่รองเท้าสักข้างก็ไม่ได้สวมใส่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวิ่งออกมาไกลแค่ไหน เมื่อหยุดพักหอบหายใจ คฤหาสน์วิริยะกุลก็ไม่ได้อยู่ในการมองเห็นอีกต่อไปผู้คนที่เดินสวนไปมาต่างพากันเหลียวมองหญิงสาวร่างผอมบาง เท้าขาวเปลือยเปล่า แถมยังมีเลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผลบริเวณหัวเข่าบ้างก็มองด้วยความสงสัย บ้างก็เวทนา ขณะที่บางคนกลับหวาดระแวงไม่กล้าเข้าใกล้ แก้วตาทำได้เพียงพาร่างกายอันบอบช้ำ เดินมาหลบภายในตู้โทรศัพท์ข้างสวนสาธารณะเธอไม่รู้จะไปที่ไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรทำอย่างไรต่อไป แผนที่วางไว้ถูกทำลายย่อยยับด้วยน้ำมือของคิมหันต์เพียงคนเดียวเขาคงเชื่อไปแล้วว่าเธอร่วมมือกับตำรวจ แต่ความจริงแก้วตาไม่เคยติดต่อนทพัทธ์แม้แต่ครั้งเดียวเธอแค่อยากหลุดพ้นจากคิมหันต์ อยากมีชีวิตที่เป็นของตัวเอง ได้ใช้ลมหายใจในแบบที่เธอเป็นคนเลือก แม้จะลำบากยากเย็นแสนเข็นเพียงไหนก็ยังดีกว่าการอยู่ใต้อาณัติคนใจร้าย เป็นเมียน้อยที่อุ้มท้องลูกของเขาช่างเป็นความอัปยศอดสู่เหลือเกินแล้วทำไม… ทำไมเขาถึงได้โหดร้ายกับเธอนัก แค่นึกถึงสีหน้าเย็นชาและดวงตาที่ไร้แววของคิมหันต์ หัวใจเธอก็บีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่อ

@คอนโดพลอยลินเสียงปลดล็อกรหัสหน้าประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงในชุดสูทเรียบหรูก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบงัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายกระจายไปทั่วห้องบอกให้รู้ว่าคนที่เธอรอคอยมาถึงแล้วพลอยลินที่นั่งไขว้ขาอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเปล่งประกายเมื่อเห็นคู่หมั้นหนุ่มเธอลุกเดินมายังร่างสูงแล้วโอบเอวสอบไว้หลวม ๆ“คุณมาช้าจังเลยค่ะ พลอยคิดว่าคุณจะไม่มาแล้วซะอีก” เสียงหวานเจือแววออดอ้อนต่างจากเสียงร้องคร่ำครวญภายในงานศพอย่างสิ้นเชิง“พอคุณอาไม่อยู่แล้ว ผมก็งานเยอะขึ้นน่ะครับ” เขาไม่ได้สลัดเรียวแขนเล็กออกในทันที แต่เลือกที่จะถอดเสื้อสูทพาดไว้กับพนักโซฟาแทน พร้อมกันนั้นคิมหันต์ก็ยังได้กลิ่นไวน์ราคาแพงฟุ้งกระจายมาจากตัวหญิงสาวอีกด้วย“คุณดื่มอยู่เหรอ?”“ไวน์ค่ะ สักหน่อยไหมคะ”พลอยลินไม่รอคำตอบ เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ จัดการเทไวน์ลงแก้วอีกใบ ก่อนจะเดินกลับมาแล้วยื่นมันให้เขา ริมฝีปากสีสดปรากฏรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการเชิญชวนคิมหันต์กระตุกยิ้มหยัน “ไวน์แดงแด่การจากไปของคุณพ่อเหรอครับ”รอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้าสวยค่อย ๆ จางหาย“เปล่าสักหน่อยค่ะ พลอยก็แค่อยากลืมความเศร้าสักช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้นเอ