All Chapters of BAD GUY พลาดรักคนเลว: Chapter 51 - Chapter 60

วิลัยเชื่อสนิทใจว่าเป็นฝีมือของพวกวัยรุ่นแถวตลาด ตั้งแต่กลับมาจากสถานีตำรวจก็ยังบ่นไม่หยุด “ของก็ไม่ได้ขาย ทั้งยังต้องหาเงินมาซ่อมร้านอีก เฮ้อ ไอ้พวกนี้หนิ มีที่ให้ไปตีกันตั้งเยอะแยะไม่ไป”“เอาน่าแม่ ร้านพังยังพอซ่อมได้ แต่ถ้าโดนลูกหลงไปด้วย รุ่นนี้ไม่มีอะไหล่ทดแทนแล้วนะ”ตี๋พูดพลางหัวเราะ แต่น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วงชัดเจน วิลัยมองค้อนเจ้าลูกชายตัวดี ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับหญิงสาวตัวเล็กแทน"หนูแก้วคงตกใจแย่เลยสิลูก"แก้วตาได้แต่ส่งยิ้มเจื่อน ปล่อยให้น้าวิลัยพูดจ้อต่อไป ทว่าเสียงพูดคุยดังกล่าวกลับไม่เข้าโสตประสาทเธอเลยสักนิดเพราะลึก ๆ แล้วเธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องทะเลาะวิวาทธรรมดา หากสิ่งที่เธอคิดเป็นจริง คนอย่างคิมหันต์เขาไม่มีทางหยุดแค่การทำลายข้าวของแน่ดวงตากลมโตลอบมองสองแม่ลูกที่หยอกล้อกึ่งทะเลาะกันไปมา ก่อนจะหลุบมองผลส้มที่ตี๋ปลอกเส้นใยขาว ๆ ออกอย่างเกลี้ยงเกลาแล้ววางใส่ในจานให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ“วันนี้แม่ทำต้มจืดฝักยัดไส้ไว้ให้ด้วยนะลูก จำได้ว่าหนูแก้วชอบกินนี่นา”แก้วตาพยักหน้าตอบพลางเอ่ยขอบคุณเสียงอ่อนหวาน ความอบอุ่นและความห่วงใยที่พวกเขามอบให้เธอพลอยทำให้น้

เขาว่ากันว่า... เฟื่องฟ้าเป็นดอกไม้ที่ไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย ทนแดด ทนฝน และยังคงผลิบานไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไปกี่ฤดูกาลคงไม่เกินจริงนัก เพราะแม้แดดจะแรง ฝนจะซัด หรือกาลเวลาจะพัดพาอะไรไปมากมาย มันก็ยังยืนหยัดเบ่งบานอย่างสง่างาม ราวกับกำลังเตือนว่า ความสุขแท้จริงไม่ได้ผลิบานในวันที่ฟ้าเป็นใจ แต่อยู่ในวันที่เราไม่ยอมร่วงโรย แม้โลกทั้งใบจะไม่อ่อนโยนเลยก็ตามแก้วตาเงยหน้ามองพุ่มดอกไม้สีชมพูอ่อนที่ไหวเอนตามแรงลม เธอเองปรารถนาจะเป็นแบบนั้นเช่นกัน ยืดหยัดอยู่ได้ แม้ในวันที่ชีวิตถูกพายุซัดจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะยืน...ร่างบางยืนสูดอากาศบริเวณสวนหย่อมที่มีต้นไม้นานาพันธ์มากมาย กระทั่งแดดเริ่มร้อนถึงค่อยเดินกลับไปยังครัวด้านหลัง พอเดินเข้าไปก็เห็นแม่บ้านกำลังจัดถาดน้ำชา ด้วยความสงสัยแก้วตาก็เลยเอ่ยถามออกไป“ใครมาเหรอคะ”“น้องแก้วมาพอดี พี่กำลังออกไปตามอยู่เชียว” แม่บ้านตอบพลางวางเหยือกน้ำชาลงบนถาดคิ้วเรียงเส้นสวยเลิกขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยต่อไปว่า“คู่หมั้นของคุณคิมน่ะสิ มาแต่เช้าเลย ทั้งที่บอกไว้แล้วว่าเขาไม่อยู่แท้ ๆ แถมยังสั่งให้เธอขึ้นไปเสิร์ฟชาบนห้องทำงานอีกนะ ไม่รู้จะขึ้นไปทำไมกัน”พลอยลิน

เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งอย่างแผ่วเบา แทรกเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน เบื้องหน้าเป็นชายหาดที่ไม่คุ้นตา ท้องฟ้าโปร่งใสไร้เมฆ ละอองแดดส่องผ่านแนวสน พลิ้วไหวไปพร้อมสายลมที่พัดกลิ่นอายเค็มของทะเลมากระทบผิวแก้มอย่างอ่อนโยน ตอนนั้นเองมือของเธออุ่นวาบกะทันหัน เมื่อหลุบตามอง แก้วตาก็เห็นฝ่ามือเล็กจิ้วกำนิ้วเธอไว้แน่นเด็กหญิงตัวน้อยในชุดกระโปรงสีขาวยืนอยู่บนผืนทราย ผิวขาวนวลจนเห็นเส้นเลือดบางใต้ผิวตอนนั้นเธอคิดแค่ว่า น่ารักจัง…กระทั่งเจ้าตัวน้อยเงยหน้ามองเธอ ดวงตากลมโตสดใสกะพริบช้า ๆ ริมฝีปากจิ้มลิ้มขยับและเรียกเธอว่า“แม่”“แม่?” นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนขยายกว้าง ทวนคำว่าแม่ ซ้ำไปมาราวกับไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง“ทำไมถึงเรียกฉันว่าแม่ล่ะ”หัวใจของแก้วตาเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล เธอค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนผืนทราย เอื้อมมืออีกข้างลูบศีรษะเล็กนั้นอย่างแผ่วเบา เส้นผมนุ่มละเอียด สีดำขลับช่างคล้ายคลึงกับ…เธอกลืนก้อนสะอื้นที่แล่นขึ้นมาจุกคอ ความรู้สึกแปลกประหลาดไหลบ่าเข้ามาในอก ทั้งอบอุ่น ทั้งสับสน และหวาดกลัวในเวลาเดียวกันดวงตากลมคู่นั้นสะท้อนแสงทะเลระยิบระยับ ก่อนที่ริมฝีปากเล็กจะคลี่ยิ้มบาง ๆ ยิ้มที่เหมื

แผลบริเวณหัวคิ้วเริ่มตกสะเก็ดแล้ว และเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มที่แก้วตาต้องนอนพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล เพราะเธอเสียเลือดมากจากการแท้งบุตร ไหนจะกระดูกขาเคลื่อนเพราะตกจากบันไดอีกหมอบอกว่าโชคดีที่สมองไม่ได้รับการกระทบกระเทือน แต่สำหรับเธอแล้วมันไม่ใช่โชคดีเลย การต้องมีชีวิตอยู่ในกรงของคิมหันต์ทรมานยิ่งกว่าบาดแผลบนร่างกายเสียอีกแก้วตานั่งเงียบ ๆ คนเดียวภายในห้องสี่เหลี่ยมที่คล้ายกล่องกระดาษ ดวงตาหมองหม่นมองออกไปยังนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายนั่งอยู่แบบนั้นนานนับชั่วโมง ภาพในหัวยังวนเวียนถึงเด็กน้อยในฝัน บางครั้งเธอมักพึมพำกับตัวเองว่า‘บางทีลูกของเธออาจจะหน้าตาเหมือนเด็กคนนั้นก็ได้...’สุดท้ายเธอก็ได้แต่โทษตัวเองที่ไม่สามารถรักษาสิ่งใดไว้ได้เลย ไม่ว่าจะเรื่องลูก หรือแม้แต่อิสรภาพก็ตามแก้วตาก้าวเท้าลงจากเตียงทั้งที่ตัวเองยังเดินไม่คล่องดี ผลคือเธอล้มลงทันที พร้อมกับเหยือกน้ำข้างโต๊ะหัวเตียงตกกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นคนของคิมหันต์ที่เฝ้าอยู่หน้าห้องรีบผลักประตูเข้ามาภาพตรงหน้าทำให้คนทั้งวอร์ดวิ่งวุ่นกันไปหมด เมื่อหญิงสาวกำเศษเหยือกแก้วไว้ในมือแน่น และปล่อยให้หยดเลือดไหลอยู่อย่างนั้นจนพื้นห

แก้วตาล้มเลิกความคิดเรื่องหนีจากคิมหันต์ไปแล้ว มันดูสิ้นหวังเสียยิ่งกว่าพูดขอให้เขาปล่อยเธอไปซะอีกหลังเหตุการณ์ที่เธอทำร้ายตัวเอง คิมหันต์สั่งคนให้คอยจับตาดูเธอทุกฝีก้าว ทั้งยามหลับและยามตื่น ไม่ต่างอะไรจากการถูกจับตรึงผ่านทางสายตาเลยข้าวของภายในห้องถูกเปลี่ยนใหม่หมด แม้แต่เหยือกแก้วน้ำยังเป็นพลาสติก ของมีคมไม่มีเล็ดลอดให้เห็นแม้แต่ชิ้นเดียวอย่างไรก็ตาม แก้วตายังคงใช้เวลาทั้งวันไปกับการนั่งเหม่อลอย ไม่พูดคุยกับใครจะมีเพียงตอนที่คุณหมอเข้ามาถามไถ่ แต่ก็เป็นในรูปแบบถามคำตอบคำเท่านั้นเธอยังคงพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลอีกหนึ่งสัปดาห์เต็ม บางวันคิมหันต์ก็มาอยู่เฝ้าทั้งวันเรียกว่าเฝ้าได้เหรอ? เหมือนเขาแค่เปลี่ยนสถานที่ทำงานมากกว่าเสียงเสียดสีของหน้ากระดาษดังแผ่วเบามาจากมุมห้อง ที่โซฟามีร่างสูงของคิมหันต์ เขานั่งอ่านเอกสารกองโตที่ลูกน้องนำมาวางไว้ให้ตั้งแต่เช้ากระทั่งเข็มสั้นของนาฬิกาชี้เลขสิบสอง ผู้ชายคนนั้นก็ยังคงไม่เคลื่อนไหวนอกจากปลายนิ้วที่ขยับนาน ๆ ครั้ง เพียงเท่านั้นก็ทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่สะดวกแล้วหลายครั้งเธอขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ถ้าตั้งใจทำงานขนาดนั้น ก็ควร