All Chapters of BAD GUY พลาดรักคนเลว: Chapter 91 - Chapter 98

แก้วตาสังเกตเวลาของคิมหันต์เขาเสมอ... พักหลังมานี้เขาออกบ้านแปดโมงเช้าตรงเวลา และกลับเข้ามาอีกทีดึกดื่นจนเกือบเช้าอยู่หลายครั้งเธอไม่กล้าถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องงานของเขาอีก เพราะรู้อยู่แก่ใจว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ยึดศีลธรรมเป็นหลัก ไม่ได้เป็นคนที่มีเส้นแบ่งความถูกผิดชัดเจนเหมือนคนทั่วไป ทุกครั้งก็ทำได้เพียงชะเง้อมองตามแผ่นหลังจนร่างสูงลับสายตามีอยู่ครั้งหนึ่ง เธอนอนขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา และเผลอหลุดปากไปว่า‘ทำไมช่วงนี้คุณดูผอมจังเลยคะ’‘ขนาดนั้นเลยเหรอ’‘ใช่สิคะ แต่ก่อนกล้ามเนื้อตรงนี้...’ พลางใช้นิ้วจิ้มไปยังหน้าท้องของเขาเบา ๆ ทำหน้างง ๆ ไม่รู้จะเปรียบเทียบกับอะไรดี สุดท้ายจึงพูดไปตามที่คิด‘มันเคยมีก้อนขนมปังแปะอยู่น่ะค่ะ’‘ก้อนขนมปัง?’‘เอ่อ... หมายถึงซิกแพ็คของคุณน่ะค่ะ มันหายไป’คิมหันต์ครางเสียงต่ำในลำคอ ไม่รู้ว่าเพราะขบขันหรือรำคาญคำอุปมาแปลก ๆ ของเธอกันแน่ ก่อนจะจับปลายนิ้วของเธอแล้วดึงเข้าปากงับเล่นหน้าตาเฉยคำพูดนั้น เหมือนไปสะกิดศักดิ์ศรีของเขา เพราะในเวลาเพียงหนึ่งเดือน กล้ามเนื้อที่เคยหดหายจากความละเลยตัวเองก็กลับมาแน่นเป็นลอน จนเธออดทึ่งไม่ได้ แค่คำพูดเล็กน้อย เขากลับ

เมื่อร่างสูงสมส่วนเดินออกมาจากประตูลิฟต์ ร่างกายที่เคยเปื้อนเลือดก็ถูกชำระล้างอย่างหมดจดแล้ว คิมหันต์เดินตรงมายังห้องนั่งเล่น และสิ่งแรกที่ปรากฏก็คือเรือนร่างผอมบางของหญิงสาวที่เขาเอาแต่นึกถึงทั้งวัน คิ้วเข้มขมวดพลางถอนหายใจแผ่วเบา ดูเหมือนว่าต่อให้เขาย้ายโซฟาออกไป เธอก็คงลงไปนอนบนพื้นพรมข้างล่างแทนเพื่อรอเขากลับมาคิมหันต์เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ สายตากดต่ำจ้องริมฝีปากสีชมพูระเรื่อเผยออกเล็กน้อยยามเจ้าตัวหลับใหล ก่อนจะเลื่อนสายตตามายังซีรีย์โรแมนติกเรื่องหนึ่งที่คนตัวเล็กเปิดค้างไว้บนหน้าจอทีวีในหน้าจอนั้น ตัวละครพระเอกกำลังคุกเข่าขอนางเอกแต่งงาน กระทั่งฝ่ายหญิงพยักหน้าตกลงพร้อมกับหยาดน้ำตาของความยินดีความคิดหนึ่งก็ผุดวาบขึ้นมาในสมอง...เขาที่ดำรงชีวิตอยู่ในฐานะหัวหน้าครอบครัว สามีที่ดี และเป็นพ่อที่ดีช่างเลือนลางเหลือเกิน คิมหันต์นึกภาพตัวเองในอนาคตไม่ออกเลย มองไม่เห็นแม้แต่แสงสว่างด้วยซ้ำช่างน่าขำสิ้นดีที่เผลอไปคิดอะไรงี่เง่า แววตาของเขาหม่นแสง ราวกับยอมรับความจริงที่ฝังลึกใต้จิตสำนึก ชีวิตที่เรียกว่าความสุขแบบนั้น ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อเขาหรอก คนอย่างเขาที่ก่อเรื่องสกปรกมานับไม่ถ้ว

แม้แต่ตอนที่คิมหันต์ยืนแต่งตัวหน้ากระจก แก้วตาก็ยังรู้สึกว่า เขาช่างเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์อันเหลือล้น เส้นไหล่ที่ขยับตามจังหวะมือ ข้อมือแข็งแรงที่ดึงเนคไทให้เข้าที่ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างให้เธอต้องหยุดสายตามองตามทุกอิริยาบถกว่าจะรู้ตัวอีกที เงาสะท้อนในบานกระจกก็สบเข้ากับดวงตาของเธอแล้ว คิมหันต์หรี่ตาลงเล็กน้อย พลางก้าวเดินมายังปลายเตียงน้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถาม “อยากได้อะไรล่ะ”คนตัวเล็กเลิกคิ้วขึ้นสูง เธอไม่ได้อยากได้อะไรสักหน่อย ก็แค่อยากมองเขาเท่านั้นเอง แก้วตาตั้งใจจะเอ่ยปฏิเสธ ทว่าก็ต้องเก็บกลืนคำพูดนั้นเอาไว้ เมื่อไตร่ตรองดูอีกที เธอเองก็มีสิ่งที่ต้องการเหมือนกันเช่น... หลายวันมานี้ เธอรู้สึกแปลกประหลาดกับพฤติกรรมการกินของตัวเอง ที่ไม่ได้หิวแต่ก็ไม่ใช่ไม่หิวเลย บางมื้อกินไปสองสามคำก็วางช้อน แต่พอตกดึกกลับรู้สึกหวิวในท้องขึ้นมา ทั้งที่พยายามคิดเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าตัวเองอยากกินอะไร“คือ…” ลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “แก้วอยากไปเดินซูเปอร์มาร์เก็ตแถวคอนโดค่ะ จู่ ๆ ก็รู้สึกอยากกินอะไรบางอย่าง แต่นึกไม่ออกก็เลยอยากลองไปเดินดูด้วยตัวเองน่ะค่ะ”พูดจบก็แอบชำเลือง

แก้วตาในชุดนอนตัวบาง เดินออกมายังชานระเบียงของเพนต์เฮาส์พาตัวเองมานั่งลงบนเก้าอี้ไม้เนื้อดี ท่ามกลางความเงียบที่ตัดขาดจากความคึกคักภายนอก เธอปล่อยให้ลมเย็นของค่ำคืนโอบกอดผิวกายอย่างแผ่วเบาก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ซึ่งอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจะเต็มไปด้วยประกายของดอกไม้ไฟ...คิมหันต์ไม่ใช่คนโรแมนติกและเขาคงไม่ได้ให้ความสำคัญกับเทศกาลปีใหม่ ดังนั้นแก้วตาจึงไม่อยากคาดหวังว่าเขาจะกลับมาเพื่อเคาท์ดาวด้วยกันหลายครั้งเธอคิดว่าตัวเองกำลังโลภ ยิ่งเขาให้มากเท่าไร หัวใจก็ยิ่งเผลอเรียกร้องมากขึ้นเท่านั้น มันเลยทำให้เธอกลัวกลัวว่าสักวันหนึ่ง เขาจะมองว่าเธอเรียกร้องไม่รู้จักพอ... แก้วตาจึงกลืนเก็บทุกความรู้สึกเอาไว้ และย้ำกับตัวเองว่า ต่อให้วันนี้เขาไม่ได้กลับมา ก็ไม่เป็นอะไรเลย...เธอเลิกมองท้องฟ้าแล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าข้างใน ทว่าทันใดนั้นเองก็ต้องหยุดชะงัก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนไหววูบ เมื่อหันกลับมาเผชิญหน้ากับเงาสะท้อนบนประตูกระจกบานเลื่อนบรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทเสียจนได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจตัวเองได้อย่างชัดเจน และในเสี้ยววินาทีที่ดวงตาคู่คมสบกับเธอ แก้วตาก็เหมือนถูกดึงเข้าไปในวังวนอั