All Chapters of รุ่นพี่ที่รัก: Chapter 1 - Chapter 10

ความรักนั้นคือสิ่งที่สวยงาม ทรงพลัง และแฝงไว้ด้วยความอัศจรรย์อย่างประหลาด มันไม่ใช่เพียงแค่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นและดับไปตามกาลเวลา แต่มันคือแรงขับเคลื่อนไร้ตัวตนที่ปราศจากพรมแดน ไร้ขีดจำกัดทางด้านอายุ วรรณะ ฐานะทางสังคม หรือช่วงวัย หากใครสักคนได้ตกอยู่ภายใต้อำนาจแห่งความรักนั้นเสียแล้ว ก็มักจะรู้สึกเหมือนต้องมนต์สะกดอันลึกล้ำจนยากจะถอนตัว มันสามารถเปลี่ยนโลกใบเดิมที่เคยเงียบเหงาและเรียบง่าย ให้กลายเป็นโลกที่ฉายแสงสดใส เต็มไปด้วยชีวา ความอบอุ่นที่ค่อยๆ ซึมซาบเข้าสู่หัวใจมักจะเปลี่ยนคนธรรมดาคนหนึ่งให้กลายเป็นคนที่พร้อมจะเติบโต เปลี่ยนแปลง และผลักดันตัวเองให้ดีขึ้นเพื่อใครอีกคนได้อย่างน่าประหลาดใจ หากย้อนมองกลับไปในชีวิตของคนเรา หลายคนอาจเคยมีประสบการณ์ความรักในวัยเรียน ความรักที่ผู้ใหญ่หรือเพื่อนฝูงมักจะหยอกล้อและเรียกว่า “Puppy Love” มันคือความรักในช่วงวัยที่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งมารยาและการปรุงแต่ง มีทั้งความสมหวัง ความผิดหวัง ความสุข รอยยิ้ม เคล้าคลอไปกับคราบน้ำตาและเสียงหัวเราะตามประสบการณ์อันน้อยนิดของวัยเยาว์ ทว่า สำหรับบางคน ความรักในวัยเรียนกลับไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่อง

สำหรับที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ ก่อนหน้าที่จะเปิดภาคการศึกษาสำหรับนิสิตชั้นปีที่ 1 ทางมหาวิทยาลัยได้จัดให้มีกิจกรรมการรับน้องรวมส่วนกลางขึ้น ลักษณะกิจกรรมจะเป็นการเข้าค่ายพักแรมร่วมกันเป็นระยะเวลา 3 วัน 2 คืน เพื่อเป็นการละลายพฤติกรรมและเปิดโอกาสให้นิสิตใหม่ทุกคนได้ทำความรู้จักกันข้ามคณะ เช่น นิสิตจากคณะวิทยาศาสตร์, คณะวิศวกรรมศาสตร์, คณะพยาบาลศาสตร์, คณะศึกษาศาสตร์, คณะศิลปกรรมศาสตร์ และคณะมนุษยศาสตร์ ในการดำเนินกิจกรรมครั้งนี้ ทางมหาวิทยาลัยได้ประสานความร่วมมือกับองค์การนิสิตและสภานิสิต จัดให้มีพี่เลี้ยงมาคอยดูแลและแนะนำน้องๆ นิสิตใหม่ โดยเปิดรับสมัครนิสิตที่กำลังจะขึ้นชั้นปีที่ 2 จากทุกคณะเข้ามารับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงดูแลน้องๆ ซึ่งพวกพวกเราเหล่านิสิตใหม่จะเรียกพี่ๆ กลุ่มนี้ด้วยความคุ้นเคยว่า “พี่เทค” และแล้ว... จุดเริ่มต้นของเรื่องราวความรักทั้งหมดในชีวิตผม ก็เกิดขึ้นจากจุดนี้นี่แหละครับ ในวันแรกของกิจกรรม ผมถูกจัดให้มานั่งอยู่ในแถวรับน้องร่วมกับเพื่อนๆ นิสิตใหม่จากคณะอื่น แต่ละคนจะมีป้ายชื่อกระดาษหนาๆ เขียนชื่อเล่นของตัวเองคล้องคอเอาไว้ เพื่อใช้แนะนำตัวให้เพื่อนๆ และรุ่นพี่ได้รู้จัก

4.1 สมุดบันทึกกิจกรรมกับการล่าลายเซ็นรุ่นพี่ 100 คนหลังจากผ่านพ้นช่วงปรับตัวกับการเรียนอันหนักหน่วงไปได้ประมาณสองถึงสามสัปดาห์ ช่วงเวลาที่ผมตั้งหน้าตั้งตารอคอยมาตลอดก็เดินทางมาถึง ทางมหาวิทยาลัยได้จัดกิจกรรมสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมให้นิสิตชั้นปีที่ 1 ได้ละลายพฤติกรรมและสร้างสายสัมพันธ์อันดีกับรุ่นพี่ต่างคณะ โดยนิสิตใหม่ทุกคนจะได้รับ "สมุดบันทึกกิจกรรมประจำตัว" เล่มเล็กๆ หนึ่งเล่ม เพื่อออกไปทำความรู้จักและขอให้รุ่นพี่ต่างคณะสั่งงาน ทำภารกิจสนุกๆ หรือแสดงความสามารถน่ารักๆ เพื่อสะสมลายเซ็นรุ่นพี่ให้ครบ 100 คน ภายในระยะเวลา 2 เดือน สำหรับเพื่อนๆ คนอื่นในเอกวิศวะ การต้องออกไปเดินขอรับลายเซ็นจากรุ่นพี่ต่างคณะอาจดูเป็นเรื่องน่าเขินอาย วุ่นวาย และเพิ่มภาระงานนอกเหนือจากการเรียนที่หนักอยู่แล้ว แต่สำหรับผม เล่มสมุดบันทึกกิจกรรมปกแข็งสีน้ำเงินเล่มนี้เปรียบเสมือน "ตั๋วทองคำ" และเป็นข้ออ้างอันชอบธรรมที่สุดที่จะเปิดโอกาสให้ผมได้เดินทางไปพบ ไปพูดคุย และไปเห็นหน้าพี่แคทที่ตึกองค์การนิสิตได้อย่างเนียนๆ โดยไม่ดูน่าเกลียดจนเกินไป 4.2 บุกตึกองค์การนิสิตและเพลง "พี่สาวครับ"เมื่อได้รับสมุดกิจกรรมมาอย

6.1 ชวนรุ่นพี่เที่ยววันหยุดหลังจากคืนงานประกวดร้องเพลง ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพี่แคทก็ก้าวข้ามผ่านความเป็นเพียงรุ่นพี่และรุ่นน้องร่วมมหาวิทยาลัยธรรมดาๆ ไปอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะยังไม่ได้ตกปากรับคำเป็นแฟนอย่างเป็นทางการ แต่บรรยากาศระหว่างเรากลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความเข้าใจ และความใส่ใจที่เพิ่มมากขึ้นในทุกๆ วัน ผมยังคงแวะเวียนไปหาเธอที่ตึกองค์การนิสิตหลังเลิกเรียน ซื้อของกินอร่อยๆ ไปฝาก และคอยเดินไปส่งเธอขึ้นรถกลับบ้านเป็นประจำจนกระทั่งเมื่อถึงวันเสาร์ช่วงท้ายเดือน ซึ่งเป็นวันหยุดพักผ่อนที่ไม่มีเรียนและไม่มีกิจกรรมมหาวิทยาลัย ผมจึงรวบรวมความกล้าหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหมุนสายหาพี่แคท เพื่อเอ่ยปากชวนเธอไปเที่ยวพักผ่อนภายนอกรั้วมหาวิทยาลัยเป็นครั้งแรก“พี่แคทครับ... วันเสาร์นี้ว่างไหมครับ? ผมอยากชวนพี่แคทไปหาอะไรอร่อยๆ กิน แล้วไปเดินเล่นรับลมทะเลที่หาดบางแสนด้วยกันหน่อยครับ” ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลุ้นระทึก หัวใจเต้นตึกตักอยู่ในอกปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งจนผมเริ่มเหงื่อซึมมือ ก่อนที่จะมีเสียงหัวเราะใสๆ ดังก้องกลับมา “อืม... ก็ไปสิจ้ะ! พอดีเสาร์นี้พี่ว่างอยู่พอดีเลย ถือว่าไปพักผ่อนสมอง

8.1 ผ่านพ้นมรสุมการสอบ และก้าวสู่ปีสองอย่างภาคภูมิ หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาอันทรหดของการสอบกลางภาคและสอบปลายภาคเรียนในชั้นปีที่ 1 ไปได้ด้วยดี เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกก็ดังก้องไปทั่วรั้วมหาวิทยาลัย ผลการเรียนอันน่าพึงพอใจถูกประกาศขึ้นบนหน้าจอระบบสารสนเทศของมหาวิทยาลัย ตัวเลขเกรดเฉลี่ยในวิชาคำนวณมหาโหดของคณะวิศวกรรมศาสตร์ปรากฏขึ้นตามเป้าหมายที่ผมตั้งใจไว้ ขณะที่พี่แคทเองก็สามารถคว้าเกรดเฉลี่ยระดับท็อปในสาขาวิชาการบัญชี คณะมนุษยศาสตร์ มาครองได้อย่างน่าภาคภูมิใจเช่นเดียวกัน ความสำเร็จทางด้านการเรียนในภาคการศึกษานี้ ไม่ใช่เพียงแค่ผลลัพธ์ของความตั้งใจ ความอดทน และการอ่านหนังสืออย่างหนักหน่วงส่วนบุคคลเท่านั้น แต่เป็นเพราะพวกเราต่างคอยเป็นแรงใจ เป็นที่พึ่งทางอารมณ์ และเป็นแรงผลักดันให้กันและกันอยู่ตลอดเวลา ยามใดที่ผมรู้สึกเหนื่อยล้า ท้อแท้จากการเขียนแบบทางวิศวกรรม หรือการนั่งแก้โจทย์แคลคูลัสอันซับซ้อน พี่แคทจะคอยส่งข้อความหวานๆ ส่งกำลังใจ และหิ้วขนมอร่อยๆ มาฝากเสมอ ส่วนในยามที่พี่แคทต้องง่วนอยู่กับงบการเงินอันชวนปวดหัว และภารกิจเอกสารอันวุ่นวายขององค์การนิสิต ผมก็คอยอยู่เคียงข้าง คอยยกของ