บทที่ 2: กิจกรรมรับน้องส่วนกลาง และการพบกันครั้งแรก

สำหรับที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ ก่อนหน้าที่จะเปิดภาคการศึกษาสำหรับนิสิตชั้นปีที่ 1 ทางมหาวิทยาลัยได้จัดให้มีกิจกรรมการรับน้องรวมส่วนกลางขึ้น ลักษณะกิจกรรมจะเป็นการเข้าค่ายพักแรมร่วมกันเป็นระยะเวลา 3 วัน 2 คืน เพื่อเป็นการละลายพฤติกรรมและเปิดโอกาสให้นิสิตใหม่ทุกคนได้ทำความรู้จักกันข้ามคณะ เช่น นิสิตจากคณะวิทยาศาสตร์, คณะวิศวกรรมศาสตร์, คณะพยาบาลศาสตร์, คณะศึกษาศาสตร์, คณะศิลปกรรมศาสตร์ และคณะมนุษยศาสตร์ ในการดำเนินกิจกรรมครั้งนี้ ทางมหาวิทยาลัยได้ประสานความร่วมมือกับองค์การนิสิตและสภานิสิต จัดให้มีพี่เลี้ยงมาคอยดูแลและแนะนำน้องๆ นิสิตใหม่ โดยเปิดรับสมัครนิสิตที่กำลังจะขึ้นชั้นปีที่ 2 จากทุกคณะเข้ามารับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงดูแลน้องๆ ซึ่งพวกพวกเราเหล่านิสิตใหม่จะเรียกพี่ๆ กลุ่มนี้ด้วยความคุ้นเคยว่า “พี่เทค” และแล้ว... จุดเริ่มต้นของเรื่องราวความรักทั้งหมดในชีวิตผม ก็เกิดขึ้นจากจุดนี้นี่แหละครับ  ในวันแรกของกิจกรรม ผมถูกจัดให้มานั่งอยู่ในแถวรับน้องร่วมกับเพื่อนๆ นิสิตใหม่จากคณะอื่น แต่ละคนจะมีป้ายชื่อกระดาษหนาๆ เขียนชื่อเล่นของตัวเองคล้องคอเอาไว้ เพื่อใช้แนะนำตัวให้เพื่อนๆ และรุ่นพี่ได้รู้จัก และในตอนนั้นเองที่ผมได้พบกับพี่เทคที่รับหน้าที่คุมแถวของผม เธอเป็นรุ่นพี่สาวแสนสวยคนหนึ่งจากคณะมนุษยศาสตร์ มีชื่อว่า “พี่แคท” เธอเป็นพี่เทคที่น่ารัก อบอุ่น ใจดี และเป็นกันเองกับทุกคนมากๆ พี่แคทเป็นคนจังหวัดชลบุรีโดยกำเนิด เรียนจบชั้นมัธยมศึกษามาจากโรงเรียนชลกันยานุกูล (หรือที่คนแถวนั้นเรียกติดปากว่า โรงเรียนชลหญิงฯ) พี่แคทเป็นคนผิวขาวสะอาด หน้ารูปไข่สวยงาม ตัดผมทรงบ๊อบประบ่า สวยใสธรรมชาติแบบไม่ต้องปรุงแต่งด้วยเครื่องสำอางหนาๆ เลย แต่ทว่าพี่แคทมักจะถูกเพื่อนๆ ของเธอที่เป็นผู้ชายคอยแซวและเรียกว่า “เจ๊อวบ” อยู่เสมอ คือถ้าพูดตามความจริงแล้ว รูปร่างของพี่แคทเธอไม่ได้อ้วนเลยนะครับ แต่ก็ไม่ได้ผอมแห้งจนเกินไป จะออกแนวดูอวบนิดๆ แน่นๆ มีน้ำมีนวล สุขภาพดี และมีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง ในระหว่างที่คุมแถว พี่แคทก็เดินเข้ามาทักทายผมด้วยรอยยิ้ม  

“น้องจ๋ายเรียนคณะอะไรคะ?” พี่แคทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไพเราะและเป็นมิตร  

“ผมเรียนอยู่คณะวิศวะครับ, แล้วพี่แคทล่ะครับ เรียนคณะอะไร?” ผมตอบกลับไปพร้อมกับถามเธอกลับ  “ว้าว! เรียนวิศวะด้วย เก่งจังเลย!” พี่แคททำสีหน้าประทับใจ 

“พี่เรียนคณะมนุษย์ฯ เอกบัญชีจ้ะ... แล้วน้องจ๋ายมาจากที่ไหนจ้ะ?”  

“ผมเป็นคนกรุงเทพฯ ครับ พอดีคนแถวบ้านเขาเรียนที่นี่ เขาโม้ให้ฟังว่าที่นี่สวย บรรยากาศดี แถมยังอยู่ติดทะเลด้วย ไอ้ผมนี่ก็เป็นคนเชื่อคนง่ายด้วยสิครับ ก็เลยตัดสินใจเลือกมาเรียนที่นี่เลยครับ” ผมพูดกลั้วหัวเราะอย่างเป็นกันเอง พี่แคทยิ้มหัวเราะตาม 

“พี่ก็ว่าอยู่นะ หน้าตาเราดูไม่ค่อยเหมือนคนแถวนี้นะ น่ารักอยู่นะเราเนี่ย... แต่เป็นคนเชื่อคนง่ายแบบนี้ ระวังจะโดนสาวๆ แถวนี้หลอกเอานะจ๊ะ” 

“อุ๊ย... น่ากลัวจังครับ!” ผมทำท่าขวัญผวาหยอกล้อ 

“แล้วพี่แคทเป็นคนที่ไหนเหรอครับ?”  

พี่แคทยักคิ้วเล็กน้อย ทำหน้ายิ้มๆ ก่อนตอบ “พี่เป็นคนทุกที่ค่ะ”  

“หา !?!?” ผมทำหน้าสงสัยและแปลกใจในคำตอบ  

“ล้อเล่นจ้า!” พี่แคทหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นท่าทางของผม 

“พี่เป็นคนชลบุรีจ้า จบมาจากชลหญิงฯ นี่เอง”  

“สาวชลบุรีนี่ สวยทุกคนหรือเปล่าครับเนี่ย!” ผมหยอดคำหวานใส่รุ่นพี่ทันที  

“ใช่แล้ว... ก็ประมาณนั้นแหละจ้ะ” พี่แคทตอบรับอย่างอารมณ์ดี  

“แล้วพี่แคทจะอยู่คุมแถวผมไปตลอดจนจบกิจกรรมเลยใช่ไหมครับ?” ผมถามด้วยความหวัง  

“ใช่จ้ะ... ทำไมเหรอ? ไม่อยากอยู่กับพี่แล้วเหรอ?” เธอทำตาโตถามกลับ  

“เปล่าๆๆ ครับ! ให้พี่แคทคุมแถวน่ะดีแล้วครับ อยู่ใกล้พี่แล้วสบายใจดีครับ” ผมรีบปฏิเสธพัลวัน  

“แล้วไปค่ะ!” พี่แคทยิ้มอย่างพอใจ  

ตลอดช่วงเวลาที่ทำกิจกรรมรับน้องร่วมกัน พี่แคทดูจะเป็นห่วงเป็นใยและคอยดูแลปกป้องผมเป็นพิเศษ เธอคอยส่งเสียงเชียร์และเอาใจช่วยผมอยู่ตลอดเวลา กิจกรรมเข้าค่ายรับน้องครั้งนี้สนุกสนานมากจริงๆ ในความเป็นจริงแล้ว บรรดานิสิตสาวๆ ชั้นปีที่ 1 ที่เข้ามาร่วมรับน้องด้วยกัน มีคนที่หน้าตาสวย น่ารัก น่าดึงดูดใจอยู่เต็มไปหมด แต่ทว่าในหัวใจของผมกลับมีความรู้สึกดีๆ ให้กับพี่แคทเพียงคนเดียวเท่านั้น มันเป็นความรู้สึกของคนที่กำลังตกหลุมรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ตกหลุมรักในความสวย ความน่ารัก และจิตใจที่แสนดีของเธอ ในระหว่างกิจกรรม มีบางจังหวะที่ผมได้มีโอกาสสัมผัสเนื้อต้องตัวพี่แคทโดยไม่ได้ตั้งใจ  

“จับมือพี่แบบนี้ จะมาแต๊ะอั๋งพี่หรือไงจ๊ะ?” พี่แคทเอ่ยแซวเมื่อมือเราชนกัน  

ผมรีบปล่อยมือออกทันทีด้วยความตกใจและเขินอาย “ผมเปล่านะครับ!” (แต่ในใจกลับรู้สึกว่า ตัวของพี่แคทหอมมากๆ)  

“แหม! นึกว่ามาแต๊ะอั๋งจริงๆ พี่ก็แอบดีใจอยู่นะเนี่ย” พี่แคทหัวเราะชอบใจ 

“ว่าแต่น้องจ๋ายรู้ไหม พี่แคทเข้ามาเป็นพี่เลี้ยงกิจกรรมนี้ได้ยังไงเหรอ?”  

“อืม... นั่นสิครับ พี่แคทเข้ามาเป็นพี่เลี้ยงได้ยังไงเหรอครับ?”  

“อ๋อ... คือพี่ทำงานอยู่ในองค์การนิสิตจ้ะ แล้วทางองค์การมีการเปิดรับสมัครพี่เลี้ยงสำหรับกิจกรรมรับน้องใหม่ พี่ก็เลยมาสมัครจ้ะ”  

“อืม... แบบนี้นี่เอง แล้วปกติพี่แคททำตำแหน่งอะไรในองค์การนิสิตเหรอครับ?”  

“พี่เป็นสารณียกรจ้ะ” พี่แคทตอบพร้อมรอยยิ้ม  

“สารณียกรคืออะไรเหรอครับพี่แคท? ผมไม่ค่อยคุ้นคำนี้เลย” ผมถามด้วยความสงสัย  

“อ๋อ... ทำหน้าที่เป็นเหมือนบรรณาธิการ คอยจัดทำและรวบรวมเอกสารต่างๆ ขององค์การนิสิตค่ะ”  “รวบรวมเอกสารยังไงเหรอครับ? ผมก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี” ผมทำหน้ามึนๆ  

“ถ้าน้องจ๋ายยังไม่เข้าใจ แล้วอยากรู้จักงานของพี่มากกว่านี้ พอเปิดเรียนแล้วก็แวะมาหาพี่ที่องค์การนิสิตสิจ๊ะ” พี่แคทส่งยิ้มหวานให้อย่างมีเยื่อใย  “ได้เลยครับ! (เข้าทางผมเลย... ผมแอบยิ้มและกรีดร้องในใจ)” ผมรีบตกปากรับคำทันที ก่อนจะถามต่อ 

“แล้วปกติพี่แคทจะอยู่วันไหนบ้างล่ะครับ?”  

“ก็ถ้าไม่ติดเรียนหรือติดภารกิจอะไร พี่ก็จะเข้าไปที่สำนักงานองค์การนิสิตทุกวันค่ะ ส่วนใหญ่จะเจอพี่ก็ช่วงเย็นๆ นะจ๊ะ”  

“โอเคครับ... แล้วเจอกันนะครับพี่แคท!” ผมตอบรับด้วยหัวใจที่พองโต