Todos los capítulos de เมื่อนางร้ายฮึดสู้พ่อของลูก: Capítulo 11 - Capítulo 20

หลายวันผ่านไปใบหน้าของชุยเหยาเอ๋อร์ดีขึ้นมาก จนแทบไม่น่าเชื่อ กู้หลินเซียงสันนิษฐานว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นคนแพ้ง่าย จึงสั่งผลิตแป้งที่อ่อนโยนต่อคนผิวแพ้ง่ายขึ้นมา เพื่อนำมาขายให้คนที่เป็นแบบชุยเหยาเอ๋อร์โดยเฉพาะร้านของนางเปิดมาได้หลายวันแล้ว แต่ผลตอบรับยังไม่เป็นที่น่าพอใจสักเท่าไร คนที่เคยแต่งหน้ากับนางแวะเวียนมาซื้อไม่ขาดสายก็จริง แต่ลูกค้ากลุ่มใหม่กลับมีน้อยมาก คนเหล่านั้นล้วนไปซื้อเครื่องประทินโฉมจากร้านฮวาเฉินเสียส่วนใหญ่ ไม่มีใครเปิดใจมาซื้อร้านของนางสักคนกู้หลินเซียงไม่ได้ร้อนใจแต่อย่างใด อีกไม่กี่วันชุยเหยาเอ๋อร์ก็จะจัดพิธีปักปิ่นแล้ว นางรับอาสาแต่งหน้าให้อีกฝ่าย และรอประกาศตัวอย่างเป็นทางการ มั่นใจว่าเมื่อมีคนได้เห็นใบหน้าของชุยเหยาเอ๋อร์ในตอนนั้นแล้วจะต้องตกตะลึง และต้องสอบถามแน่ว่าอีกฝ่ายหายได้อย่างไร เครื่องประทินโฉมที่ช่วยปกปิดริ้วรอยเหล่านี้ซื้อจากที่ใดเป็นแน่แท้นางลองคำนวณยอดเงินที่จะได้รับนับจากสินค้าที่นางมีอยู่แล้ว ปรากฏว่านางน่าจะทำยอดขายได้ราวๆ ห้าแสนตำลึง เฉพาะเดือนนี้เท่านั้น ยังไม่รวมกับเดือนอื่น และเมื่อใดก็ตามที่

กู้หลินเซียงขยายการผลิตและเปิดสาขาเพิ่ม ทุกหัวเมืองจะมีร้านเป่าชุ่นของนางตั้งอยู่ รวมแล้วประมาณสิบสองเมืองได้ โดยฐานผลิตจะอยู่ที่เมืองไห่หนาน และจะขนส่งทางเรือไปให้เมืองต่างๆ เป็นส่วนใหญ่ ตอนนี้กู้หลินเซียงกำลังเร่งให้อู่ต่อเรือรีบต่อเรือขนส่งให้เพิ่มอีกหนึ่งลำ จะได้กลายเป็นสองลำ เพื่อให้เพียงพอต่อการขนส่งในอนาคตข้างหน้าหนึ่งเดือนมานี้ กู้หลินเซียงแทบไม่มีเวลาพักผ่อน เพราะต้องใช้สมองคิดวางแผนงานอยู่ตลอดเวลา พอร่างกายเริ่มล้ามันก็ส่งสัญญาณบางอย่างเตือนเจ้าของ" คุณหนู " ปิงเยี่ยนร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นร่างกายของเจ้านายโงนเงนไปมา นางรีบเข้าไปประคอง พร้อมพาไปนั่งที่เก้าอี้ " เป็นอะไรไปเจ้าคะ "" ข้ารู้สึกจะเป็นลม แล้วก็คลื่น...ฮึก ปิงเยี่ยนเอากระโถนมา "ปิงเยี่ยนรีบหยิบกระโถนมา พลางใช้มือลูบหลังนายหญิงของตน เสียงอาเจียนของกู้หลินเซียงดังลั่นเรือน ปิงอวี้กลับมาจากตลาดได้ยินเสียงนั้น ก็เกิดความไม่สบายใจรีบวิ่งออกไปตามหมอมาดูอาการของเจ้านายหลังหมอตรวจดูอาการแล้ว ก็ลอบเผยยิ้มพร้อมกล่าวแสดงความยินดี ตอนนี้กู้หลินเซียงตั้งค

สองปีผ่านไปเพราะทนเห็นบิดามารดาเทียวไปเทียวกลับระหว่างเมืองไห่หนานกับเมืองหลวงไม่ได้ กู้หลินเซียงจึงยอมใจอ่อนย้ายกลับเมืองหลวง ทว่าไม่ได้อยู่จวนเดียวกันกับบิดามารดา แต่ซื้อจวนที่ี่อยู่ติดกัน พร้อมทุบกำแพงเชื่อมเป็นประตูบานเล็ก เพื่อให้คนจากจวนสกุลกู้เข้าออกได้สะดวกส่วนกิจการทุกอย่างลงตัวหมด มีปิงเยี่ยน ปิงอวี้คอยดูแลให้นางจึงวางใจได้มาก คิดไว้ว่าหากกิจการท่าเรือเป็นไปได้ด้วยดี ปีหน้านางจะเป็นแม่สื่อจัดหาชายหนุ่มให้สาวใช้คนสนิททั้งสองคนเอง เพราะจะให้อยู่รับใช้นางตลอดไปก็มิได้ ทั้งสองจำต้องมีชีวิตเป็นของตนเอง" ท่านแม่ " เสียงเรียกของลูกน้อยวัยสองขวบดังลั่น กู้หลินเซียงที่กำลังง่วนอยู่กับการตรวจบัญชีอยู่บนศาลาหันไปหาเจ้าตัวน้อย ซึ่งกำลังหอบตะกร้าใบเล็กจากจวนสกุลกู้มาทางนี้ใบหน้ากลมกลึงของเจ้าก้อนแป้งฉีกยิ้มแฉ่ง เป็นรอยยิ้มที่พอมารดาเห็นแล้วก็ใจอ่อนยวบทุกที " ได้สิ่งใดมาหรือ " กู้หลินเซียงถาม" ท่านยายให้ขนมกับผลผิงกั่วมา เสี่ยวซีเลยนำมาให้ท่านแม่ " ถ้อยคำชัดบ้างไม่ชัดบ้างเอ่ยกับมารดากู้หลินเซียงยิ้

ใช้เวลาล่องเรือสามวันสามคืนกว่าจะมาถึงเมืองซีเป่ย ผู้คนที่นี่อดอยากเพราะสงคราม และการเกษตรไม่ออกผลผลิต เนื่องจากฝนไม่ตกมาเป็นเวลานาน ทำให้อาหารขาดแคลนอย่างหนัก เรือสองลำเทียบท่าใหญ่ของเมือง มีเจ้าเมืองและขุนนางเล็กๆ มารอรับ ก่อนหน้านี้นางได้ส่งจดหมายพูดคุยกับเขาล่วงหน้าแล้ว บอกให้เขาแจ้งไปยังซื่อจื่อหวยอันโหวด้วยว่านางนำเสบียงอาหารมาให้ และหมายเหตุว่าเขาต้องเป็นคนมารับด้วยตัวเองเท่านั้น " ท่านเจ้าเมือง " กู้หลินเซียงยอบกายทำความเคารพชายชราที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด " คุณหนูรองกู้ " ชายชรายกมือขึ้นมาประสานกัน เพื่อขอบคุณในน้ำใจของนาง " เรือลำนี้มีข้าวสาร อาหารแห้ง ยา เครื่องนุ่งห่มด้วยเจ้าค่ะ และข้าก็ได้ว่าจ้างหมอมีฝีมือในเมืองหลวงมาด้วยสิบคน ไม่ทราบท่านเจ้าเมืองตั้งกระโจมตรวจไว้ตรงไหนหรือเจ้าคะ " นับแต่ได้รู้ว่าชาวบ้านเมืองซีเป่ยได้รับความลำบาก นางก็ไม่นิ่งดูดาย รีบจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อย เพื่อช่วยเหลือพวกเขาให้พ้นภัยครั้งนี้ไปให้ได้ " ข้าเตรียมไว้ให้แล้ว ประเดี๋ยวจะให้คนพาพวกเขาไป " ท่านเจ้าเมืองส่งสัญญาณมือบอกให้ขุนนางด้านหลังพาหมอจำนวนสิบคนไปที่กระโจมตรวจ " ลำบากพวกท่าน

ยังไม่ทันพูดกันให้รู้ความ เมฆสีดำทะมึนก็ก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะคนทั้งสอง จู่ๆ ก็เกิดพายุฝนโดยไม่ทราบสาเหตุ ชาวบ้านที่เห็นต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ เพราะฝนไม่ตกมาหลายเดือนแล้ว ทำให้พืชผลของพวกเขาแห้งตายหมดจากที่ตั้งใจว่าจะกลับเมืองหลวงทันที กลับต้องเปลี่ยนแผนการกะทันหัน เจ้าเมืองซีเป่ยรีบจัดเตรียมเรือนพักไว้ให้กู้หลินเซียงและผู้คุ้มกันที่ติดตามมา ส่วนคนเรือจะต้องนอนเฝ้าเรือไม่อาจละทิ้งมาได้หญิงสาวทอดสายตามองเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำจากหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ นี่ก็ผ่านหนึ่งชั่วยามแล้ว แต่พายุก็ไม่มีท่าทีว่าจะสงบลงเสียที และไม่แน่ว่าพรุ่งนี้ก็ยังไม่หยุดตก หากเป็นเช่นนี้แล้วเมื่อไรนางจะได้กลับไปหาลูกชายนางเสียทีเล่า" คุณหนู น้ำอุ่นเตรียมเสร็จแล้วเจ้าค่ะ " ไห่หลานสาวใช้คนใหม่ของกู้หลินเซียงพูดขึ้น หลังเข้าไปเตรียมน้ำใส่อ่างอาบน้ำให้เจ้านายเสร็จแล้ว" เจ้ากลับไปพักเถิด ประเดี๋ยวข้าอาบเอง "" เจ้าค่ะ "หลังสาวใช้ไปแล้ว กู้หลินเซียงก็เริ่มปลดเสื้อผ้า เพื่อลงไปแช่น้ำอุ่นให้สบายใจ ระหว่างนั้นก็นึกถึงสีหน้าของเสิ่นอวิ๋นจงในตอนท้าย เขา