Todos los capítulos de เมื่อนางร้ายฮึดสู้พ่อของลูก: Capítulo 41 - Capítulo 50

กู้หลินซีถูกจับเข้าไปขังในห้องแคบๆ ห้องหนึ่ง ในนั้นมีเสียงร้องไห้ของเด็กหลายคน เขากวาดสายตามองรอบๆ ด้าน นับว่ายังมีความโชคดีที่แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาถึงในนี้ ทำให้เห็นผู้ที่มีชะตากรรมเดียวกันกับเขาบางคนนอนหลับไปแล้ว บางคนกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่" ฮือๆ อีอี คิดถึงท่านพ่อ ท่านแม่ " เสียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้อยู่อีกมุมของห้อง กู้หลินซีเดินเข้าไปหาเด็กหญิงคนนั้น ก่อนถามว่า" พี่สาว ท่านก็ถูกพามาที่นี่เหมือนกันหรือ " เด็กวัยเกือบสามขวบเอ่ยถามเด็กหญิงที่มีอายุมากกว่าตนหลายปีใบหน้านองน้ำตาเงยขึ้นมองผู้มาใหม่ เห็นเป็นเด็กชายตาแป๋วคนหนึ่ง ท่าทางเรียบนิ่งดูไม่ตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเลยสักนิด" แล้วเจ้าล่ะ ถูกจับตัวมาเหมือนกันใช่หรือไม่ " น้ำเสียงปนสะอื้นเอ่ยถามผู้มาใหม่กู้หลินซีนั่งลงข้างๆ เด็กคนนั้น ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม " ใช่ "" เหตุใดจึงยังยิ้มได้อีก เจ้าถูกคนพวกนั้นลักพาตัวมานะ " เด็กหญิงมองคนที่มีอายุน้อยกว่าอย่างไม่เข้าใจ ตอนนางถูกพาตัวมาที่นี่นางร้องไห้สามวันสามคืนเชียวนะ แล้วทำไมเด็กที่มีอายุน้อยกว่านางถึงไม่ร้องไห้เลยล่ะ" เดี๋ยวท่านพ่อก็จะมาช่วยเสี่ยวซีแล้ว " กู้หลินซ

ดวงตาของกู้หลินเซียงดูบวมแดงอย่างเห็นได้ชัด บ่งบอกว่านางผ่านการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน เสิ่นอวิ๋นจงมองอีกฝ่ายด้วยความเห็นใจ แม้พาบุตรชายกลับมาโดยปลอดภัยแต่กลับไม่ได้ทำให้นางหายเศร้าเหมือนอย่างที่คิด" นอนร้องไห้ทั้งคืนเลยใช่หรือไม่ " น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำแผลให้เขา กู้หลินเซียงไม่ตอบ นางพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ไม่อยากรื้อฟื้นภาพเหตุการณ์ในครั้งนั้นขึ้นมาอีก" เซียงเซียง มองมาที่ข้า " มือแกร่งเชยปลายคางมนขึ้น ดวงตาฉ่ำคลอมองหน้าเขา ปลายจมูกเชิดรั้นของนางแดงเรื่อ แววตาปราศจากความสดใสอย่างเห็นได้ชัด กู้หลินเซียงในตอนนี้ได้สูญเสียความมั่นใจในการใช้ชีวิตไปแล้ว" ไม่ใช่ความผิดเจ้า เป็นความผิดของคนพวกนั้นต่างหาก " เขาพยายามปลอบนางกู้หลินเซียงส่ายหน้า " ฮึก...ข้าปกป้องลูกไม่ได้ ฮือๆ "ภาพที่กู้หลินซีถูกแย่งไปยังติดอยู่ในหัวนางอยู่เลย หากไม่ได้เสิ่นอวิ๋นจงตามกลับมา ป่านนี้นางกับลูกคงได้จากกันโดยสมบูรณ์ไปแล้ว" เจ้าทำเต็มที่แล้ว อย่าได้โทษตัวเองอีกเลย "ชายหนุ่มดึงร่างเล็กเข้ามากอด มือลูบศีรษ

ขุนนางบางคนนั่งตัวสั่นด้วยความกลัว จากที่คิดว่าจะล้มเสิ่นอวิ๋นจงกับคนสกุลกู้ได้ มันกลับพลิกตาลปัตรเมื่อพวกเขากำลังโดนเล่นงานเสียเอง " หลายวันก่อน บุตรชายของกระหม่อมถูกโจรลักพาตัวไปพ่ะย่ะค่ะ พวกมันรับสารภาพว่า มีขุนนางตำแหน่งใหญ่อยู่เบื้องหลัง บอกให้จับเด็กอายุตั้งแต่หนึ่งขวบจนถึงสิบสองปีไป เพื่อนำไปเป็นทาส พูดมาถึงตรงนี้ ทุกท่านอาจมีสีหน้างวยงงว่า แคว้นของเราขาดแคลนทาสตั้งแต่เมื่อใดใช่หรือไม่ เช่นนั้นข้าจะอธิบายให้เข้าใจง่ายๆ พวกเขาจับเด็กมาเป็นทาส พร้อมกับตัดอวัยวะสำคัญบางอย่างไป บางคนถูกควักลูกตา ตัดหู ตัดลิ้น ตัดแขนและขา ทำให้พิการ จากนั้นก็ส่งไปอยู่ในจวนต่างๆ เพื่อสืบข่าว " หากเขาไปช่วยกู้หลินซีไม่ทัน ป่านนี้ไม่รู้ว่าบุตรชายเขาจะมีสภาพเป็นเช่นไรบ้าง ดังนั้น ในฐานะที่เขาเป็นพ่อคน ย่อมไม่เมินเฉยต่อความทุกข์ร้อนของราษฎร คนที่ลงมือทำกับเด็กเช่นนี้ได้นับว่ามีจิตใจที่อำมหิตมากทีเดียว ฉะนั้นแล้ว เขาไม่มีทางปล่อยพวกมันไว้ รวมถึงผู้บงการอยู่เบื้องหลังทั้งหมดด้วย " หมายความว่าเช่นไรเพื่อสืบข่าว " ขุนนางคนหนึ่งถามอ

หลายวันผ่านไป กู้หลินเซียงไม่ได้พบเสิ่นอวิ๋นจงอีกเลยนับตั้งแต่เช้าวันที่เขาไปประชุมราชสำนักครั้งนั้น บิดานางบอกว่าเสิ่นอวิ๋นจงมีหลายเรื่องให้ต้องจัดการ โดยเฉพาะเรื่องของฉีอ๋อง นางยังได้ยินมาอีกว่าทรัพย์สินของขุนนางที่กระทำผิดถูกยึดเข้าท้องพระคลังทั้งหมด จากที่เคยเหือดแห้งแทบไม่พอใช้จ่าย ยามนี้กลับพอกพูนขึ้นมาจนแทบล้นท้องพระคลัง ไทเฮาจึงมีรับสั่งให้เลิกเก็บภาษีจากราษฎรชั่วคราวเพราะไม่มีที่ให้เก็บ ส่วนกองทัพของฉีอ๋องถูกเสิ่นอวิ๋นจงบุกไปปราบจนสิ้น ไม่หลงเหลือเสี้ยนหนามใดๆ เล็ดลอดมา ขุนนางที่ถูกนำตัวไปทรมาน ยามนี้นางไม่รู้เลยว่าพวกเขามีชะตากรรมเป็นเช่นไรบ้าง แต่เท่าที่เคยได้ยินชื่อเสียงความโหดเหี้ยมของเสิ่นอวิ๋นจง คนพวกนั้นน่าจะกำลังรู้สึกว่าอยู่ไม่สู้ตาย ระหว่างที่กำลังนึกถึงคน คนก็มาถึงพอดี " ขนมน่ากินยิ่งนัก " ใบหน้างามเงยมองผู้มาใหม่ เขาฉีกยิ้มกว้างพลางก้าวขาขึ้นมาบนศาลาที่นางนั่งทำงานอยู่ " เช่นนั้นก็กินสิเจ้าคะ " นางดันจานกระเบื้องที่ใส่ขนมโก๋ไส้ถั่วแดงส่งให้เขา แม้ว่าจะคิดถึงเขาสุดหัวใจ กระนั้นนางก็ยังคงรักษาท่าทีเอาไว้ เสิ่นอวิ๋นจงยิ้ม ก่อนเดินอ้อมมาข้างหลังภรรยา " ข้า

งานแต่งครั้งนี้เสิ่นอวิ๋นจงตั้งใจทุ่มงบประมาณจัดใหญ่โตยิ่งกว่าครั้งก่อน เพราะไม่อยากให้กู้หลินเซียงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ในความเป็นจริงนางกลับหาว่าเขาฟุ่มเฟือยโดยใช่เหตุ แต่ถามว่าเสิ่นอวิ๋นจงรู้สึกเสียใจหรือไม่ ก็ตอบได้เลยทันทีว่า 'ไม่' ที่เขาจัดงานใหญ่ไม่ใช่เพราะให้เกียรตินางเพียงอย่างเดียว แต่อยากประกาศให้บุรุษทั้งหลายที่อยู่ในแคว้นต้าเยว่รับรู้ว่า นับจากนี้กู้หลินเซียงเป็นภรรยาโดยชอบธรรมของเขาแล้ว ฉะนั้นอย่าได้มาเกี้ยวพานนางเด็ดขาด หากเขารู้ว่าผู้ใดกล้าส่งสายตาให้ภรรยาเขา เขาจะควักดวงตามันผู้นั้นออกมาทันที ด้วยอยากรักษาหน้าตาของวงศ์ตระกูลของสามี กู้หลินเซียงจึงทำข้อตกลงกับเสิ่นอวิ๋นจงว่า ตอนแต่ง นางจะแต่งเข้าจวนสกุลเสิ่น แต่พอเสร็จสิ้นพิธีการและคารวะพ่อแม่สามีแล้ว ค่อยพากันย้ายกลับมาอยู่ที่เรือนของนางตามเดิม ซึ่งเสิ่นอวิ๋นจงก็เห็นด้วย ไม่ว่าภรรยาจะพูดอะไรเขาล้วนเห็นดีเห็นงามไปด้วยทุกอย่าง วันนี้ชายหนุ่มไม่คิดจะแตะต้องจอกสุราสักจอก เพราะไม่อยากเมาเหมือนงานแต่งงานครั้งแรก วันนี้เขาจะต้องได้เห็นใบหน้าของภรรยาชัดๆ แม้นอนมองทุกคืนแล้ว กระนั้นก็ไม่รู้สึกเบื่อหน่าย กลับยิ่งมอง ก็ยิ