All Chapters of เมื่อนางร้ายฮึดสู้พ่อของลูก: Chapter 1 - Chapter 10

ข่าวการตายของกู้หลินเซียงรวดเร็วฉับไวประหนึ่งสายลม เช้าวันถัดมา ผู้ใต้บังคับบัญชาของเสิ่นอวิ๋นจงก็รีบนำข่าวมารายงาน ดวงตาคมปลาบวูบไหวครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ" เจ้าแน่ใจหรือ คงมิใช่ว่านางจงใจเรียกร้องความสนใจจากข้าหรอกนะ "" เรื่องจริงขอรับ เมื่อเช้าข้าน้อยเห็นบ่าวจากจวนนั้นไปสั่งซื้อโลงไม้มาไว้ใส่ศพนางแล้ว "" นี่นาง...บ้าไปแล้วหรือ ไม่คิดจะรักชีวิตของตัวเองบ้างหรือไร " เสิ่นอวิ๋นจงยกมือลูบใบหน้าคมคาย เขาคิดไม่ถึงว่านางจะเป็นหนักเอาการเพียงนี้ เมื่อก่อนเขาเอ็นดูนางเสมือนน้องของตนเองจริงๆ เวลามีของน่าอร่อยเขามักนำไปฝากนาง ยามนางลิ้มรสแล้วมักฉีกยิ้มกว้างและมองมาที่เขา พร้อมกล่าวว่า ' พี่เสิ่นกินกับข้าหรือไม่ 'เด็กน่ารักน่าเอ็นดูคนนั้น กลับกลายเป็นหญิงเจ้าเล่ห์ไปได้เช่นไรเขาเองก็ไม่อาจทราบได้ รู้เพียงช่วงหลังมานี้เขาจงใจเว้นระยะห่างจากนาง เพราะนางกำลังล้ำเส้นของเขาอยู่ " หลินเซียง เจ้ามันบ้าจริงๆ " เขาสบถเสียงเบา " แล้วจะทำเช่นไรต่อขอรับ "" รอดูก่อน ไว้ทางจวนสกุลกู้ส่งเทียบเชิญมาแจ้งเมื่อใด พวกเราค่อยไปเคารพศพนาง " เพราะถ้าไม่มีเทียบเชิญมาก็เท่ากับว่า ฝั่งนั้นจงใจตัดขาดความสัม

นี่ไม่ใช่นิยาย ไม่ใช่การตายแล้วเกิดใหม่ที่จะรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า ทุกย่างก้าวของนางต่อจากนี้จะเป็นความเพียรพยายามของนางที่ก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยตนเอง ดังนั้นนางจึงไม่รู้สึกผิดที่รับเงินของเขามา เพราะรู้ดีว่าเสิ่นอวิ๋นจงมิใช่พวกไส้แห้งที่มีเงินน้อยนิด เงินที่เขาให้นางมาไม่ถึงเศษเสี้ยวที่เขามีอยู่ด้วยซ้ำหากคาดการณ์ไม่ผิด ในท้องของนางตอนนี้อาจมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอยู่ก็เป็นได้ เพราะหลังจากคืนนั้นนางก็ไม่ได้ดื่มยาห้ามครรภ์ ลืมเลือนทุกอย่างกระทั่งนึกได้เมื่อวาน เกิดความรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อย แต่พอคิดถึงข้อดีของการมีลูก ใบหน้าหมองเศร้าก็เริ่มผ่องใสถ้ามีลูกขึ้นมาจริงๆ ก็ใช้เงินที่ได้รับมาเลี้ยงดูเขาให้ดี แต่ถ้าไม่มีก็ถือว่าเป็นเงินเบิกทางสำหรับชีวิตใหม่ของนางก็แล้วกันกู้หลินเซียงนำตั๋วเงินยี่สิบใบใส่ไว้ในหีบใบเล็กข้างลิ้นชักใกล้เตียงนอน นางเริ่มวางแผนไว้บ้างแล้วว่าจะทำเช่นไรกับเงินพวกนี้ดี อย่างแรกต้องแบ่งไปลงทุน อย่างที่สองต้องเก็บไว้ใช้ในยามคับขัน ตอนแรกนางกะว่าจะปักหลักที่เมืองหลวง ทว่าเมื่อวันก่อนกลับมีคนขุดเรื่องที่นางแอบเข้าห้องหอแทนพี่สาวขึ้นมา ทำให้ชาวเมืองต่อว่านินทานางลับหล

ตอนแรกนางกังวลว่าตนอาจเบียดเบียนพ่อค้ารายอื่น แต่พอได้ลองส่งคนไปดูแล้ว กลับพบว่าร้านของพวกเขายังคงขายดีเช่นกัน ไม่ได้มีการแย่งลูกค้าอย่างที่คิด กลุ่มลูกค้าที่ชื่นชอบซาลาเปาร้านเหล่านั้นก็ยังแวะเวียนไปซื้อหาไม่ขาดสาย นอกจากร้านซาลาเปาแล้ว กู้หลินเซียงยังคิดอยากทำร้านขายเครื่องประทินโฉมของสตรี ปิงอวี้ไปสำรวจทั้งเมืองได้ความว่า หญิงสาววัยแรกแย้มและสตรีออกเรือนส่วนใหญ่ต่างชื่นชอบชาดทาปาก และที่ปัดแก้ม สองสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ เพราะถ้าไม่ได้ทาจะดูเหมือนคนป่วยนอนไม่เต็มอิ่มทันที ซึ่งมันตรงกับสิ่งที่กู้หลินเซียงกำลังอยากทำพอดีแต่ของที่ขายจะเป็นของไร้คุณภาพที่ทำส่งๆ ให้ลูกค้าไม่ได้ นอกจากจะช่วยส่งเสริมความงามแล้ว ยังต้องบำรุงกู้สภาพให้กลับมาอ่อนวัยดังเดิมด้วยกู้หลินเซียงเลือกสรรวัตถุดิบที่ดีที่สุดมาทำชาดทาปากและที่ปัดแก้ม อีกสิ่งหนึ่งที่นางอยากทำคือแป้งรองพื้นที่ช่วยปกปิดริ้วรอยด่างดำ ช่วยผลัดสีผิวให้ใบหน้าดูกระจ่าง ซึ่งนางเลือกทำแค่สองสีคือสำหรับผิวขาวอมชมพู กับผิวขาวเหลืองสำหรับคนที่ซื้อแป้งรองพื้นของนางจะได้แปรงที่ทำจากขนแพะไปด้วย เพื่อช่วยเก

อีกสองวันสินค้าที่นางสั่งผลิตก็พร้อมเปิดขายแล้ว ดังนั้นกู้หลินเซียงจะเปิดรับแต่งหน้าแค่วันนี้เท่านั้น หลังจากนี้ให้ทุกคนไปเลือกซื้อสินค้าที่ร้านของนางด้วยตัวเอง ใครที่ซื้อเยอะ นางยินดีสอนวิธีแต่งหน้าให้ด้วย แล้วนำไปปรับใช้ตามสภาพผิวหน้าของแต่ละคนเอาเองพอแต่งครบเก้าคนแล้ว คนสุดท้ายก็ค่อยๆ เดินเข้ามาในร้านของนาง กู้หลินเซียงเงยหน้ามองสตรีที่สวมหมวกปิดใบหน้ามิดชิด ท่าทางของอีกฝ่ายดูกังวลแปลกๆ ดูได้จากมือที่ขยับขยุกขยิก เหมือนกำลังกลัวอะไรบางอย่าง" อยากให้ข้าแต่งหน้าให้เจ้าแบบใดดี " กู้หลินเซียงถาม เพื่อให้อีกฝ่ายคลายความประหม่าสตรีนางนั้นยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ยอมก้าวขามานั่งตรงเก้าอี้ที่นางจัดเตรียมไว้ให้ กู้หลินเซียงเห็นแล้ว จึงถามย้ำอีกว่า" หรือเจ้าไม่อยากแต่งแล้ว เช่นนั้น..."" อยาก " เสียงใสกังวานโพล่งขึ้น " ข้าอยากแต่ง "พูดจบ มือเรียวขาวก็ค่อยๆ ยกขึ้นเพื่อถอดหมวกที่ปิดบังใบหน้าออก ชั่วขณะที่ได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย กู้หลินเซียงไม่ตกตะลึงเท่าไร เพราะคาดการณ์ไว้แล้วว่า ชุยเหยาเอ๋อร์จะต้องมาหานาง" ลมอะไรหอบค