LOGINจู่ๆ ก็เป็นนางร้ายที่หวังจะเคลมพี่เขยแต่งแทนพี่สาว หากเป็นเจ้าร่างเดิมน่ะใช่! แต่สำหรับนางคนนี้เห็นเขาเป็นแค่ม้าตัวผู้ตัวหนึ่งเท่านั้น หลังผ่านคืนเร่าร้อนนางก็รีบหอบเงินสองแสนตำลึงหนีไปทันที
View Moreพอผ้าสีแดงคลุมหน้าหล่นลง ร่างบอบบางขาวผ่องก็ถูกดันลงบนเตียง ฟูกวิวาห์สีแดงขับผิวพรรณของนางให้ใสกระจ่าง จนดวงตาของผู้เป็นสามีเลือนราง เห็นใบหน้าหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงเป็นคนรักของตน
ค่ำคืนนั้น เจ้าสาวหมาดๆ ถูกเคี่ยวกรำอย่างหนักหน่วง ไม่ขัดขืนเพราะเต็มใจแต่งงานกับเขาตั้งแต่แรก ผิวนุ่มนวลเปลี่ยนเป็นแดงเรื่อ เกิดจากรอยขบดูดจากผู้ที่สวนกายเข้าออกตัวนาง กู้หลินเซียงส่งเสียงครางแผ่ว ยกแขนโอบรอบลำคอหนา แอ่นกายรับความวาบหวามที่ผู้เป็นสามีมอบให้ พอบทรักเร่าร้อนจบลง เสิ่นอวิ๋นจงสร่างเมาจากฤทธิ์สุรา ใบหน้าเจ้าสาวกลับเปลี่ยนไปอีกคน ชายหนุ่มลุกพรวดขึ้น " นี่เจ้า...." อารมณ์ปรารถนามลายหายไปสิ้น เขาลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ คนที่นอนหมดแรงเห็นเช่นนั้นก็รีบกุลีกุจอลุกตาม " ท่านพี่ " " อย่าเรียกข้าเช่นนั้น เจ้าไม่มีสิทธิ์เรียก!" เขาตวาดนาง กู้หลินเซียงสะดุ้งโหยง รีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตน ริมฝีปากเม้มแน่นพยายามข่มกลั้นอารมณ์ขมขื่นของตน ขอบตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวเมื่อเห็นสีหน้าสามีมองนางด้วยความรังเกียจ " เหตุใดจึงเป็นเจ้าที่มาอยู่ที่นี่ " ครั้นสวมอาภรณ์เรียบร้อยแล้ว เขาก็หันหน้ามาเผชิญกับนาง ใบหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวซีดเผือดเหมือนกำลังหวาดกลัวเขา กู้หลินเซียงก้มหน้าหลุบตามองต่ำ มือสั่นเทากำผ้าห่มจนยับย่น ก่อนกล่าวเสียงตะกุกตะกักว่า " ทะ...ท่านพ่อให้ข้ามาแทนพี่หลิงเหยา นางหนีไปกับ..." " โกหก! " เสิ่นอวิ๋นจงตะคอกอีกฝ่ายเสียงแข็ง เขาไม่เชื่อหรอกว่ากู้้หลิงเหยาจะทำเช่นนั้น นางกับเขาหมั้นหมายกันมาตั้งนาน ไม่มีทางที่นางจะเปลี่ยนใจไปหาคนอื่นได้หรอก ร่างสูงใหญ่ปรี่เข้าไปหาหญิงสาว เอื้อมมือไปจับต้นแขนเรียวเล็กพร้อมออกแรงกระชากเข้ามาหาตัวเอง แรงบีบทำหญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตานองน้ำตาเงยมองชายที่นางรักสุดหัวใจ " บอกข้ามาว่าเจ้ากับบิดาเจ้าช่วยกันวางแผนอะไรอยู่ เหตุใดจึงไม่ยอมให้หลิงเหยาแต่งงานกับข้า ทั้งที่รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะไว้แล้ว " " พี่เสิ่น คือข้า...." เขาออกบีบแขนนางแรงขึ้น จนนางหลุดอุทานด้วยความเจ็บ แต่เสิ่นอวิ๋นจงหาได้สนใจมารยาของนางไม่ เขายังคงเขย่าแขนนางซ้ำๆ ก่อนเอ่ยลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธว่า " ตอบแค่สิ่งที่ข้าจะถามก็พอ สิ่งใดไม่จำเป็นไม่ต้องเอื้อนเอ่ยออกมา ข้าไม่อยากฟัง " กู้หลินเซียงพยักหน้าช้าๆ " เข้าใจแล้ว ปล่อยข้าก่อน ข้าเจ็บ " " งั้นก็ตอบมา " เขาสะบัดมือออกจากต้นแขนนาง ก่อนคว้าเก้าอี้ที่อยู่ใกล้มือมานั่ง กู้หลินเซียงรวบผ้าห่มคลุมร่างเปลือยเปล่าของตน แม้รู้ดีว่ามันไม่อาจทำให้เขาเกิดความใคร่กับนางได้อีกครั้ง กระนั้นนางก็ยังเขินอายสายตาของเขาอยู่ดี นัยน์ตากลมโตเหลือบมองแขนของตนที่ขึ้นรอยแดง รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา ไม่นึกว่าคืนแต่งงานวันแรกจะจบลงเช่นนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนเสิ่นอวิ๋นจงเคยเอ็นดูนางมากแท้ๆ แต่บัดนี้เขากลับเป็นผู้อื่นที่นางไม่รู้จักแม้แต่น้อย กู้หลินเซียงพยายามข่มเสียงไม่ให้สั่น ก่อนกล่าวเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันแค่สองคนว่า " พี่หลิงเหยาทิ้งจดหมายไว้ให้ท่านพ่อ บอกว่าไม่อยากแต่งงานกับท่านแล้ว ก่อนหน้านี้นางได้เจอกับบัณฑิตผู้หนึ่ง.... " กู้หลินเซียงพูดไม่ทันจบ เสียงขุ่นมัวของเสิ่นอวิ๋นจงก็เอ่ยแทรกขึ้นมมา " ใคร!" " ข้ากับท่านพ่อก็ไม่รู้ รู้เพียงว่านางนำเงินหนึ่งหมื่นตำลึงไปด้วย คิดว่าคงนำไปใช้จ่ายระหว่างอยู่กับชายผู้นั้น " ที่จริงในจดหมายมีเนื้อหามากกว่านี้ แต่นางไม่กล้าเล่าให้เสิ่นอวิ๋นจงฟัง เพราะกลัวเขาจะพาลอารมณ์เสียใส่นางมากกว่าเดิม กู้หลิงเหยาบอกว่าไม่อยากแต่งงานกับคนกักขฬะเช่นซื่อจื่อหวยอันโหว เขาเป็นบุรุษที่แข็งกระด้างและไร้ความเข้าอกเข้าใจสตรี ไม่เหมือนบัณฑิตหนุ่มผู้นั้นที่รักและทะนุถนอมนางเป็นอย่างดี ด้วยเหตุนี้จึงอยากยกเลิกงานแต่งงานไป ทว่างานแต่งได้ถูกกำหนดไว้นานแล้ว ไม่อาจยกเลิกได้ กู้หลินเซียงที่หลงรักเสิ่นอวิ๋นจงมานานจึงอาสาแต่งแทน คิดว่าเขาคงหลงเหลือความเมตตาแก่นางบ้าง ใครเลยจะคิดว่าเขาจะแสดงกิริยาท่าทางประหนึ่งถูกปีศาจร้ายเข้าสิงเช่นนี้ " หึ " เสิ่นอวิ๋นจงส่งเสียงหัวเราะราวกับคนขาดสติ สายตาเยียบเย็นมองไปยังร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง ตัวของนางสั่นสะท้านไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ ไยเขาจะไม่รู้ว่ากู้หลินเซียงแอบรักเขามานานแล้ว นางอาศัยว่าตนเองเป็นบุตรที่เกิดจากภรรยาเอก จึงกล้ารังแกกู้หลิงเหยาที่เป็นบุตรของอนุ และเหตุการณ์นี้ ก็เป็นนางที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด " เจ้าจะเล่นลิ้นอีกนานเท่าใด คิดว่าข้าไม่รู้หรือ...เรื่องที่เจ้าอยากได้ข้าเป็นสามีจนตัวสั่น คิดแผนนี้มานานแล้วใช่หรือไม่ จงใจใส่ร้ายหลิงเหยาของข้าสินะ " เสิ่นอวิ๋นจงปักใจเชื่อไปแล้วว่ากู้หลินเซียงเป็นคนวางแผน เขาพยายามข่มอารมณ์โกรธที่กำลังปะทุ หากนางยอมบอกว่ากู้้หลิงเหยาอยู่ไหน เขายินดีจะไม่เอาความ แต่ถ้านางยังคงปากแข็ง เขาจะฉีกปากเล็กๆ นั่นด้วยสองมือนี้ " เปล่านะเจ้าคะ ข้าไม่ได้ใส่ร้าย อึก..." ใบหน้างามแหงนขึ้น สัมผัสได้ถึงแรงบีบจากปลายคาง เสิ่นอวิ๋นจงกำลังก้มมองนางด้วยสายตาชิงชัง เขาบีบมือแรงขึ้น จนสันกรามนางแทบแหลกละเอียด ไยเขาจึงไม่เชื่อนาง เห็นนางเป็นพวกชอบพูดโกหกงั้นหรือ.... " กู้หลินเซียง เจ้าช่างเป็นสตรีที่น่ารังเกียจยิ่งนัก ต่อให้ไม่มีกู้หลิงเหยาก็อย่าหวังว่าข้าจะรับเจ้าเป็นภรรยา " เขาสะบัดมืออกอย่างแรง จนใบหน้าหวานหันขวับไปตามแรงมือที่คลายออก สายตาเย็นชาเหลือบมองไหล่เล็กที่กำลังสั่นสะท้าน ต่อมาก็มีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออก หากเป็นคนที่เขารักร้องไห้เช่นนี้ เขาคงเข้าไปปลอบโยนแล้ว ทว่า...นางกลับไม่ใช่ " พรุ่งนี้ข้าจะบอกบิดาของเจ้าว่าให้นำตัวเจ้ากลับไป ส่วนเรื่องคืนนี้ เจ้าอยากได้เงินชดเชยเท่าใดก็แจ้งพ่อบ้านมาก็แล้วกัน " ชายหนุ่มปล่อยให้หญิงสาวร้องไห้อยู่อย่างนั้น ไม่สนใจปลอบประโลมนางสักคำ ก่อนสะบัดแขนเสื้อเดินจากห้องหอไป" อ๊า!"ชายหนุ่มส่งความแข็งชูชันผ่านรอยปริแยกครั้งแล้วครั้งเล่า โถมกายกระแทกสุดแรงที่มี ร่างเล็กสั่นระริกกระตุกเกร็งถี่ แผ่นหลังบางแอ่นโค้งงอตามจังหวะควบทะยานของผู้เป็นสามี ก่อนที่ความรู้สึกวาบหวามจะแล่นขึ้นสูง พุ่งกระจายออกราวกับทำนบแตก" อ๊า แฮ่ก"คนร่างสูงปลดปล่อยสายธารรักเข้าสู่กายสาวจนหมดทุกหยาดหยด ร่างเล็กนอนหอบสะท้านหรี่ตามองคนที่กำลังโน้มใบหน้าลงมา นางแหงนหน้ารอรับจุมพิตดูดดื่มจากเขา เพียงไม่นานส่วนที่อ่อนยวบก็กลับมาแข็งผงาดใหญ่โตขึ้นอีกครั้ง" ท่านพี่ "หยางซินหรานพยายามถดสะโพกหนี แต่มีหรือพยัคฆ์หิวอย่างเซี่ยเส้าอันจะยอม ในเมื่อมีเนื้อรสหวานมาป้อนใส่ปากแล้ว ก็ยากที่เขาจะคายทิ้ง มีแต่ต้องกลืนกินให้หมดทั้งตัว" เจ้าอยากมีลูกมิใช่หรือ ข้าก็กำลังจะทำให้เจ้าสมปรารถนาอยู่นี่อย่างไรเล่า " ผู้เป็นสามีแสยะยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนดึงข้อเท้าภรรยาให้กลับไปยังตำแหน่งเดิมบทเพลงรักถูกบรรเลงขึ้นอีกครั้งและอีกครั้ง จวบจนหยางซินหรานสิ้นไร้เรี่ยวแรง เซี่ยเส้าอันจึงยอมหยุดหลายปีผ่านไปหยางซินหรานไ
สามเดือนผ่านไปหยางซินหรานแต่งเข้ามาในจวนเซี่ยเส้าอันได้ครบสองเดือนแล้ว กระนั้นก็ยังกลับไปเยี่ยมเยียนบิดาบ้างบางคราว ด้วยว่ามารดากับบิดานางหย่าร้างกันแล้ว จึงไม่มีผู้ใดดูแลซึ่งก่อนหน้านี้มารดานางได้มาปรึกษาว่า หากหย่ากับบิดาตอนนี้ ลูกๆ ทั้งสามจะติดขัดตรงไหนหรือไม่ ตัวหยางซินหรานเองย่อมไม่ติดขัดอยู่แล้ว นางบอกมารดาให้ทำตามที่ใจต้องการได้เลย ส่วนพี่ชายของนางทั้งสองคนก็ส่งจดหมายมาบอกว่า แล้วแต่การตัดสินใจของมารดา หากเป็นความต้องการของทั้งสองคน พวกเขาย่อมยอมรับในการตัดสินใจนั้นหลังจากหย่ากัน ต้วนฮูหยินก็ตัดสินใจไปอยู่กับบุตรชายคนโตที่เมืองเหอหนาน ด้วยถูกรบเร้าบอกให้ไปช่วยเลี้ยงหลานที่กำลังจะคลอดในสองเดือนข้างหน้า ส่วนหยางเต๋อหมิงบุตรชายคนรองขันอาสาจะดูแลเอง หลังกลับจากการรบแล้วหยางเต๋อหมิงกลายเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัว ไม่ออกมาให้ผู้ใดพบเห็น วันๆ เขาจะขลุกอยู่แต่ในห้องทำงาน เขียนคำขอโทษต่ออนุเสิ่นและหยางเสี่ยวอิงเป็นร้อยๆ ฉบับ ก่อนนำไปเผาไฟและเริ่มเขียนใหม่ ทำอยู่เช่นนี้ทุกวันโดยไม่มีวันพักครอบครัวหยางของซินหรานแตกแยกไปคนละทิศละทาง ไม่หลงเหลื
หยางซินหรานเดินมาขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ด้านหน้าประตูจวน นางเปลี่ยนชุดเป็นสีขาวราบเรียบ ใบหน้าไม่ได้ประทินโฉมจัดจ้าน ออกไปทางเกลี้ยงเนียนเสียมากกว่า แต่ต่อให้นางไม่ได้แต่งเติมสิ่งใดลงบนใบหน้า นางก็ยังคงงดงามในสายตาเซี่ยเส้าอันไม่เปลี่ยนแปลงชายหนุ่มยื่นมือให้หญิงสาวจับประคองขึ้นไปบนรถ ก่อนก้าวตามขึ้นไปใช้เวลาเกือบสามชั่วยาม ในที่สุดทั้งสองก็เดินทางมาถึงเรือนสกุลเถา หยางซินหรานยืนมองประตูไม้เก่า กวาดสายตามองรอบๆ ด้าน พลางคิดในใจว่า...สถานที่ทรุดโทรมแห่งนี้ เคยเป็นที่อยู่อาศัยของหยางเสี่ยวอิง เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่จริงหรือมันดูยากแค้นเสียจนไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง เพียงแค่คิดว่าน้องสาวต้องยากลำบากเพียงใด จู่ๆ ขอบตาก็พลันร้อนผ่าว จำต้องเงยหน้ากล้ำกลืนหยาดน้ำตากลับเข้าไปเซี่ยเส้าอันเดินเข้ามาลูบต้นแขนเรียวเล็กของหญิงสาว สบสายตาประสานกันเชิงถามว่าไหวหรือไม่ หยางซินหรานพยักหน้า ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปด้านในนางมุ่งตรงไปยังสวนหลังบ้านตามที่เสี่ยวเฟยเคยเล่าให้ฟัง ทว่าตามเส้นทางที่เดินไป กลับเต็มไปด้วยหยาดเลือดที่ไหลอาบเป็นทางยาว ซึ่
วันรุ่งขึ้นอาการของหยางเต๋อหมิงเริ่มคงที่ เพียงแต่ต้องตัดแขนข้างขวาที่ถูกเสี่ยวเฟยฟันด้วยขวาน ส่วนต้วนฮูหยินมีอาการหวาดผวาในยามนอน ซึ่งเรื่องนี้คงต้องใช้เวลาอีกสักระยะในการรักษาหยางซินหรานไม่ยอมหลับยอมนอนตั้งแต่เมื่อคืน นางนั่งเหม่อลอยบนศาลากลางสวนพฤกษา โดยมีเซี่ยเส้าอันนั่งมองอยู่ห่างๆ ด้วยความเป็นห่วงร่างเล็กนั่งกอดเข่าแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ความมืดมิดกำลังถูกขับไล่ด้วยแสงสีทองในยามเช้าตรู่ บ่งบอกได้ว่ากำลังจะถึงเช้าวันใหม่แล้ว มือเรียวเล็กยกขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ก่อนหันกลับไปมองคนที่ใช้มือทั้งสองข้างกอบกุมปลายเท้าเย็นเฉียบของนางไว้" ข้ากลัวว่าเจ้าจะหนาว " น้ำเสียงทุ้มพูดอย่างอ่อนโยน ในแววตาฉายชัดว่ากำลังเป็นห่วงนางมากเพียงใด" จับตัวนางได้หรือไม่เจ้าคะ" หยางซินหรานถามถึงเสี่ยวเฟยเซี่ยเส้าอันส่ายหน้า " กำลังเร่งหาตัวอยู่"นางพยักหน้าเชิงบอกว่าเข้าใจแล้ว " ใต้เท้า ข้ามีเรื่องอยากขอร้องท่านเจ้าค่ะ "" เรื่องอะไรหรือ?"" ข้าอยากไปพาอิงเอ๋อร์กลับบ้านเจ้าค่ะ "หยางซินหรานน้ำตาเอ่อคลอขอบต












reviews