เมื่อนางร้ายฮึดสู้พ่อของลูก

พอผ้าสีแดงคลุมหน้าหล่นลง ร่างบอบบางขาวผ่องก็ถูกดันลงบนเตียง ฟูกวิวาห์สีแดงขับผิวพรรณของนางให้ใสกระจ่าง จนดวงตาของผู้เป็นสามีเลือนราง เห็นใบหน้าหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงเป็นคนรักของตน

ค่ำคืนนั้น เจ้าสาวหมาดๆ ถูกเคี่ยวกรำอย่างหนักหน่วง ไม่ขัดขืนเพราะเต็มใจแต่งงานกับเขาตั้งแต่แรก

ผิวนุ่มนวลเปลี่ยนเป็นแดงเรื่อ เกิดจากรอยขบดูดจากผู้ที่สวนกายเข้าออกตัวนาง กู้หลินเซียงส่งเสียงครางแผ่ว ยกแขนโอบรอบลำคอหนา แอ่นกายรับความวาบหวามที่ผู้เป็นสามีมอบให้

พอบทรักเร่าร้อนจบลง เสิ่นอวิ๋นจงสร่างเมาจากฤทธิ์สุรา ใบหน้าเจ้าสาวกลับเปลี่ยนไปอีกคน ชายหนุ่มลุกพรวดขึ้น 

" นี่เจ้า...." 

อารมณ์ปรารถนามลายหายไปสิ้น เขาลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ คนที่นอนหมดแรงเห็นเช่นนั้นก็รีบกุลีกุจอลุกตาม

" ท่านพี่ "

" อย่าเรียกข้าเช่นนั้น เจ้าไม่มีสิทธิ์เรียก!" เขาตวาดนาง 

กู้หลินเซียงสะดุ้งโหยง รีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตน ริมฝีปากเม้มแน่นพยายามข่มกลั้นอารมณ์ขมขื่นของตน ขอบตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวเมื่อเห็นสีหน้าสามีมองนางด้วยความรังเกียจ

" เหตุใดจึงเป็นเจ้าที่มาอยู่ที่นี่ " ครั้นสวมอาภรณ์เรียบร้อยแล้ว เขาก็หันหน้ามาเผชิญกับนาง ใบหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวซีดเผือดเหมือนกำลังหวาดกลัวเขา

กู้หลินเซียงก้มหน้าหลุบตามองต่ำ มือสั่นเทากำผ้าห่มจนยับย่น ก่อนกล่าวเสียงตะกุกตะกักว่า " ทะ...ท่านพ่อให้ข้ามาแทนพี่หลิงเหยา นางหนีไปกับ..."

" โกหก! " เสิ่นอวิ๋นจงตะคอกอีกฝ่ายเสียงแข็ง เขาไม่เชื่อหรอกว่ากู้้หลิงเหยาจะทำเช่นนั้น นางกับเขาหมั้นหมายกันมาตั้งนาน ไม่มีทางที่นางจะเปลี่ยนใจไปหาคนอื่นได้หรอก

ร่างสูงใหญ่ปรี่เข้าไปหาหญิงสาว เอื้อมมือไปจับต้นแขนเรียวเล็กพร้อมออกแรงกระชากเข้ามาหาตัวเอง แรงบีบทำหญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตานองน้ำตาเงยมองชายที่นางรักสุดหัวใจ

" บอกข้ามาว่าเจ้ากับบิดาเจ้าช่วยกันวางแผนอะไรอยู่ เหตุใดจึงไม่ยอมให้หลิงเหยาแต่งงานกับข้า ทั้งที่รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะไว้แล้ว "

" พี่เสิ่น คือข้า...."

เขาออกบีบแขนนางแรงขึ้น จนนางหลุดอุทานด้วยความเจ็บ แต่เสิ่นอวิ๋นจงหาได้สนใจมารยาของนางไม่ เขายังคงเขย่าแขนนางซ้ำๆ ก่อนเอ่ยลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธว่า " ตอบแค่สิ่งที่ข้าจะถามก็พอ สิ่งใดไม่จำเป็นไม่ต้องเอื้อนเอ่ยออกมา ข้าไม่อยากฟัง "

กู้หลินเซียงพยักหน้าช้าๆ " เข้าใจแล้ว ปล่อยข้าก่อน ข้าเจ็บ "

" งั้นก็ตอบมา " เขาสะบัดมือออกจากต้นแขนนาง ก่อนคว้าเก้าอี้ที่อยู่ใกล้มือมานั่ง

กู้หลินเซียงรวบผ้าห่มคลุมร่างเปลือยเปล่าของตน แม้รู้ดีว่ามันไม่อาจทำให้เขาเกิดความใคร่กับนางได้อีกครั้ง กระนั้นนางก็ยังเขินอายสายตาของเขาอยู่ดี

นัยน์ตากลมโตเหลือบมองแขนของตนที่ขึ้นรอยแดง รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา ไม่นึกว่าคืนแต่งงานวันแรกจะจบลงเช่นนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนเสิ่นอวิ๋นจงเคยเอ็นดูนางมากแท้ๆ แต่บัดนี้เขากลับเป็นผู้อื่นที่นางไม่รู้จักแม้แต่น้อย

กู้หลินเซียงพยายามข่มเสียงไม่ให้สั่น ก่อนกล่าวเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันแค่สองคนว่า " พี่หลิงเหยาทิ้งจดหมายไว้ให้ท่านพ่อ บอกว่าไม่อยากแต่งงานกับท่านแล้ว ก่อนหน้านี้นางได้เจอกับบัณฑิตผู้หนึ่ง.... "

กู้หลินเซียงพูดไม่ทันจบ เสียงขุ่นมัวของเสิ่นอวิ๋นจงก็เอ่ยแทรกขึ้นมมา

" ใคร!" 

" ข้ากับท่านพ่อก็ไม่รู้ รู้เพียงว่านางนำเงินหนึ่งหมื่นตำลึงไปด้วย คิดว่าคงนำไปใช้จ่ายระหว่างอยู่กับชายผู้นั้น "

ที่จริงในจดหมายมีเนื้อหามากกว่านี้ แต่นางไม่กล้าเล่าให้เสิ่นอวิ๋นจงฟัง เพราะกลัวเขาจะพาลอารมณ์เสียใส่นางมากกว่าเดิม

กู้หลิงเหยาบอกว่าไม่อยากแต่งงานกับคนกักขฬะเช่นซื่อจื่อหวยอันโหว เขาเป็นบุรุษที่แข็งกระด้างและไร้ความเข้าอกเข้าใจสตรี ไม่เหมือนบัณฑิตหนุ่มผู้นั้นที่รักและทะนุถนอมนางเป็นอย่างดี ด้วยเหตุนี้จึงอยากยกเลิกงานแต่งงานไป

ทว่างานแต่งได้ถูกกำหนดไว้นานแล้ว ไม่อาจยกเลิกได้ กู้หลินเซียงที่หลงรักเสิ่นอวิ๋นจงมานานจึงอาสาแต่งแทน คิดว่าเขาคงหลงเหลือความเมตตาแก่นางบ้าง ใครเลยจะคิดว่าเขาจะแสดงกิริยาท่าทางประหนึ่งถูกปีศาจร้ายเข้าสิงเช่นนี้

" หึ " เสิ่นอวิ๋นจงส่งเสียงหัวเราะราวกับคนขาดสติ สายตาเยียบเย็นมองไปยังร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง ตัวของนางสั่นสะท้านไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ 

ไยเขาจะไม่รู้ว่ากู้หลินเซียงแอบรักเขามานานแล้ว นางอาศัยว่าตนเองเป็นบุตรที่เกิดจากภรรยาเอก จึงกล้ารังแกกู้หลิงเหยาที่เป็นบุตรของอนุ

และเหตุการณ์นี้ ก็เป็นนางที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด 

" เจ้าจะเล่นลิ้นอีกนานเท่าใด คิดว่าข้าไม่รู้หรือ...เรื่องที่เจ้าอยากได้ข้าเป็นสามีจนตัวสั่น คิดแผนนี้มานานแล้วใช่หรือไม่ จงใจใส่ร้ายหลิงเหยาของข้าสินะ "

เสิ่นอวิ๋นจงปักใจเชื่อไปแล้วว่ากู้หลินเซียงเป็นคนวางแผน เขาพยายามข่มอารมณ์โกรธที่กำลังปะทุ หากนางยอมบอกว่ากู้้หลิงเหยาอยู่ไหน เขายินดีจะไม่เอาความ แต่ถ้านางยังคงปากแข็ง เขาจะฉีกปากเล็กๆ นั่นด้วยสองมือนี้

" เปล่านะเจ้าคะ ข้าไม่ได้ใส่ร้าย อึก..." 

ใบหน้างามแหงนขึ้น สัมผัสได้ถึงแรงบีบจากปลายคาง เสิ่นอวิ๋นจงกำลังก้มมองนางด้วยสายตาชิงชัง เขาบีบมือแรงขึ้น จนสันกรามนางแทบแหลกละเอียด 

ไยเขาจึงไม่เชื่อนาง เห็นนางเป็นพวกชอบพูดโกหกงั้นหรือ....

" กู้หลินเซียง เจ้าช่างเป็นสตรีที่น่ารังเกียจยิ่งนัก ต่อให้ไม่มีกู้หลิงเหยาก็อย่าหวังว่าข้าจะรับเจ้าเป็นภรรยา " เขาสะบัดมืออกอย่างแรง จนใบหน้าหวานหันขวับไปตามแรงมือที่คลายออก

สายตาเย็นชาเหลือบมองไหล่เล็กที่กำลังสั่นสะท้าน ต่อมาก็มีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออก หากเป็นคนที่เขารักร้องไห้เช่นนี้ เขาคงเข้าไปปลอบโยนแล้ว

ทว่า...นางกลับไม่ใช่

" พรุ่งนี้ข้าจะบอกบิดาของเจ้าว่าให้นำตัวเจ้ากลับไป ส่วนเรื่องคืนนี้ เจ้าอยากได้เงินชดเชยเท่าใดก็แจ้งพ่อบ้านมาก็แล้วกัน "

ชายหนุ่มปล่อยให้หญิงสาวร้องไห้อยู่อย่างนั้น ไม่สนใจปลอบประโลมนางสักคำ ก่อนสะบัดแขนเสื้อเดินจากห้องหอไป