Todos los capítulos de เมื่อนางร้ายฮึดสู้พ่อของลูก: Capítulo 21 - Capítulo 30

กู้หลินเซียงคิดว่าการเจรจากับเสิ่นอวิ๋นจงเรียบร้อยดี นางจึงเดินทางกลับ เพราะคิดถึงลูกชายตัวน้อยจนแทบทนไม่ไหวแล้วใครเลยจะรู้ว่า นางบอกเวลาคลาดเคลื่อนไปสองวัน กลับทำให้เจ้าก้อนแป้งงอนไม่ยอมให้นางอุ้ม ทั้งยังทิ้งให้นางนอนคนเดียวตั้งสองคืน จนนางต้องรีบมาง้อลูกที่จวนสกุลกู้ในวันรุ่งขึ้น เพราะถ้าปล่อยนานไปเกรงว่าลูกจะไม่รักนางแล้ว" เสี่ยวซี แม่ขอโทษจริงๆ พายุฝนตกหนักแม่จึงออกเดินทาง ณ ตอนนั้นไม่ได้ ทำให้แม่กลับมาหาเจ้าช้าไป แม่ขอโทษนะ " กู้หลินเซียงยื่นมือไปแตะลูกน้อย แต่เจ้าก้อนอ้วนกลับซบใบหน้าเข้าหาอกผู้เป็นยาย ทำมารดาผู้ให้กำเนิดรู้สึกปวดใจยิ่งนัก" เสี่ยวซี แม่ขอโทษจริงๆ ต่อไปแม่จะไม่ไปไหนอีกแล้ว จะอยู่กับเจ้าทั้งวันทั้งคืนเลยแม่สัญญา ดังนั้นให้แม่กอดหน่อยนะเด็กดี แม่คิดถึงเจ้าจนทนไม่ไหวอยู่แล้ว " นางพยายามเกลี้ยกล่อมลูกน้อยแต่กลับไม่เป็นผล จนหลิ่วซื่อถอนหายใจพลางเอ่ยกับบุตรสาวว่า" ให้เวลาเขาอีกสักนิดก็แล้วกัน ตอนถึงวันที่เจ้าบอกว่าจะกลับมา เสี่ยวซีชวนแม่ไปรอรับเจ้าที่ท่าเรือตั้งแต่รุ่งเช้า เขาเฝ้ารอเจ้าทั้งวัน แต่เรือของเจ้าก

ทว่ารายชื่อขุนนางที่ได้รับมากลับมีชื่อของรองเจ้ากรมคลังกู้อยู่ด้วย ไม่รู้ว่าเขาไปทำให้พ่อตาโกรธเกลียดตั้งแต่เมื่อไร อีกฝ่ายถึงได้หันไปอยู่ฝั่งอัครเสนาบดีเซี่ย ชายแก่ที่เป็นปรปักษ์กับเขามาตั้งแต่อดีตฮ่องเต้ทรงเป็นแค่รัชทายาท ดูท่าเขาคงต้องจัดการกับคนสกุลกู้ก่อนเป็นอันดับแรก เริ่มจากบุตรสาวก่อนเลย นางกล้าดีอย่างไรถึงอุ้มท้องบุตรของเขาแล้วไม่บอกกล่าวกันสักคำ คิดจะฮุบลูกไว้คนเดียวอย่างนั้นหรือ ไม่มีทางเสียหรอกยามไฮ่ (21.00-22.59 น.)คืนนี้กู้หลินเซียงต้องนอนคนเดียว เพราะกู้หลินซีขอไปนอนกับท่านยาย โดยอ้างว่าท่านยายมีเรื่องเล่าสนุกๆ เล่าให้ฟังก่อนนอนหลายเรื่อง เขาจึงอยากไปฟังหลังตรวจบัญชีร้านค้าเสร็จแล้ว แขนเรียวเล็กก็ชูขึ้นพร้อมบิดตัวไปมาเพื่อไล่ความเมื่อยล้า " ได้เวลานอนแล้วสินะ "ร่างเล็กลุกขึ้นเตรียมจะไปดับตะเกียงนอน ทว่ากลับได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างขีดข่วนหน้าต่าง นางจึงค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อเงี่ยหูฟัง ทว่ากลับไม่ได้ยินเสียงใด ด้วยความสงสัย นางจึงปลดกลอนหน้าต่างเพื่อผลักออกไปดูให้หายคาใจ จังหวะนั้นก็มีร่า

" เฮอะ! ใช้คำว่าฝืนงั้นหรือ ช่างน่าขันเสียจริง ถ้ามันฝืนใจท่านมากนัก เช่นนั้นข้ากลับไปอยู่เมืองไห่หนานเช่นเดิมก็ได้ พวกเราจะได้ไม่ต้องเจอหน้ากันอีก "ถ้านางรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ คงไม่กลับมาอยู่ที่เมืองหลวงตั้งแต่แรก เสิ่นอวิ๋นจงจะได้ไม่มาตามระรานนางกับลูกเหมือนทุกวันนี้" อย่าคิดจะไปที่ใดเชียว ตอนนี้เจ้าไม่ใช่หญิงสาววัยแรกแย้มที่จะวิ่งไปไหนมาไหนได้อีกแล้ว ยามนี้เจ้าเป็นแม่คนแล้ว ฉะนั้นทำตัวให้สงบเสงี่ยมเข้าไว้ แล้วอีกสองวันข้าจะให้แม่สื่อมาสู่ขอเจ้าตามธรรมเนียม "กู้หลินเซียงถึงกับอ้าปากค้าง เขาช่างไร้ยางอายยิ่งนัก ตอนนางเต็มใจแต่งให้เขา เขากลับปฏิเสธนางทั้งยังทำให้อับอาย บัดนี้กลับบังคับนางโดยไม่ถามไถ่ก่อน เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงได้กล้าบีบบังคับผู้อื่นเช่นนี้" ข้าไม่แต่ง ให้ตายข้าก็ไม่แต่งกับท่าน " กู้หลินเซียงยืนกรานหนักแน่น" คิดว่าจะปฏิเสธข้าได้หรือ "" ได้สิ หากข้าไม่เต็มใจเสียอย่าง ก็ไม่ผู้ใดมาบังคับข้าได้ทั้งนั้น " ใบหน้าหวานเชิดขึ้นลองดูสิว่ากู้หลินเซียงผู้นี้จะยอมขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวของเขาอีกครั้งไหม หากมีอีกครั้งก็ถือว่านางเป็นบ้าไปแล้วมุมปากคมชัดกระตุกยิ้ม " หึ มั่นใจปาน

กู้หลินเซียงมาตรวจตราภัตตาคารร้านอาหารที่นางเพิ่งเปิดใหม่ ลูกค้ายังคงเนืองแน่นเหมือนเช่นเคยจนแทบไม่ที่ให้นั่ง นางจึงวางแผนว่าจะซื้อร้านขายชุ่ยปิ้งที่อยู่ติดกันเพื่อขยายภัตตาหารให้กว้างขึ้น และสามารถรองรับลูกค้าได้มากขึ้นยามนี้เงินทองที่กู้หลินเซียงสะสมไว้มีมากมายจนสามารถเลี้ยงทายาทสืบไปได้อีกสามรุ่น ต่อให้วันหน้าบุตรชายนางจะไม่ทำอะไรก็ยังมีเงินใช้สอยไม่ขาดมือ แต่ไม่ใช่ว่านางจะสอนให้เขาเป็นคนอย่างนั้นหรอกนะ หากเป็นไปได้ นางอยากให้เขาสืบทอดกิจการต่อจากนาง แต่ถ้าเขาไม่ชอบจะไปสอบเป็นขุนนางก็ย่อมได้ หลังตรวจบัญชีเสร็จแล้ว กู้หลินเซียงตั้งใจว่าจะแวะไปขอพรที่วัดไท่อันสักหน่อย หลายวันก่อน ชุยเหยาเอ๋อร์ส่งจดหมายมาบอกนางว่าใกล้คลอดแล้ว นางจึงเป็นห่วงอยากไปขอพรให้ทุกอย่างราบรื่นแม่ลูกปลอดภัย เจ้าตัวน้อยออกมาแข็งแรงๆชุยเหยาเอ๋อร์แต่งงานเมื่อหนึ่งปีก่อน ก่อนที่นางจะย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวร เส้นทางรักของชุยเหยาเอ๋อร์กับสามีนั้นถือว่าเป็นโชคชะตากำหนดโดยแท้ เริ่มแรกชุยเหยาเอ๋อร์เป็นเด็กสาวหน้าตาสะสวย ส่วนเขาผู้นั้นมีรูปร่างอวบอ้วน ดูไม่หล่อเหลา ชุยเหยาเอ๋อร์ในตอน

หลายวันผ่านไปหลังประชุมราชสำนักเสร็จแล้ว เสิ่นอวิ๋นจงก็จะแวะเวียนมาหาบุตรชายทุกวัน มายังจุดนัดพบที่เคยนัดแนะกันไว้ และนำขนมของโปรดมาให้เจ้าก้อนแป้งน้อยด้วย" ท่านแม่ เสี่ยวซีอิ่มแล้ว "กู้หลินเซียงแปลกใจที่เห็นเจ้าก้อนอ้วนกินข้าวไม่หมดถ้วย ทั้งที่ปกติมักขอเติมเพิ่มเสียด้วยซ้ำ" เสี่ยวซี ทำไมหลายวันมานี้ลูกถึงกินข้าวน้อยนักเล่า "" ตอนกลางวันเสี่ยวซีกินขนมมาเยอะแล้ว " กู้หลินซีตอบอย่างไม่คิดอะไร พลางมองหน้ามารดาคิ้วเรียวเลิกขึ้น " อะไรนะ ขนมอย่างนั้นหรือ "มือป้อมๆ รีบยกปิดปากตัวเอง ดวงตาใสแจ๋วเบิกกว้าง เมื่อนึกได้ว่าเผลอพูดสิ่งใดออกไปบ้าง" ไม่ใช่ๆ เสี่ยวซีกินข้าวไปเยอะต่างหาก ขนมอะไรไม่ได้กินเลยท่านแม่ " ใบหน้าน้อยๆ ก้มมองต่ำ ไม่กล้าสบตามารดาเพราะกลัวจะถูกคาดคั้น จนเผลอหลุดปากเรื่องที่ไปแอบเจอใครบางคนมา" แน่ใจหรือ ไม่ได้โกหกแม่ใช่หรือไม่ " นัยน์ตาทรงดอกท้อหรี่แคบเพ่งมองบุตรชายอย่างสำรวจ " ไม่กล้าๆ " มือเล็กโบกไปมากลางอากาศ " เสี่ยวซีไม่กล้าโกหกท่านแม่หรอก "" ดี อย่าให้แม่รู้นะว่าเจ้าแอบกินขนมของท่านยายจนกินข้าวไม่ได้ มิเช่นนั้นแม่จะสั่งงดขนมของเจ้าทั้งเดือน " กู้หลินเซียงพูดเสีย