Todos los capítulos de เมื่อนางร้ายฮึดสู้พ่อของลูก: Capítulo 51 - Capítulo 60

วันนี้หว่านเสี่ยวหนิงถูกฮองเฮาเรียกตัวมาที่ตำหนักหยางชุน ซึ่งเป็นตำหนักประทับส่วนพระองค์ ฮองเฮาทรงมีโอรสสองพระองค์ นั่นก็คือองค์รัชทายาทกับหนานผิงอ๋องสามีของหว่านเสี่ยวหนิง ส่วนองค์ชายสามมู่หรงเย่าเป็นโอรสที่เกิดจากพระสนมเต๋อเฟยที่จากโลกนี้ไปแล้วเมื่อสองปีก่อนกระนั้นฮองเฮาก็ไม่ปล่อยให้มู่หรงเย่ารู้สึกเดียวดาย พระนางทรงรับอีกฝ่ายมาเป็นบุตรบุญธรรมของตน เลื่อนขั้นให้เท่าเทียมกับโอรสพระองค์อื่น แต่มู่หรงเย่ากลับปฏิเสธเขาไม่อยากเลื่อนขั้นเป็นอ๋อง เพราะไม่อยากไปอยู่ที่หัวเมืองอื่น ทว่าในใจกลับคาดหวังตำแหน่งองค์รัชทายาท เขาอยากขึ้นครองบัลลังก์แทนพี่ชายคนโต เพราะรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่เหมาะสมกับตำแหน่งองค์รัชทายาทชาญฉลาดก็จริง แต่กลับเป็นพวกประเภทใจอ่อน ขี้สงสารคน ไม่หนักแน่นพอในการตัดสินใจโทษใคร ต่างจากหนานผิงอ๋อง คนผู้นี้เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง แต่กลับไม่มีใจฝักใฝ่ในอำนาจ คอยปกป้องบ้านเมืองและญาติพี่น้องด้วยความภักดีด้วยเหตุนี้มู่หรงอวี้จึงกลายเป็นเสี้ยนหนามชิ้นใหญ่ขององค์ชายสาม หากเขาสามารถกำจัดมู่หรงอวี้ได้ สิทธิ์ในการขึ้นครองบัลลังก์ก็ไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อ

หลังจากกลับมาจากการลาดตระเวน มู่หรงอวี้ก็ได้ยินข่าวมาว่า มู่หรงเย่าตามขบวนของเขามา อีกฝ่ายมาโดยที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า ทั้งยังบุกเข้าไปในกระโจมของพระชายาของเขาอีกคนร่างสูงรีบกระโดดลงจากหลังม้าอย่างรีบร้อน ก้าวฝีเท้ายาวๆ เดินไปที่กระโจมพักของหว่านเสี่ยวหนิงทันทีพอมาถึงก็รีบแหวกประตูกระโจมก้าวเข้าไป แล้วก็เห็นว่าภรรยากำลังนั่งหวีผมอยู่หน้ากระจกบานเล็กที่นางเตรียมมาด้วยคนตัวเล็กปรายตามองสามีด้วยหางตาเชิงตำหนิว่าเขาหายไปไหนมา ทั้งที่เกิดเรื่องใหญ่กับนางถึงเพียงนี้ แต่เขากลับหายหน้าหายตาไปเกือบครึ่งชั่วยาม" น้องชายท่านบุกเข้ามาในกระโจมของข้า ในขณะที่ข้ากำลังเช็ดตัวอยู่ "หว่านเสี่ยวหนิงเอ่ยฟ้องสามี นางอยากรู้ว่าเขาจะมีท่าทีเช่นไรหากรู้เรื่องแล้ว ทว่าสีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย ไม่แสดงออกว่าตื่นตกใจแต่อย่างใด พลันทำให้หว่านเสี่ยวหนิงรู้สึกเดือดดาลอยู่ในใจลึกๆภรรยาของท่านถูกชายอื่นหมิ่นเกียรติเชียวนะ ท่านไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือ?หว่านเสี่ยวหนิงคิดในใจ พลันรู้สึกหงุดหงิดสามีอยู่พอสมควร ต่อให้เขาจะไม่รักนางก็เถอะ แต่ก็ควรแสดงอะไรออกมาบ้าง มิใช่ยืนนิ่งเงียบอยู่เช่นนี้" เขาไม่ได้ทำอะไรเจ้าใช่หรือ

" จากใครหรือ? " นัยน์ตากลมโตประกายวาววับด้วยความอยากรู้" ช่างเถอะ! ข้าจำไม่ได้แล้ว"เขาไม่อยากให้นางรู้ว่าเขาเคยมีคนรักมาก่อน ประเดี๋ยวจะทำให้นางเกิดความไม่สบายใจเปล่าๆ" เช่นนั้นข้าจะเก็บมีดเล่มนี้ของท่านไว้เป็นอย่างดีเลย" นางฉีกยิ้มด้วยความดีใจหว่านเสี่ยวหนิงเป็นคนประเภทโกรธง่ายหายไว พอเห็นสามีแสดงออกว่าเป็นห่วง ความโกรธเคืองที่เคยมีก่อนหน้านี้ก็พลันหายไป แทบจำไม่ได้แล้วว่านางโกรธเขาด้วยเรื่องใด....หลังถอดรองเท้ากับเสื้อคลุมตัวนอกเสร็จ คนร่างสูงก็เดินมายังที่นอนของตนเอง ยามนี้มีหมอนกับผ้าห่มผืนหนึ่งวางอยู่ เขาเอนตัวลงนอนบนพื้นแข็งๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ทำราวกับว่านอนบนฟูกนุ่มอย่างไรอย่างนั้นร่างเล็กนอนลง พลางหันหน้ามาทางที่สามีนอนอยู่ ดวงตากลมโตไล้มองเสี้ยวหน้าของเขาผ่านแสงตะเกียงที่ส่องเข้ามาในกระโจมอย่างริบหรี่ มู่หรงอวี้เป็นบุรุษที่มีใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างกำยำสมส่วน ส่วนสูงของเขาน่าจะประมาณเจ็ดถึงแปดฉื่อได้ เป็นคนที่ดูสง่างามและแข็งแกร่ง หากเผลอจับจ้องนานไป อาจทำให้คนมองใจสั่นไหวเพราะเขาได้" ท่านอ๋อง ท่านว่าการฆ่าคนมันง่ายหรือไม่ " น้ำเสียงหวานเอ่ยถามคนที่นอนหลับตาไปแล้ว นางอย

ร่างเล็กถูกวางลงบนโขดหินอย่างเบามือ ดวงตาสบประสานกับดวงตาคมคู่นั้น รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นเขายืนอยู่ตรงนี้ หากเขามาช่วยนางไม่ทัน นางคงรู้สึกมีตราบาปไปชั่วชีวิต" นั่งอยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะไปชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้ " น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอย่างอ่อนโยน ก่อนนำผ้าเช็ดหน้าของตนออกมาเตรียมนำไปชุบน้ำที่ลำธาร เพื่อมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ภรรยาหว่านเสี่ยวหนิงพยักหน้าเบาๆ ก่อนค่อยๆ ปล่อยมือจากบ่าแกร่ง เพื่อให้เขาขยับร่างกายได้ถนัดนัยน์ตากลมโตทอดมองแผ่นแกร่งที่กำลังก้าวย่างไปที่ลำธาร มุมอ่อนโยนของเขาทำให้นางรู้สึกคันยุบยิบในใจแปลกๆ กระนั้นก็พยายามหักห้ามใจไม่ให้คิดถลำลึก เรื่องของนางกับเขาอีกไม่นานก็คงจบลง ด้วยไม่สามารถเปลี่ยนใจทำให้เขาหันกลับมามองนางได้มู่หรงอวี้เดินกลับมาอีกครั้ง เขาใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดไปที่ใบหน้าพริ้มเพราของหญิงสาว ก่อนเลื่อนลงมาตรงลำคอ พลันสายตาดันเหลือบไปเห็นริ้วแดงขนาดใหญ่ที่อยู่บริเวณต้นคอขาวเนียน เพียงแค่มองก็รู้แล้วว่ามันเกิดจากสิ่งใดพอเห็นว่าสามีจ้องนาน มือเรียวจึงยกขึ้นมาถูลำคอตนเองแรงๆ หลายครั้ง นางอยากลบเลือนรอยนี้ออกไปจากร่างกาย ครั้นนึกถึงภาพที่ชายชั่วคนนั้

หนึ่งชั่วยามผ่านไปหว่านเสี่ยวหนิงขอแยกไปนั่งรถม้าคันเล็กกับสาวใช้ทั้งสองคน ทิ้งให้มู่หรงอวี้นั่งรถม้าคนใหญ่คันเดียว แต่ตอนขึ้นรถม้าก็ไม่แคล้วเป็นเขาที่มาอุ้มนางขึ้นไป แม้ไม่ได้พูดคำใดต่อกัน แต่สาวใช้ทั้งสองก็จับสังเกตได้ว่าเจ้านายทั้งสองต้องมีเรื่องขุ่นเคืองใจต่อกันแน่" ดูท่านอ๋องใส่ใจพระชายามากเลยนะเพคะ" ถิงถิงพูดขึ้นหว่านเสี่ยวหนิงเบะปาก " ใส่ใจอะไรกันก็แค่ละครฉากหนึ่ง"" ไม่หรอกเพคะ บ่าวสัมผัสได้ว่าท่านอ๋องทรงเป็นห่วงพระชายาจริงๆ" จื่ออันพูดเสริม" เฮ้ออออ!"คนร่างเล็กถอนหายใจยาวๆ รู้สึกโมโหมู่หรงอวี้ไม่หาย บอกให้นางอย่าคิดลึกซึ้ง แต่ตัวเองกลับวนเวียนไปมารอบกายนางไม่เลิก หากบอกว่าทำตามหน้าที่ก็ดูจะเกินเลยไปหน่อย แต่ถ้าบอกว่าทำเพราะใส่ใจนางก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่" เขายังลืมคนรักเก่าของเขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แล้วจะมาใส่ใจข้าได้อย่างไรกัน" หว่านเสี่ยวหนิงพึมพำกับตัวเอง สายตาทอดมองทิวทัศน์ด้านนอกที่เป็นป่าไม้เขียวขจีอยู่กลางเทือกเขา แสร้งเมินเฉยกับคำพูดของสาวใช้และในที่สุดการเดินทางอย่างยาวนานก็สิ้นสุด