Todos los capítulos de เมื่อนางร้ายฮึดสู้พ่อของลูก: Capítulo 31 - Capítulo 40

แสงแดดอุ่นๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน เจ้าก้อนแป้งน้อยเริ่มขยับตัวขยุกขยิก ก่อนลืมตาอย่างช้าๆสิ่งแรกที่เขามองหาคือมารดา ครั้นหันไปอีกฝั่งกลับเห็นมารดากำลังนอนซบอกชายผู้หนึ่งอยู่ดวงตาใสแจ๋วเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนั้นชัดๆ เขาคือท่านลุงใจดีที่นำขนมมาให้และมาเล่นกับเขามิใช่หรือว่าแต่ทำไมท่านลุงถึงมานอนกอดท่านแม่ได้ล่ะ?เจ้าตัวเล็กคลานเข้าไปหาคนทั้งสอง ชะเง้อมองด้วยความสนใจ ใบหน้าของมารดาแอบอิงแผงอกกำยำของท่านลุงใจดี ส่วนเอวก็ถูกท่อนแขนแกร่งพาดวางไว้ ท่าทางของคนทั้งสองดูรักใคร่กันดี แล้วทำไมท่านลุงถึงได้บอกว่าท่านแม่เกลียดล่ะไม่ได้การแล้ว เสี่ยวซีจะต้องปลุกท่านแม่มาถามให้รู้เรื่อง" ท่านแม่ ตื่นได้แล้ว " มือป้อมๆ เขย่าร่างมารดาเบาๆ" อืม" กู้หลินเซียงครางรับในลำคอ" ท่านแม่ " กู้หลินซีส่งเสียงเรียกอีก คราวนี้คนที่ตื่นกลับไม่ใช่มารดาของเขา" เสี่ยวซี เจ้าตื่นแล้วหรือ " เสิ่นอวิ๋นจงถามบุตรชาย ซึ่งกำลังมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย" ท่านลุง ทำไมท่านลุงถึงมากอดท่านแม่ได้ล่ะ "เสิ่นอวิ๋นจงยิ้มกว้าง ก้มมองใบหน้าพริ้มเพราของหญิงสาว แพขนตายาวขยับเบาๆ ส่งสัญญาณว่าเจ้าขอ

หลายวันผ่านไปเสิ่นอวิ๋นจงสามารถเข้าออกจวนสกุลกู้เพื่อไปขอพบกู้หลินซีได้เท่าที่ต้องการ แต่หากจะพาบุตรชายไปที่ใด จะต้องแจ้งผู้เป็นมารดาให้ทราบก่อนเสมอหลังเจ้าก้อนแป้งน้อยรู้ว่าใครเป็นบิดาก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ทั้งยังติดผู้เป็นบิดามากด้วย ขนาดตอนนอนยังขอร้องมารดาว่า ขอให้ท่านพ่อมานอนด้วย กู้หลินเซียงต้องยกเหตุผลหลายอย่างมาอ้าง จนลูกน้อยค่อยๆ เงียบไป บอกว่าวันหน้าค่อยนอนด้วยกันก็ได้เสียงที่เรียกเสิ่นอวิ๋นจงว่า 'ท่านพ่อ' ทำชายหนุ่มยิ้มไม่หุบ รู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างมาก ไม่เคยคิดว่าตนจะมีโอกาสได้เป็นพ่อคน หนำซ้ำบุตรชายของเขายังน่ารักมาก ทำปู่กับย่าหลงแล้วหลงอีก จนลั่นวาจาว่าจะยกสมบัติทั้งหมดให้ข่าวที่กู้หลินซีเป็นบุตรชายของเสิ่นอวิ๋นจงถูกแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวง บางคนแสดงความยินดีกับพวกเขา แต่บางคนกลับบอกว่ากู้หลินเซียงปีนเตียงพี่เขยจนตั้งครรภ์จริงด้วย ทั้งที่เสิ่นอวิ๋นจงให้คนประกาศออกไปตั้งนานแล้วว่า เขากับกู้หลิงเหยาจบความสัมพันธ์กันนานแล้วกลับไม่มีผู้ใดใคร่รับฟัง ทุกคนอยากจะฟังอยากจะพูดเฉพาะเรื่องที่ตนเข้าใจเท่านั้นแต่ไม่ว่าคนพวกนั้นจะพูดอะไรย่อมไม่ทำให้กู้หลินเซียงสะทกสะท้

" เซียงเซียง เจ้าอย่ายั่วยวนข้านักเลย ความอดทนของข้ามันมีขีดจำกัดนะ " น้ำเสียงเคร่งเครียดเอ่ยลอดไรฟัน ยามเห็นหญิงสาวก้มหน้าก้มตาปลดอาภรณ์ของเขาออก จนเหลือแค่กางเกงตัวสีขาวตัวเดียวริมฝีปากอวบอิ่มยกยิ้มน้อยๆ " ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่า ท่านจะทนไปได้สักกี่น้ำ "ไม่ใช่ว่านางไม่เขินอาย แต่เพราะเป็นคนเริ่มก่อน ดังนั้นจะต้องดำเนินไปจนกว่าจะจบ มิเช่นนั้นคงเสียหน้าแน่ หากจะถอยกลับกลางคันเช่นนี้" เซียงเซียง " น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อหญิงสาวนางกำลังค่อยๆ ปลดอาภรณ์ของตนเองออก ทำอารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านจนยากจะควบคุม เนินอวบขาวที่เขาเคยเห็นแค่เพียงเลือนรางตั้งเด่นอยู่ตรงหน้าเสิ่นอวิ๋นจงกลืนน้ำลายดับความกระหายของตน สายตาจ้องมองท่าทางยั่วยวนของนางไม่วางตากู้หลินเซียงปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนออกจนหมด เปิดเผยเรือนร่างเย้ายวนให้ชายหนุ่มได้เห็นเต็มตา นางแนบริมฝีปากจุมพิตตรงลำคอแกร่ง ลากไล้ปลายลิ้นผ่านลูกกระเดือกไปยังเส้นเลือดแข็งเกร็งตรงลำคอ สัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาบางอย่างที่อยู่ใต้ร่างของตน มันกำลังดุนดันและพองตัว เสียดสีกับร่องสะโพกของนางดวงตาคู่งามฉายแววความปรารถนาอย่างปิดไม่มิด ทั้งที่อยากปลุกเร้า

หลิ่วซื่อกลับจากเรือนกู้หลินเซียงก็รีบตรงดิ่งไปหาสามีที่ห้องทำงานของเขาทันที ครั้นเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายฟัง ใต้เท้ากู้กลับตบโต๊ะเสียงดัง พร้อมตั้งท่าจะไปเอาเรื่องเสิ่นอวิ๋นจง" พอแล้วท่านพี่ " หลิ่วซื่อห้ามสามีไม่ให้ไป" แต่มันบังอาจมาหยามหน้าข้านะ จะให้ข้าอยู่เฉยได้อย่างไร เจ้าอยากให้ลูกเราตกอยู่ในสภาพเช่นนั้นอีกงั้นหรือ " ชายวัยกลางคนกล่าวเสียงขุ่น สีหน้าและแววตาฉายชัดว่าโกรธเคืองเสิ่นอวิ๋นจงมากแค่ไหน" แต่ทางเราก็ทำไม่ถูกเหมือนกันมิใช่หรือ ตอนนั้นสับเปลี่ยนเจ้าสาวโดยไม่แจ้งฝ่ายนั้นก่อน ทำให้เรื่องมันยุ่งเหยิงมาจนถึงทุกวันนี้ไงเล่า "หากตอนนั้นแจ้งกับทางจวนหวยอันโหวไปตามตรงว่ากู้หลิงเหยาหนีไปแล้ว เหลือแค่ลูกสาวนางเพียงคนเดียว พวกเขายังยินยอมจะแต่งหรือไม่ก็คงดี นางไม่น่าปล่อยกู้หลินเซียงขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปเช่นนั้นเลย" แต่เขา....." ใต้เท้ากู้ชี้นิ้วไปทางเรือนกู้หลินเซียง เหมือนจะต่อว่าเสิ่นอวิ๋นจงที่กล้าบุกรุกเข้ามาในเขตของเขา แต่หลิ่วซื่อกลับพูดแทรกขึ้นว่า" ตอนนี้สองคนนั้นรักกันแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่ข้ากับท่านจะเข้าไปข

คืนนี้ในเมืองหลวงมีการจัดงานเทศกาลโคมไฟ กู้หลินเซียงจึงพาลูกออกมาเที่ยวเล่น สองแม่ลูกเงยหน้ามองโคมไฟหลายดวงที่ถูกปล่อยขึ้นสู่ท้องฟ้า โคมไฟแต่ละดวงถูกเขียนคำอธิฐานไว้ตรงด้านข้าง เพื่อขอพรจากเหล่าทวยเทพกู้หลินเซียงขอให้บุตรชายนางเติบโตมาอย่างแข็งแรง การค้าเจริญรุ่งเรือง และขอให้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเสิ่นอวิ๋นจงเป็นไปด้วยดี" ท่านแม่ เมื่อไรท่านพ่อจะมาเสียที " กู้หลินซีกวาดสายตามองหาผู้เป็นบิดา แต่กลับไม่พบ ทั้งที่ถึงเวลานัดหมายแล้วแท้ๆ " เดี๋ยวก็มาแล้วละ " เสิ่นอวิ๋นจงมีงานต้องไปสะสาง เขาจึงมาพร้อมนางกับลูกไม่ได้ นัดกันว่าจะมาเจอกันในต้นยามซวี แต่ตอนนี้เหลืออีกแค่หนึ่งเค่อก็จะถึงปลายยามซวีแล้ว กระนั้นเสิ่นอวิ๋นจงก็ยังไม่ปรากฏตัวเสียที นางจึงคิดว่างานของเขาน่าจะยังไม่เสร็จสองแม่ลูกพากันเดินเล่นต่อ ยิ่งตกกลางคืนตลาดก็ยิ่งครึกครื้น หลายครอบครัวพาบุตรหลานออกมาเที่ยวชมเทศกาลโคมไฟที่ถูกจัดขึ้นปีละหนึ่งครั้งกู้หลินเซียงอุ้มเจ้าก้อนแป้งน้อยเดินเล่นไปเรื่อยๆ หยุดแวะซื้อขนมที่ลูกอยากกินบ้าง จนเวลาล่วงเลยไปถึงยามไฮ่ นางจึงตัดสินใจว่า