All Chapters of เมื่อนางร้ายฮึดสู้พ่อของลูก: Chapter 61 - Chapter 70

ครั้นได้รับยาแล้ว นางก็อาสาไปส่งเด็กน้อยที่เรือน ทั้งยังพากันแวะซื้อข้าวสารไปด้วย ตอนแรกเจ้าของร้านไม่ยอมขายให้นาง ทั้งยังโก่งราคาสูงขึ้น นางจึงงัดไม้ตายออกมาใช้ นั่นก็คือแอบอ้างชื่อสามี จนพวกร้านค้าทั้งหลายต่างพากันไม่กล้าขัดขืนหรือคิดโก่งราคานางอีกแม้พื้นที่บางส่วนมีน้ำลดลงไปแล้ว ทว่าเรือนของเด็กน้อยคนนี้กลับมีน้ำขังอยู่บ้างประปราย ด้วยอยู่ในพื้นที่ที่มีลักษณะคล้ายแอ่งกระทะ ทำให้น้ำระบายออกไปไม่ได้ต้องรอจนกว่ามันจะระเหยไปเองหว่านเสี่ยวหนิงเดินฝ่าน้ำที่สูงขึ้นมาจนถึงข้อเท้าเข้าไปในเรือนของเด็กชายคนนั้น นับว่าโชคดีที่ตัวเรือนไม่ได้ถูกน้ำท่วมไปด้วย จึงพอมีพื้นดินที่แห้งแล้วให้เดินได้บ้าง" ท่านย่า ข้ากลับมาแล้วขอรับ" เด็กน้อยวิ่งเข้าไปในเรือน ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพราะต่อจากนี้เขากับท่านย่าจะไม่ต้องอดอาหารกันอีกแล้วหว่านเสี่ยวหนิงถือข้าวสารกระสอบเล็กมาถุงหนึ่ง ส่วนที่เหลือเจ้าของร้านบอกว่าจะเอาใส่เกวียนมาส่งให้ในวันพรุ่งนี้ ด้วยนางถือมากับเด็กสองคนไม่ไหวร่างเล็กเดินตามเข้าไปในเรือน เพียงแค่ยืนอยู่หน้าประตู เสียงไอของหญิงชราก็

พอตกดึก มู่หรงอวี้ก็แอบเข้ามาในห้องนอนของเสิ่นหมิง เพื่อดูว่าภรรยาของเขาหลับนอนเช่นไร ครั้นเห็นว่านางไร้ผ้าห่มคลุมกาย เขาจึงถอดผ้าคลุมไหล่ของตัวเองออก เพื่อนำมาห่มให้นางมือหยาบปัดเส้นผมที่ตกลงมาปิดหน้าหวานออก สัมผัสแผ่วเบาของเขา ทำให้เจ้าของร่างพลิกตัว และขยับเข้าหาความอบอุ่น มือเรียวเล็กคว้าท่อนแขนแกร่งมาโอบกอด พลางถูไถใบหน้าเข้ากับส่วนนั้นไปมาคนร่างสูงแสยะยิ้มอ่อนเมื่อเห็นท่าทางน่าเอ็นดูของนาง ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มนิ่มอย่างเผลอไผล แต่พอได้สติก็รีบชักมือกลับโดยเร็วไวชายหนุ่มรีบลุกพรวดพราดขึ้น ยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าของตนเองเพื่อเรียกสติ รู้สึกเหมือนโดนแช่แข็ง มู่หรงอวี้กลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างคนสำนึกผิด เมื่อครู่เขาเผลอล่วงเกินนางโดยไม่ตั้งใจไป ครั้นได้สติกลับมาเขาก็รีบเดินออกจากห้อง ด้วยกลัวตนเองจะทำพลาดซ้ำอีกเช้าวันรุ่งขึ้นหว่านเสี่ยวหนิงตื่นขึ้นมาก่อนเสิ่นหมิงที่นอนหลับอยู่ นางได้ยินเหมือนคนคุยกันจากด้านนอก จึงค่อยๆ ประคองตัวลุกขึ้นเตรียมออกไปดู ทว่าสายตากลับสะดุดกับเสื้อคลุมผืนใหญ่ที่นางห่มอยู่เมื่อคืนเขาแอบเข้

หลายวันผ่านไปมู่หรงอวี้ไม่กลับมาที่เรือนรับรองเหมือนที่ภรรยาบอก เขาใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่กองเสบียงและออกตรวจตราการขุดลอกคลอง คาดการณ์ว่าอีกประมาณหกเดือนทุกอย่างก็จะเริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น ซึ่งเขาอาจจะต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพัก หรือจนกว่าทุกอย่างจะแล้วเสร็จตามที่กำหนดการไว้กระนั้นก็ต้องถามหว่านเสี่ยวหนิงว่านางเต็มใจอยู่กับเขาหรือไม่ หากนางบอกว่าไม่ เขาก็คงต้องส่งนางกลับเมืองหลวงก่อน แต่ถ้าถามเขา เขาอยากให้นางอยู่ด้วยกันต่อ เหตุผลก็เพราะ...ไม่อยากฝากนางกลับกับมู่หรงเย่าตั้งแต่ทะเลาะกันครั้งนั้น เขาก็กลับมาคิดใคร่ครวญใหม่ ที่ผ่านมาหว่านเสี่ยวหนิงแสดงให้เห็นตลอดว่านางจริงใจและซื่อสัตย์ต่อเขาเพียงคนเดียว นางไม่เคยเรียกร้องให้เขามอบความรักให้แก่นาง ทั้งที่นางต้องการมันมาก ขนาดโกรธอยู่นางก็ยังพยายามฝืนพูดคุยกับเขา มีแต่เขาที่มักพูดและทำร้ายจิตใจนางหลายครั้งและครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่นางหมางเมินใส่เขานานที่สุด เมื่อสองวันก่อนเขากลับไปเอาเสื้อผ้าเพราะที่มีอยู่มันไม่เพียงพอ ครั้นหว่านเสี่ยวหนิงเห็นหน้าเขา นางก็รีบสะบัดหน้าพลางเดินหนีไปอีกทาง ไม่เข้าม

มู่หรงอวี้งอนิ้วให้กระแทกโดนจุดไวต่อสัมผัสของนางพอดี ครั้นจับทางได้แล้ว เขาก็รัวนิ้วเข้าใส่นางไม่ยั้ง เสียงหวีดร้องของนางดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้อง บ่งบอกได้ว่ายามนี้ภรรยาของเขามีความสุขมากดวงตากลมโตเหลือกลอย ปลายเท้าจิกเข้าหากันแน่น ขบริมฝีปากกลั้นเสียงครางไม่ให้เปล่งออกมา และแทบสติหลุดเมื่อเขาเร่งนิ้วถี่โถมเข้าใส่ จนหยาดน้ำสีใสในร่องกระฉอกออกมาเป็นสายธารยาว" อื้อ " ร่างเล็กกระตุกสั่น เมื่อปลายนิ้วแกร่งถอดถอนออกกะทันหันเพียงไม่นาน เขาก็จับขานางดันขึ้นจนชิดอก พร้อมเลื่อนใบหน้าลงต่ำ ร่างเล็กดิ้นเร่า เมื่อปลายลิ้นร้อนปาดเลียติ่งเสียวอย่างเน้นย้ำ ก่อนรัวพลิ้วไหวไล้ตามกลีบเนื้อบางชุ่มฉ่ำ กระตุ้นไฟราคาในกายหญิงสาวให้ลุกโหมมือเรียวเอื้อมลงไปขยำเส้นผมหนาที่กำลังมุดทะลวงซอกขานาง ส่งเสียงครางแผ่ว เมื่อลิ้นสากจ้วงทะยานเข้าไปในร่องลึก ดวงตาเริ่มพร่าเลือนเมื่อมีหยาดน้ำแห่งความสุขสมมาบดบัง หว่านเสี่ยวหนิงยังมีสติดีทุกอย่าง แม้ว่านางเพิ่งดื่มสุราหมดไปสองไหก็ตามหัวใจนางกำลังเรียกร้องหาการสัมผัสจากเขา นางไม่อยากให้หมอมารักษา เพราะต้องการให้มู่หรงอวี้ร

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งจอกชา มู่หรงอวี้ก็เดินกลับมาพร้อมตลับยาในมือ หว่านเสี่ยวหนิงเห็นแบบนั้นก็เกิดความหวาดระแวง นางรีบงอขาเข้า ด้วยกลัวว่าเขาจะทำมิดีมิร้ายนางอีก" ได้ยามาแล้ว อ้าขาออกสิ " น้ำเสียงทุ้มสั่งคนที่นั่งกอดเข่าอยู่" ท่านไม่ต้องลำบากหรอก ข้าทาเองได้ "" เจ้ามองเห็นหรือไร "นางดูมีท่าทีหวาดกลัวเขาเสียจนรู้สึกขัดใจอยู่หน่อยๆ ทั้งที่เมื่อคืนเปิดเผยให้เขาเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วแท้ๆ" เดี๋ยวข้าใช้กระจกเอาก็ได้ " ร่างเล็กตอบปัดๆ ไม่อยากให้เขาถามต่อว่าต้องทำเช่นไรจึงจะทายาได้ทว่า..." ยุ่งยาก! " ชายหนุ่มพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจู่ๆ เขาก็นึกอยากทุบกระจกทุกบานทิ้งไป ไม่อยากให้มีสิ่งใดสะท้อนให้เห็นถึงความงดงามของนาง เพราะเขาอยากจะเป็นเพียงคนเดียวที่ได้เห็นมัน" ให้ข้าทาให้มันจะเป็นไรไป ในเมื่อข้าเห็นมาหมดแล้ว อย่าว่าแต่เห็นเลย ลิ้มลองรสชาติของมันข้าก็เคยทำมาแล้วเช่นกัน "หว่านเสี่ยวหนิงตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นออกมาจากปากสามี นางอยากกรีดร้องใส่หน้าเขายิ่งนัก คนบ้าที่ไหนถึงได้กล้าพูดหน