Todos los capítulos de เมื่อนางร้ายฮึดสู้พ่อของลูก: Capítulo 71 - Capítulo 80

น้ำเสียงน่าเกรงขามดังขึ้น พลันทำให้หว่านเสี่ยวหนิงสะดุ้งด้วยความตกใจ หันหน้าไปมองผู้มาใหม่ สีหน้าของมู่หรงอวี้ดูถมึงทึงเสียจนนางรู้สึกกลัว เขาเดินมาใกล้ ก่อนแทรกตัวเข้ามาตรงกลางกั้นระหว่างนางกับมู่หรงเย่าเอาไว้ร่างเล็กถูกแผ่นหลังแกร่งบังจนมิด มองไม่เห็นภาพข้างหน้า จนต้องชะโงกออกมาดูด้านข้างแทนจึงจะเห็นว่าพวกเขาจ้องมองกันด้วยสายตาแบบใด" น้องสาม ต่อไปเจ้าอย่าได้เข้าใกล้พี่สะใภ้ของเจ้าเช่นนี้อีก เพราะนอกจากข้าแล้ว นางก็ไม่ชอบให้ใครมายืนอยู่ใกล้ๆ "" ข้าแค่หวังดีจะเช็ดคราบดำออกจากใบหน้าให้นางก็เท่านั้นเอง ต้องขออภัยด้วยหากทำให้ท่านลำบากใจ " มู่หรงเย่าหันไปส่งยิ้มให้สตรีหน้าหวานที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังพี่ชายหว่านเสี่ยวหนิงไม่พูดอะไรนอกจากถลึงตาใส่อีกฝ่าย เช็ดคราบดำอะไรกันเล่า...เขาตั้งใจลวนลามนางชัดๆ ดีที่มู่หรงอวี้มาทัน ไม่เช่นนั้นนางคงได้เตะกล่องดวงใจตรงใต้หว่างขาของเขาไปแล้ว" ไม่ลำบากเจ้าหรอก ต่อไปถ้านางมีคราบอะไรติดอยู่ที่หน้า เดี๋ยวข้าจะเป็นคนมาเช็ดให้นางเอง"มู่หรงอวี้พูดกับน้องชายอย่างใจเย็น แม้ใจจริงเขาอยากจะจับศีรษะมู่หรงเย่

ความคึกแข็งถูกนำมาจ่อจรดอยู่ตรงรอยปริแยกของกลีบเนื้อบาง ก่อนแทรกชำแรกเข้าไปในร่องฉ่ำเยิ้มอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นกลั้นเสียงครางไม่ให้เล็ดลอดออกมาร่องแคบตอดรัดแน่นจนชายหนุ่มทนไม่ไหว จับข้างหนึ่งของหญิงสาวขึ้นพาดบ่า ก่อนจ้วงทะยานสู่คลื่นอารมณ์ที่กำลังซัดโหมกระหน่ำใส่ทั้งสองคนความเสียวซ่านแผ่กระจายทั่วทุกอณูผิวกาย หว่านเสี่ยวหนิงปล่อยกายไปตามบทนำร้อนแรงและรุกเร้า ส่งเสียงครวญครางออกมาทุกครา ยามถูกปลายหยักแข็งกระแทกโดนจุดอ่อนไหว เขาสอดลึก นางตอดรัด เขาจ้วงกระหน่ำ นางแอ่นร่างรอรับการเติมเต็มจากเขาความคึกแข็งพรวดเข้าสู่เรือนกายสาวจนมิด แรงขยับเสียดสีสร้างความเสียวซ่านให้หว่านเสี่ยวหนิงไม่น้อย ร่างเล็กกระตุกเกร็ง ดวงตาเหลือกลอยและพร่าเลือนเต็มที เผยอริมฝีปากหวีดร้องเป็นครั้งสุดท้าย พลางส่งเสียงเหนื่อยหอบปานจะขาดใจ ก่อนผู้เป็นสามีจะเร่งบทรักขึ้นอีก จนกระทั่งร่างของทั้งสองกระตุกติดๆ กัน" อ๊า"คลื่นอารมณ์ถูกปล่อยเข้าสู่ร่องหลืบจนหมดทุกหยาดหยด ร่างบางอ่อนยวบลงไปนอนหอบบนเตียง นัยน์ตาหวานหรี่มองผู้เป็นสามีที่ค่อยๆ เอนกายนอนลงเคียงข้าง

หลังจากพูดคุยกันจนเข้าใจแล้ว มู่หรงอวี้กับจางฮุ่ยหลิงก็พากันเดินมาที่ห้องรับแขก ครั้นเปิดประตูเข้าไปกลับเห็นหว่านเสี่ยวหนิงกับกู้หมิงเยว่ร่ำสุรากันอยู่ ใบหน้าของหญิวสาวแดงเถือก ดวงตาดูฉ่ำลอยแปลกๆ" เสี่ยวหนิง" ปากเรียกภรรยา แต่สายตากลับหันไปตำหนิคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับนาง " เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้นางดื่ม"" ข้าพยายามห้ามนางแล้ว แต่นางไม่ฟังข้าเลย บอกว่าจะดื่มให้ได้ ข้าจึงมานั่งดื่มเป็นเพื่อนนางเหมือนอย่างที่ท่านเห็นในตอนนี้นี่แหละ" กู้หมิงมีท่าทีลนลานด้วยกลัวว่าภรรยาจะตำหนิ แต่พอเห็นนางยิ้มให้ตัวเขาก็เริ่มเบาใจ บนโลกใบนี้ใครจะโกรธจะเกลียดเขาก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่จางฮุ่ยหลิงภรรยาสุดที่รักของเขา" ดูท่านางคงเข้าใจผิดเรื่องของท่านกับข้าแล้วกระมัง " จางฮุ่ยหลิงเอ่ย นางรู้ว่าทำไมหว่านเสี่ยวหนิงถึงมีอาการแบบนี้ ทุกอย่างก็เป็นเพราะมู่หรงอวี้นั่นแหละ" เช่นนั้นวันนี้ข้าคงต้องพานางกลับก่อน เอาไว้โอกาสหน้าค่อยว่ากันใหม่ "พอหว่านเสี่ยวหนิงได้ยินแบบนั้นก็รีบโพล่งขึ้นว่า " ไม่! ข้าไม่อยากกลับกับคนใจร้ายเช่นท่าน ""ไม่กลับไม่ได้ "ร่า

ยังไม่สิ้นคำพูดของหญิงสาว จู่ๆ หูของนางก็ได้ยินเหมือนมีเสียงอะไรถล่มลงมา แรงสะเทือนทำให้คนที่นั่งในรถม้าเกิดการโคลงเคลง ร่างของหว่านเสี่ยวหนิงกระแทกเข้ากับผนังรถม้าอย่างแรง จนรู้สึกเจ็บร้าวไปทั่วร่างกายทางฝั่งซ้ายครั้นเสียงนั้นสงบลง นางก็ค่อยๆ ประคองร่างกายที่บอบช้ำออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น มีก้อนหินใหญ่และดินถล่มลงมาปิดช่องเขาพอดี ทำให้ขบวนแบ่งออกเป็นสองฝ่าย แยกนางออกจากผู้เป็นสามี" ท่านอ๋อง"ขอบตานางร้อนผ่าว กลัวว่ามู่หรงอวี้จะเป็นอะไรไป แต่ยังไม่มีเวลาให้ห่วงหากันมาก จู่ๆ ก็มีกลุ่มชายชุดดำปรากฏตัวขึ้น พวกมันพุ่งตัวเข้ามาจู่โจมทหารที่คุ้มกันนาง เสียงปะทะกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หว่านเสี่ยวหนิงรีบกลับเข้าไปอยู่ในรถม้าและคิดหาทางรอดทว่า.....พอนางกลับเข้าไปพลันเห็นถิงถิงจับจื่ออันมัดมือมัดปาก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกตะลึง ริมฝีปากสั่นพร่าเอ่ยถามสาวใช้ที่นางรักประดุจน้องสาวว่า" นั่นเจ้ากำลังทำอะไร " หยาดน้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงเผาะ นางเลือกที่จะถาม ทั้งที่คำตอบทุกอย่างมันเด่นชัดอยู่แล้ว" จะทำอะไรเสียอีกเล่า ก็จะจัดการกับพวก

และในที่สุดมู่หรงอวี้ก็ตามมาทัน เขารีบกระโดดลงจากหลังม้าไปดูอาการของภรรยา และให้คนไปคุมตัวมู่หรงเย่าเอาไว้" เสี่ยวหนิง! "ร่างสูงจับตัวภรรยาพลิกขึ้นมา สภาพของนางในตอนนี้ดูอิดโรยจนเขารู้สึกใจเสีย มือหนาแตะแก้มนุ่มเบาๆ เพื่อเรียกสตินางให้ตื่นขึ้นมาตอบหว่านเสี่ยวหนิงหรี่ปรือมองหน้าสามี ครั้นได้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจน หยาดน้ำตามากมายก็พรั่งพรูออกมา นางพูดกับสามีอย่างสะอึกสะอื้นว่า " ท่านอ๋อง อึก! ฮือๆ ถิงถิงกับจื่ออันตายแล้ว ทั้งหมดมันเป็นเพราะเขา "มู่หรงอวี้มองตามนิ้วเรียวยาวที่ชี้ไปหามู่หรงเย่า พอได้ยินนางร้องไห้เสียงดังเช่นนี้ ตัวเขาก็พลันรู้สึกเศร้าตาม ไม่รู้จะหาคำพูดใดมาปลอบประโลมนาง ด้วยสิ่งที่นางพบเจอในวันนี้ มันไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรก" ฮือๆ ข้าอยากฆ่าเขา " มือเล็กกำเสื้อชายหนุ่มแน่น ใบหน้าอาบนองไปด้วยหยาดน้ำตาซบที่แผงอกแกร่ง ปลดปล่อยทุกความเสียใจออกมาให้สามีฟัง" เจ้าฆ่าเขาไม่ได้หรอก"ที่เขาพูดไม่ใช่เพราะเข้าข้างมู่หรงเย่าแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะฮ่องเต้ต่างหาก ถึงอย่างไรมู่หรงเย่าก็ได้ชื่อว่าเป็นพระโอรสขององค์จักร